7 Oktober

Weer een vrijdag, wat gaat het toch hard! 7 Oktober, een half bewolkte dag, een lekker temperatuurtje om te werken en ‘s avonds laat en ‘s morgens vroeg weer tijd voor de handschoenen. De trui komt weer uit de kast en zo geniet ik van de herfst achter het stuur.
Ik had een vrij vroege dienst. En zat ik om 13.15 uur achter het stuur op mijn favorieten lijn, 88/84. De eerste rit was goed gevuld. Mijn tweede echter konden ze net niet op het dak, gniffel, ik kon er niet meer laden. Dus mijn prevelementje om passagiers die eerder er uit moesten de ruimte te geven om zelf even een stap naar buiten te zetten werkte weer perfect. Geen gedoe en dringen en lang wachten. Uiteraard heb ik de jeugd bedankt voor het meewerken en zo kwamen we goed op tijd aan op station Ede.
De rit weer terug naar Wageningen was een stuk rustiger, zo kon ik het relaas van 1 van de passagiers op de voorste stoelen goed volgen. En dit relaas wil ik met jullie graag delen.

De jonge dame in kwestie, kwam hard aanlopen en zwaaide naar haar vriendin die al plaats had genomen op de eerste voorste stoelen. Na het inchecken en mij vriendelijk gegroet te hebben, ‘plofte’ ze werkelijk neer.
Hoe het begin was weet ik niet meer, want ik let er eigenlijk nooit op wat passagiers tegen elkaar zeggen.Maar mijn oren spitse zich toen ze zei dat ze zo’n nare ervaring had gehad op dat trein station.
Zij stond te wachten om de trein in te gaan en wachtte tot alle passagiers die eruit moesten uitgestapt waren. Er bleven nog twee mensen over, twee oudere mensen die niet zo snel ter been waren. Tegelijkere tijd kwam er een groepje jongens aan die wild instapte en die de twee oudere mensen gewoon opzij duwde. Zij zei er wat van dat ze wat meer respect moesten hebben voor oudere, dat je dat gewoon niet hoorde te doen, en wat voor soort opvoeding zij gehad hadden. De jongens draaide zich om en vonden dat zij hier niets over mocht zeggen en ze kreeg van 1 van de jongens een trap in haar buik, die goed raak was. Zij was uiteraard geschrokken maar nog meer overdonderd want ze begon van de nervositeit en schrik te lachen, terwijl zij verging van de pijn. Zij voelde zich daar zo rot over dat ze gewoon stond te lachen, ze begreep dat zelf totaal niet.
Een man die naast haar stond had ook de moed om tegen die jongens in te gaan. En hielp haar de trein in.
Ik vroeg haar of ze aangifte had gedaan, er staan tenslotte op ‘Elk’ perron camera’s, maar dat had ze niet gedaan. Want ze had er nog steeds moeite mee dat ze had gelachen.
Wat een respect heb ik voor dat meisje, en wat jammer dat ze geen aangifte gedaan heeft. Nu worden die gasten nog beloond ook voor hun gedrag. Ze studeert aan de universiteit te Wageningen.

Om 20.15 uur was het einde dienst. Lekker naar huis maar thuis geen voetbal kijken. Manlief wel, fijn dat wij twee tv’s hebben. Fijne avond en tot morgen, DoegieDoegie.