6 September

Dinsdag 6 september. In de zonneglorie en ruim 26 graden ben ik vandaag, na bijna een week vrij, weer naar mijn werk vertrokken. Ik heb een heerlijk lang ‘weekend’ achter de rug. En manlief is goed opgeknapt.

Het was een vrolijke boel op de vestiging. Ik kreeg te horen dat het leuk was dat ik me al ingeschreven had voor oktober. De PV organiseerd dan een bowling/gourmet bedrijfsfeestje. Een andere collega was zich ‘gewoon’ even aan het omkleden in de kantine…. Lol! Nadat ik zei dat hij toch wel bepaalde spieroefeningen moest gaan activeren, zat de lol er helemaal in, 🙂) Een andere collega vertelde mij dat ik gelijk had gehad twee weken geleden, dit ivm zijn gezondheid. Ik vroeg toen aan hem of hij pijn had aan zijn been, hij liep zo vreemd. Maar hij antwoordde toen dat dat aan zijn nieuwe schoenen lag. Hij had inmiddels een ‘Dry Needling’ behandeling achter de rug en het ging nu weer prima met hem.

Voor de lezers die niet weten wat een Dry Needling behandeling is, zal ik dit even proberen uitleggen. Ik heb hem zelf ook al een paar keer gehad i.v.m. mijn nekhernia. Op de eerste plaats is het een bijzonder pijnlijke behandeling. Het resultaat is verbluffend, je bent in de meeste gevallen dan snel pijnvrij. Deze behandeling is bij mij toegepast omdat ik andere spieren ging belasten om de pijn van de hernia te proberen te ‘verschuiven/ontlopen’.Dat is ook wat er gebeurt als je ergens pijn heb. Als dit erg lang aanhoud is je houding verkeerd en krijg je meerdere pijnen op andere plekken in je lijf. De spieren verstijven en worden zo hard als beton. Je gaat dan Ibuprofen of Paracetamol slikken om je pijn te verlichten.
Door een fisio in het ziekenhuis, waar ik voor mijn hernia behandeld ben, werd ik attent gemaakt op deze behandeling toen hij niks meer voor mij kon doen.
De behandeling is een accupunctuurnaald die dwars door je verharde spier heen gedrukt word. Dit is het pijnlijkste gedeelte. De spier ‘schrikt’ als het ware en schiet uit zijn verharding. Er zijn meestal een stuk of vijf behandelingen, of meer, nodig om weer normaal te kunnen functioneren.Er zijn steeds meer fisio’s die deze behandeling toepassen. En het valt gewoon onder fisio behandelingen.

En de avond is toch heel anders verlopen als dat ik gedacht had. Ik heb een aanrijding gehad net voor een rotonde, waar dus ook een busbaan voor ligt.

Voor de lezers die niet weten wie er nu voorrang heeft…..
Ten alle tijd heeft degene die het eerst de rotonde naderd, voorrang. De busbaan ligt aan de rechter kant, en rechts heeft voorrang als je samen oprijd. Als de buschauffeur middels zijn knipperlicht ‘links’ aangeeft, geeft dat aan dat hij de rotonde op wil rijden. Dan behoren de bestuurders die op de linkerrijbaan rijden de bus voorrang te verlenen.
Maar als de automobilisten haast hebben en niet meer in de gaten hebben dat ze naast een busbaan rijden, en hierdoor vergeten naar rechts te kijken, word de bocht altijd over de busbaan genomen omdat de weg dan zo ‘korter’ is voor de automobilist.

Dit gebeurde dus ook vanavond. Ik had allang mijn linker knipperlicht uit, want het was spits, file rijden. Ik zag een motorrijder aan komen die richting Ede moest, hij had n.l. niet zijn richtingwijzer uit naar rechts. Omdat ik zelf motor rijd, weet ik dat zij vele malen sneller zijn dan een bus. Dus remde ik al vroegtijdig af en reed rustig richting de haaientanden. Maar de automobilist die vooraan van de rijbaan nogal haast had en dacht, ‘ik red het nog net voor die motorrijder en vergat hierdoor dat er een busbaan naast lag. Nam de bocht zo snel mogelijk en kwam hierdoor ruimschoots over de busbaan heen, waar ik toevallig stond……. Tja, het had veel erger kunnen worden, want door de schrik werd het stuur van links naar rechts gedraaid. Als de bestuurder op de verhoging van de rotonde had gekomen, had de auto met die snelheid over de zijkant heen gerold. Dan was de ravage veel groter geweest.
Het ging zo snel dat ik niet kon zien wie er achter het stuur zat. Het bleek een vrouw te zijn die uitstapte en mijn richting opkwam. Ze trilde zichtbaar en was geschokt. Het speet haar van de ravage van de bus…….ik zei haar dat ik haar veel belangrijker vond en vroeg hoe het met haar was… materiaal is vervangbaar!!
De motorrijder had zijn motor aan de kant gezet en kwam op ons af en vroeg ook hoe het met ons was. Een zeer rustige vriendelijke jongeman. Ik vond het bijzonder dat hij niet was doorgereden, hij had tenslotte geen schade!!!!
Al die tijd is hij gebleven, tot het moment dat ik de bus verder naar de garage kon brengen. Alle lof voor deze man uit Amsterdam!
Even later kwam er politie met sirene aanrijden, een burgerauto met een los blauw zwaailicht op het dak. En twee agenten in burger, met alleen een gordel om met hulpstukken, uit de auto stappen. Wat bleek, er reed een wegsleepauto zo’n twee minuten na de aanrijding ons voorbij en die had de politie gebeld.
Later werd ik onder politie begeleiding tot aan het viaduct vlak bij de vestiging begeleidt. Want door de schade van de bus kon ik niet harder rijden dan 20/30 km. Op een Provincialeweg van 80 km mag je geen 20/30km rijden.

Er zijn hierdoor drie ritten van mij uitgevallen, wat natuurlijk heel vervelend voor de wachtende passagiers is. Die mopperde dan ook flink. Ik ben naar bus van de laatste vervallen rit gelopen en de passagiers daar uitgelegd, met zo min mogelijk woorden, maar wel duidelijk, dat de chauffeur out was i.v.m. een ongeluk. Een persoon vond het een schande dat er geen oplossing was, de rest had er alle begrip voor.

Daarna heb ik nog twee ritten gereden en wat ik toch nog even kwijt wil hierover is dat ik twee hele lieve oudere mensen tegen ben gekomen. Zij waren beide al in de 80! Zagen er slank, verzorgt en vriendelijk uit, waardoor ze veel jonger leken, en ik kreeg in korte tijd veel te horen, (ik was een beetje vroeg in mijn bus voor ik vertrekken moest), dat de vrouw een hele positieve instelling had. Je kan de dingen toch niet veranderen en je moet er gewoon het beste er van maken, was haar motto! Haar man was net een beetje opgeknapt na een ernstige ziekte.
De man had longkanker gehad en was geopereerd. Terwijl de eerste arts gezegd had bij het eerste bezoek; ik doe niets aan u, u bent te oud. U mag weer gaan! Mijn mond viel open…..
Ze zijn verderop gegaan naar een andere arts en het verhaal werd anders. Deze arts zei, ‘u bent zo enorm gezond voor uw leeftijd, ik kan u opereren, wat wilt u zelf?’
Het werd opereren, de man vertelde mij, ‘ik heb zoveel geluk gehad, ik ben hem er heel dankbaar voor. Nu drie maanden later reizen ze samen met de bus en leven hun eigen leven op een fantastische manier!
Wat een geweldige mensen ontmoet je soms op de bus. Ik wilde dit ff kwijt, het is een lang verslag geworden……..
Dus voor nu….doegiedoegie en tot morgen.