5 November

Zaterdag 5 november, een ontstuimige dag wat het weer betreft. Het had van mij eigenlijk nog veel harder mogen waaien. Heerlijk vind ik dat. Het is rustig vandaag in de bus, zelfs op de weg en in het centrum van Ede. Er zijn ook altijd weinig collega’s omdat er minder diensten zijn op zaterdag.

Na 15 minuten pauze stapte ik weer in mijn bus. Daar zaten maar een paar passagiers in, ondermeer een moeder met een klein peutertje. Dat peutertje voelde zich dusdanig op haar gemak in de bus, dat ik vele ‘onvolledige’ kinderliedjes hoorde. Dat is leuk om aan te horen.
Het is een dag van moeders met kleintjes, grijnzzz, want twee haltes verder stapte er weer een moeder met een peuter in. De peuter had een klein doosje met gebak vast en zei al dat zij bij oma een gebakje ging eten. Ze moest een kinderkaartje hebben en ik heb die kleine zelf haar kaartje laten stempelen. Het gebaksdoosje was niet meer in trek, het kaartje hield ze goed vast, want oma moest dat kaartje zien… Leuk zijn dit soort ontmoetingen.

Ik ben ook weer in Apeldoorn geweest, het was er gezellig. Op de rit erheen had ik een leerling die voor de opleiding van politie studeerde. Hij moest nu stage lopen bij Syntus als M.V.P-er en verricht o.a. controle’s op de bus, dus of alle passagiers wel echt ingecheckt hadden en niet andermans pasje gebruikten. Dit laatste is pure fraude!! Zij staan de chauffeurs bij met ongelukken en agressie. Als er plots een omleiding is staan ze ook paraat. En zo zijn er nog veel meer activiteiten die zij tot hun werkpakket hebben.

In Apeldoorn heb ik een lange pauze en hoefde zomaar niet die lijn 5 te rijden, wat een opluchting. Dus heerlijk een beetje kletsen met elkaar. Ook hier is het doorgedrongen dat ik dit jaar stop. Leuk al die spontane reacties van de collega’s hier in Apeldoorn.
Op het moment dat ik weer in mijn bus zat om richting Ede te gaan rijden, realiseerde ik mij dat dit mogelijk de laatste keer kon zijn dat ik hier nog een dienst zou hebben. Zo vaak kom ik niet in Apeldoorn en het zijn op de kop af nog 26 werkdagen. Maar voor het zelfde geval zit ik er morgen weer, dat weet ik nooit. Ik kijk pas op de dag zelf dat ik werken moet op de lijst waar de ritten heen gaan.
Ik bekeek het station die in de loop der tijden velen veranderingen is ondergaan en nu een supermodern station geworden is. Ik keek naar de vertrekkende bussen, hoe soepeltjes alles verliep. Zelfs toen er een passagier aan kwam hollen die nog graag mee wilde, met de bus die inmiddels al bij de halte weg was gereden. Er werd rustig gestopt en wetende dat de passagier dolgelukkig was en de chauffeur weer goed gemutst verder kon rijden door zijn goede daad, moest ik glimlachen. Hoe vaak heb ik dat zelf ook niet gedaan, en met een beetje een trots gevoel werd het ook mijn tijd om weer te vertrekken.

Daarna had ik de 88, tussen Wageningen en Ede in. Lekker druk en gezellige passagiers. Straks nog een klein ritje en rond de klok van elven ben ik weer heerlijk thuis.
Tot morgen, DoegieDoegie.