8 Oktober

Zaterdag 8 oktober, pas om 18.00 uur begon mijn dienst, lang geleden dat ik zo laat moest beginnen. Op zich een korte van 7.35 uur, maar wel tot 01.45 uur.
Het is heel rustig! Behalve natuurlijk op de lijn 88/84, daar staan aardig wat passagiers.
Omdat het voor mij een hele saaie zaterdagavond is, geen passagier te zien, schrijf ik een anekdote.
Het hoogste aantal wat in een bus gezeten heeft op de stadsdienst zijn er vijf geweest. Het weer werkt mee en daardoor is het nog goed te doen op de fiets, zodat ik hier vanavond het nakijken heb.
Gelukkig heb ik twee ritten op de 88 gehad en die waren gezellig vol.

Velen zullen zich de strippenkaarten nog wel herinneren. Er werd in die tijd veel fraude met die kaart gepleegd. Een paar voorbeelden uit die tijd weet ik nog wel.
Passagiers smeerde er blanke nagellak op, zodat ze de stempel er zo weer van af konden vegen. Ze vergaten alleen dat wij zagen dat de kaart wel erg schitterde, glanste. Terwijl het doffe kaarten waren. Of vet van lippenbalsem, ook dan konden ze de stempel er zo van afvegen. Ook hier gold de glinstering. Daarnaast pakte vele collega’s, alsmede ikzelf de kaart aan en schoven als het ware de stempel over de kaart heen. Als de inkt dan uitsmeerde wisten wij dat we er weer eentje te pakken hadden. Zo zijn vele gefraudeerde kaarten afgepakt. Voor mij was het een sport om ze op te sporen net zoals bij vele collega’s ook het geval was.
De meest creatieve vorm was dat er passagiers waren die het toplaagje van een andere gebruikte kaart, die niet meer gebruikt kon worden, er voorzichtig met een dun scherp mesje op een nummertje waar geen stempel opstond eraf haalde van de bovenste laag papier. En dat dan weer terug op een andere kaart plakte, over een bestaande stempel heen. Zodat zij de kaart weer een keer gebruiken konden. Alleen waren er veel domme mensen bij want wij wisten dit natuurlijk en ondanks dat het een heel dun laagje was wat er opgeplakt werd, zagen wij toch dat er opeens een verdikking zat. En soms klopte de nummers niet, dat was helemaal lol. Dan stond er een nummer 3 op de plek van 13 of een 6 op de 9.

Een andere tactiek was om er lang over te doen om te zoeken naar je kaart in de spits, zodat er vele mensen achter je stonden en de chauffeur haast had. Dan mocht je soms zo doorlopen.
Ooit had ik zo’n passagiere die dit echt elke keer deed. Het was in Amersfoort. De vrouw had altijd heel veel tijd nodig om de kaart op te zoeken. Ze zei dan, heel schijnheilig dat ze wel even ging zitten om in haar handtas de kaart te zoeken. Dat vonden de meeste chauffeurs prima, want dan kostte dat niet veel tijd. Vervolgens kwam ze gewoon niet opdagen. Soms tot grote ergernis van de chauffeur. Dus ik was al gewaarschuwd op die desbetreffende lijn.
En ja hoor hetzelfde verhaal.
Ik heel aardig tegen haar; ‘nou gaat u maar op de voorste stoel zitten, dan stop ik voor u bij de volgende halte, dan kunt u op uw gemak en veilig zittend uw kaart opzoeken.’
Dat vond ze niet leuk en begon heel boos te kijken. Zo gezegd zo gedaan. Bij de volgende halte stopte ik en gaf ze nijdig haar kaartje, wat ik keurig afstempelde voor haar.
Ook waren er passagiers die op het moment van instappen bij de deur hun strippenkaart lieten zien, en al heb je nog zulke goeie ogen of bril op, je kan dat nooit zien. Als je ernaar vroeg dan werden ze nijdig en wist je dat ze wilden frauderen. Vaak was het een stempel, als je hem te zien kreeg, van soms wel twee weken oud.
Met de abonnementen was het hetzelfde verhaal. Daar hielden ze vaak op de datum de duim of twee vingers. Hoe dom kan je zijn. Dan val je zeker op!! Ook daar werd veel geplakt en gegumd. Lol, en als ze betrapt werden hadden ze altijd een schijnheilig gezicht van, ooo dat wist ik niet. Ook had een week soms geen 7 maar 8 dagen, en een maand liep ook altijd een dag langer door. Vooral de jeugd was er altijd zeer handig en bedreven in, …..vonden ze…..lol.
Ook wij waren er bedreven in,…… om ze op te sporen……

Tot morgen weer, DoegieDoegie.