29 September

In deze mooie september maand, met dat prachtige weer, hebben wij onze vakantie fantastisch af kunnen sluiten. En nu vandaag, donderdag 29 september met een beetje tegenzin, ben ik weer aan het werk. Dan denk ik aan het liedje van Gerard Cox,
‘T is weer voorbij die mooie zomer, die zomer die begon zowat in mei’.
Dat was inderdaad voor ons van toepassing geweest. Ik hoop dat iedereen een mooie en ontspannende en gezellige vakantie heeft gehad. En net zoals ik er weer tegen aan gaan met een frisse blik!

Vanmorgen belde ik de dienstindeler om te vragen wat voor werktijden hij had voor mij, en wat ik erg leuk vond was, dat hij eerst vroeg of wij een goede vakantie gehad hadden en hoe het met mijn man ging.
Dat geef je toch een goed gevoel als je op het punt staat om weer te moeten gaan werken. Mijn dienst die ik gekregen had was een echte late, en begon om 17.00 uur. Dit houd in dat ik sluitdienst heb. Dus rond de klok van twee uur vannacht ben ik weer thuis.

De eerste rit was niet over en overvol, wel lekker druk. Er werd druk gekwebbeld met elkaar. Velen zullen het over de vakantie, het weer, de vakantie liefdes en de prachtige foto’s hebben vanuit de natuur en steden. Ook op de weg was duidelijk te zien dat de vakantieperiodes voorbij waren. Er waren weer teveel auto’s op dezelfde rijbaan. Opvallend is het nu ook dat het vroeg donker is.

Bij het Gelderse Vallei Ziekenhuis word de busbaan die amper drie maanden oud is, weer gerepareerd. Er zat een flinke scheur in het wegdek. Er is een heel stuk beton uit gezaagd wat weer opnieuw gevuld zal worden en uit zal moeten harden. Het is een nare halte, heel onoverzichtelijk geworden voor het verkeer wat op de naastgelegen rijbanen rijd. De busbaan loopt weg in een punt, waarbij hij in een puntmuts model weer een normale rijbaan word. Alleen de rijbaan is voor direct rechts af! Dus automobilisten die hier niet bekent zijn, staan prompt op de rem of ze geven een dot gas om de bus te passeren omdat zij denken dat zij anders niet meer rechts af kunnen. Wij worden dan letterlijk door ‘snelle bakken’ afgesneden. Nu staat er een groot verkeersbord met een verlichte pijl dat de automobilist uiters links moet gaan rijden. Wij hebben misschien 7 meter busbaan, dan zitten we direct op de aanhangwagen met verlichte pijl. Een hele rare situatie…..
Wat ik doe is het volgende. Zodra ik de halte nader gooi ik mijn alarmlichten uit en ga nog langzamer rijden om tot stilstand te komen op de rijbaan naast de bushalte. Mijn passagiers moeten nu 10 meter extra lopen, maar kunnen veilig instappen en ik veilig wegrijden.

Een ander nieuwtje vond ik ook wel leuk. Een stukje van de busbaan in Wageningen is keurig netjes afgesloten door borden en hekken met de rood/witte afscheidingslinten.
Een collega heeft de S.V.L. hierover vragen gesteld van wat er aan hand zou zijn.
Er is n.l. niks te zien. Het antwoord was dat niemand er iets van af wist, de gemeente niet, de wegenbouwer niet…. Dus riep die collega lachend, ‘het is vast een studentengrap’. Dat vond ik een goeie!
En dat vertelde ik mijn passagiers ook. Er achteraan een tikkie gekscherend, ‘tja, de dader of daders willen zich natuurlijk niet bekend maken, want dat kost ze toch al gauw een slordige 25 duizend euro……’
Dit was het weer voor vandaag, tot morgen, Doegie Doegie