10 September

Weekend, zaterdag 10 september.
Om 15.30 kwam ik aan op de vestiging en zag dat er een bus opgehaald werd die het even niet meer deed. Wat dat betreft is er bij Syntus direct actie om de bus te laten repareren. En dat is maar goed ook, want in het weekend kunnen we een paar bussen missen, maar door de weeks totaal niet. Dit weekend zullen dus de mensen in de garage weer hard hun best doen om ervoor te zorgen dat de bus er maandag hopelijk weer kan zijn. Ook de monteurs werken dus bij een vervoersmaatschappij in het weekend en zelfs tot laat in de avond. Want als er een bus stil komt te staan, moet er een monteur beschikbaar zijn. Maar dit gebeurt natuurlijk bij iedere vervoers maatschappij!

Op station Wageningen stond een figuur die leek op Bob Marley, dezelfde haardracht. Hij zong zijn longen uit z’n lijf en was een tikkie dronken, ‘denk ik’, want het blikje bier had een belangrijke plek, …..zijn hand….hij stond een ieder die maar langs kwam toe te zingen, en je ziet dan dat de meeste mensen hier niet mee weten om te gaan. Ze maken meestal dat ze weg komen.

Een paar jaar geleden liepen er op station Wageningen een aantal daklozen. Een ervan ging regelmatig met de bus mee, maar was voor 85% altijd dronken. Hij kwam af en toe bij het Leger des Heils en dan zat hij weer goed in de kleren. Daarna was hij weer even ontnuchterd. Af en toe viel deze ene man de wachtende passagiers erg lastig en in zijn dronken bui begon hij altijd heel hard te praten. Het feit dat ik in de loop der jaren dit alcoholprobleem vaker ben tegen gekomen, heeft er toe geleid dat ik niet wegloop voor zulke figuren, ik ben niet (meer) bang. Ik heb ook absoluut geen coulance met hen als ze geen geld voor een buskaartje hebben. Mijn motto is; ‘er is geld voor drank, dus ook geld voor een kaartje’ , zoniet…….dan kom je mijn bus niet in. Een keer had deze man geld voor een kaartje, ondanks dat hij knap ‘aangeschoten’ was… liet ik hem mee gaan. Ik had wel gezegd dat hij zich niet met andere passagiers moest bemoeien.
Dat zou hij doen….hij ging zitten waar de banken tegenover elkaar staan en jammer genoeg kwam een volgende passagier erin die daar tegenover hem ging zitten. In de eerste 5 minuten ging het goed, daarna niet meer. De passagier schrok zich een ongeluk van wat haar overkwam. Ik heb de bus maar aan de kant gezet, en zo dominant als dat ik ben heb ik heel boos tegen hem gereageerd.
Ik gaf hem 2 keuzes. Of voorin bij mij op de enkele stoel en zijn klep houden, of lopen….hij koos voor zijn stoel voorin en hield inderdaad wijzelijk zijn klep. Eigenlijk zijn wij door mijn duidelijkheid naar hem toe, een soort ‘vrienden’ geworden. Want elke keer als we elkaar daarna tegen kwamen werd ik heel vriendelijk begroet en maakte ik altijd een praatje met hem. Ook heb ik met hem meegemaakt dat hij een hypo kreeg, hij lag te shaken in een bushokje en natuurlijk heb ik toen 112 gebeld. Mensen die erbij stonden hadden nog niets ondernomen, hij zag er uit als een zwerver, (was hij dus eigenlijk ook), dan reageren omstanders toch anders…….

Ik heb mijn dienst halverwege kunnen omruilen met een collega. Hij rijd graag lange ritten, ik rij graag rondje kerk.
We zijn op de zelfde tijd klaar. Dus er is niet veel verschil, alleen de pauzes zijn voor hem nu iets minder gunstig. Je geeft dit door aan de centrale, dit moet natuurlijk. Als er iets onderweg zou gebeuren zouden ze zomaar iemand anders op het telefoon/computerscherm krijgen. Dat kan om Veiligheids redenen natuurlijk niet.

Ik kreeg een moeder met kinderwagen en een zoontje van een jaar of vijf binnen. Ze stapte bij de middendeur in omdat daar meer ruimte is voor de kinderwagen. En het jochie werd met een euro naar voren gestuurd om een kinderkaartje te kopen. Het jochie ging heel netjes aan andere kant van mijn betaaltafel staan maar het duurde de moeder blijkbaar te lang, en stuurde haar zoon aan om naar mij toe te komen. Maar het kind was gewoon een beetje verlegen. Nadat ik afgerekend had met twee engelstalige passagiers richtte ik me tot het jochie en zei dat hij maar even dichterbij moest komen. Daar stond hij blijkbaar op te wachten, trots legde hij de euro neer. Ik vroeg hem of hij het leuk vond om zijn eigen kaartje te stempelen, nou, je moest dat gezichtje eens zien glunderen. Na de tweede poging stond de stempel erop. En vol trots, kaartje in de lucht liep hij op zijn moeder af. Zo weer een toekomstige klant, dacht ik!
Morgen ben ik vrij en hebben we een gezellige familiedag en maandag ben ik er weer.
DoegieDoegie