10 Oktober

10 oktober, een drukke leuke en een tikkie emotionele dag op allerlei fronten. Een paar benoem ik er maar, de leukste…
Er was bij binnenkomst op de vestiging een ‘knuffelkwartier’ . Natuurlijk was ik ‘bereid’, lees: ‘gek, brutaal, sociaal’ genoeg om hier aan deel te nemen. En knuffelde een stuk of 8 collega’s. Een ieder lag in een stuit van het lachen, ook de rayonchef die een beetje stond te grinniken ontkwam toen niet meer aan mijn knuffel.
Er waren weer collega’s die serieus naar mijn man’s zijn gezondheid vroegen, en niet alleen genoegen namen met een antwoord van, ‘o goed hoor, of, het gaat steeds beter.’ Zij namen de tijd. Jongens, dat doet me goed!!
In de kantine op het station was er een heftig gesprek over de O.R. Er zijn wat negatieve ontwikkelingen omtrent de verkiezing van eventuele nieuwe O.R. leden. Ik vond dat ze naar ‘verontstellingen’ die ze gehoord hebben van de persoon in kwestie persoonlijk behoren te vragen of de info klopt. In die 30 jaar heb ik vaak meegemaakt dat de bewuste mug een olifant geworden was. En de persoon in kwestie er zelf geen notie van had wat er rond bazuint werd.
Een klein kind wat net door haar moeder uit de auto was getild, de bus aan ziet komen en heel spontaan, enthousiast begint te zwaaien. Dit zijn dingen die je onderweg zo maar gratis kado krijg. Wat dan weer zorgt voor een warm gevoel.
En 100 meter verderop een fietser dik ingepakt met een sjaal om het hoofd, waarvan je het hoofd niet eens kon zien zitten, zonder links of rechts te kijken zomaar op een zeer druk kruispunt oversteekt, voor mijn bus. Omdat je al rustiger op de drukke kruising afrijd en ziet wat er gebeurt, kon ik dus in dit geval zeer uitbundig mijn claxon gebruiken. Zij moet zich best rot zijn geschrokken want er zat een harde claxon op. Dat scheelt soms nog weleens per bus.
Morgen heb ik een gesprek met de districtsmanager en mijn rayonchef over mijn vertrek en aanverwante onderwerpen.
Ik merk aan alle kanten dat de stress bij mij een grotere factor gaat spelen. Niet dat ik opzie en bang ben voor de twee mannen, maar wel over de inhoud van gesprek.
In de Rietkampen, (een wijk in Ede) stonden twee jongens ieder aan weerszijde van de rijbaan. En deden net of zij een draad over de weg hadden gespannen, en trokken met twee handen z.g. stevig aan de draad toen ik op drie meter bij hun vandaan aan kwam rijden. Wat een lol, helaas voor hen herkende ik het spel, grijnzzzzz. Daar hun gezichten inderdaad verraadde dat het een spel was reed ik rustig door en trapte niet op de rem, waar zij uiteraard op gehoopt hadden dat ik dat zou doen. Ze deden niet onder voor pantomime spelers.
Het deed me ook denken aan het ouderwetse spelletje wat ik vroeger ook wel eens ondernomen had. Een portemonnee aan een visdraad en wegtrekken zodra iemand dacht een portemonnee gevonden te hebben. Was altijd kikke als er iemand intrapte.
Verder was het vanavond rustig werken, had de stadsdienst.
Allemaal voor straks wel terusten en morgen ben ik gelukkig vrij, op het gesprek na. En daarna tot 1 november vakantie……… ja, alweer.

 

DoegieDoegie.