9 Oktober

Een zonnige zondag, 9 oktober.
Ik vertoef bijna de gehele zondag in Apeldoorn. Ik mag even weer lijn 5 in Apeldoorn rijden met een omleiding! En ik ga ook nog naar Arnhem.
En een meevallertje, de rit van de 5 in Apeldoorn met de omleiding ging goed, de eerste helft dan, grijnzzz. De rit terug naar het station ging ik een verkeerde straat in, dankzij de passagiers ging het toch goed richting het station, waar ik naar toe moest.

Het is raar voor iemand, ikke dus, dat de gevolgen van het verkeerd rijden mij zo aangrijpt. Aangezien deze blog over mij en mijn werk gaat, wil ik proberen uit te leggen wat dit met het werk te maken heeft.

In het begin heb ik verteld dat ik vanwege gezondheids redenen moet en wilde stoppen. Ik heb al jaren een kleine handicap, je kan er 100 mee worden, je moet alleen jezelf in acht nemen en de problemen herkennen. Ik weet dat er heel veel mensen zijn die deze ‘lastige aandoening’ ook hebben en gewoon doorgaan, net als ik. De aandoening heeft de naam P.T.S.S. Vanmiddag bleek wel dat ik er nog steeds mee tob. Samen met mijn dyslexie en een goede therapie, is het nu voor mij herkenbaar geworden, maar kost nog steeds wel veel energie, maar ik ben de baas over mijn gevoelens.

Ik raakte van de route, had geen herkenning (geen fotobeeldjes in mijn hoofd), ik ben totaal vreemd in Apeldoorn als ik in een andere wijk komt. En volg de instructies die op papier staan of die mij verteld worden. Zolang ik die route niet vaak rijd, blijft het een obstakel. Ik reed dus verkeerd aan het einde van de omleiding.
Samen met de passagiers werd ik door Apeldoorn heen geleid naar het station, grijnzzzzz. Het bleek de oude route te zijn van lijn 5. Ik kreeg het Spaans benauwd, ik wist totaal niet waar ik was, was letterlijk en figuurlijk de route kwijt. Door mijn P.T.S.S. kreeg ik een paniek aanval. Mijn bloeddruk ging omhoog, waardoor ik hoofdpijn kreeg. Mijn wangen gloeide alsof ik 10 km hardgelopen had. En het huilen stond me nader dan het lachen.
Je kan als beroeps niets laten merken dus hang je de Popie Jopie uit! Wat nog meer energie kost. Het heeft mij echt een paar uur geduurd voor ik weer goed in mijn vel zat. En de rest van de avond weer prettig gewerkt heb.

Wat ik hiermee wil aangeven is dat iedereen wel een zwakke plek heeft. Ook ik. En ik ben heel blij dat ik de mogelijkheid heb om te kunnen stoppen eind van het jaar. En ook al heb je een kleine handicap, waarmee je zelf goed om kan gaan, dan hoef je je voor niemand te schamen of in te houden. Mijn werk is mijn therapie heb ik vaak gezegd. Gelukkig is er naar elke rit een nieuwe instroom van mensen, mensen die niet weten dat ik een fout gemaakt heb en voor mijn eigen gevoel gefaald heb. Elke rit begin ik weer opnieuw en dat is een hele prettige bijkomstigheid in het werk wat ik doe. Op deze manier was het dus in de praktijk meteen een echte therapie met goed gevolg.

Een ander onderwerp, op het moment dat ik in Arnhem kwam zag ik een ‘stil leven’ bijna een schilderij. De naweeën van het optreden van Justin Bieber in Arnhem. Op de foto zie je een deel van het busstation waar alle fans gewacht hebben om, of naar de Gelredrome te gaan of er van terug kwamen en moesten wachten op de bus.

Allemaal een hele goede nacht, slaap lekker. DoegieDoegie.