24 November

In een zonovergoten moment reed ik naar mijn werk. Het is alweer 24 november en we hebben heel zacht weer.

Ik ben begonnen met lijn 88 en het was om 15.30 uur knap druk. Op de terugweg als lijn 84 heb ik erg gelachen om een automobilist. Wij rijden op de busbaan dwars over het terrein van de universiteit. Vaak rijden er studenten overheen i.p.v. op het fietspad wat er naast ligt. Tegenwoordig nemen ze ook de busbaan als sluiproute om naar het fietspad te gaan wat aan de Provinciale weg ligt. Ik snap ook niet dat daar geen rekening mee is gehouden met de aanleg van de busbaan. De fietsers moeten nu een eind omrijden als zij op dat fietspad willen.
Er zijn ook een aantal kruisingen waar automobilisten de busbaan over kunnen steken. Dat gebeurt ook regelmatig met genoeg ruimte voor elkaar die in acht genomen worden. Zo ook vanmiddag, alleen deze bestuurder wist niet goed waar hij naar toe moest. En bekeek dat vanuit zijn positie, grijnzzzz en die positie was midden op de busbaan. Het was een sjieke grote auto met drie mensen erin. Keken niet naar de bus die eraan kwam, maar bleven met hun neus, bijna tegen de voorruit aangeplakt aan het rond kijken, waar ze heen moesten. Dan moet je toch wel ff lachen hoor!!

En vorige week kwam ik een auto tegen, een hele mooie! Ik zocht naar het merk, maar ik kon dat nergens zo gauw ontdekken, het ging allemaal een tikkie snel. Wel zag ik dat hij een TomTom zo groot als een tablet, zoals die van mij, voorop zijn dashboard had geplakt. Wat een joekel!
Vanmiddag reed ik weer achter zo’n grote bak, misschien wel dezelfde, wie zal het zeggen. Ook hij had zo’n gigantische TomTom/tablet op het dashboard hangen. Het bleek een Tesla te zijn, wat een auto zeg….pjoew!

Het volgende probleempje vond een passagier wel heel erg vervelend. Het was een jongeman van 18/19 jaar. Hij stond bij de bushalte met een groot pakket. De hoogte zo’n twee meter en de breedte 30 cm. Keurig verpakt en een handvat van Ducktape er aan gemaakt. Hij kwam al heel onzeker binnen, misschien dacht hij dat hij dat pakket niet mee mocht nemen in de bus…hij legde zijn pakket op de grond en stamelde dat hij zijn pasje moest opzoeken. Je zag duidelijk dat hij nog onzekerder werd en was erg nerveus omdat hij zijn pas niet kon vinden. Begon meteen zijn excuus aan te bieden voor het oponthoud. Een voorbeeldige klant! En zei vragend, ‘als ik u te lang ophoud ga ik er wel uit hoor, sorry dat ik u zo lang laat wachten’.
Whauwww, die heeft een keurige opvoeding gehad, dacht ik bij mijzelf. En zei tegen hem dat hij maar even zijn pakket verder in de bus moest gaan zetten en rustig op de stoel zijn pasje kon gaan zoeken. Hij hoefde er niet uit. Daar was hij heel blij om……
Ik hoorde hem zoeken en zuchten, ik hoorde dat er een tas leeggegooid werd en weer een hele diep zucht. Inmiddels was ik al drie haltes verder, en het werd even stil achter mij…….
Ik had er nog steeds een goed gevoel bij. De jongeman buigt zich naar voren naar mij toe, dit kon omdat hij precies achter mij zat.
En met een klein stemmetje vertelde hij dat zijn pasje nog op het adres lag waar hij zijn pakket opgehaald was. En of ik weer terug reed met de lijn twee. Dat deed ik en zei tegen hem’ als je die mevrouw vraagt of zij bij de bushalte wil gaan staan, dan kan jij je pasje zo aanpakken en blijven zitten’ anders kost het je nog meer tijd. Hij vond het een geweldig idee. En op het moment dat hij weer een smsje wilde sturen, kreeg hij er eentje terug. De mevrouw aan de telefoon zei dat ze naar het station kwam om zijn pasje te brengen. De jongen vroeg of hij er nu uit moest, want hij had alleen zijn O.V. Ik antwoordde dat hij zich niet ongerust hoefde te maken, hij had al genoeg pech gehad en buschauffeurs zijn ook wel eens aardig. We zijn niet altijd boemannen!!!
Op het moment dat hij uitstapte op het station kreeg ik heel veel dank, ik was heel lief voor hem geweest, duizend maal dank, en dat ging nog even door……….

De rest van de avond bleef rustig, en om half twaalf was ik thuis. Telefoon vergeten, geen internet op de bussen, dus vandaar dat dit verslag een tikkie laat is. Morgen ben ik er weer, welteruste voor diegene die dit vanavond nog lezen.
DoegieDoegie.