2 Juli

Na twee regenachtige vrije dagen rij ik nu op zaterdag de 2de juli heerlijk in een namiddagzonnetje.

Het is heel erg rustig in de bus. En dan dwalen mijn gedachten even weg over het werk, over mijn chauffeurs verleden, dat het al zo lang geleden is dat ik in dienst kwam. Eigenlijk is het niet te bevatten, dat er al echt 30 jaar voorbij zijn. Wat vliegt die tijd en wat is er in die periode veel gebeurt!

In Aalsmeer ben ik begonnen. Het westen was toen al heel vrouwvriendelijk ingesteld. Mijn opleiding- en groepschef was Dirk Bos. Zijn naam wil en mag ik wel noemen, ik heb heel veel geleerd van die man, zijn bijnaam was Rooie Dirk! Zo fanatiek, zo furieus, zo recht voor z’n raap, zo eervol.
Dirk is er niet meer, hij is een aantal jaren geleden overleden en zijn crematie werd overweldigend bezocht. Zijn laatste ritje was in een oude bus, waarmee hij naar zijn laatste reis werd vervoerd. De man is letterlijk en figuurlijk in zijn harnas gestorven.
Ik had toen hij leefde nog vaak een bezoekje aan hem gebracht nadat ik al verhuisd was naar het midden van het land, en werd altijd weer met open armen ontvangen. Dirk hield echt van vrouwen, dat stak hij nooit onder de stoelen of banken, en toch was hij altijd eervol en vol respect. Nooit geen gekke dingen en hield niet van seksistisch gedrag. Die ervaring was heel belangrijk voor mij in het begin van mijn loopbaan.
Ik heb wat dat betreft wel andere rare dingen op andere vestigingen mee gemaakt. Het hoorde erbij zegt men nu voor die tijd. Ik ben het er nooit mee eens geweest en heb er altijd fel tegen gestreden. Nu is het niet meer nodig, men is zo gewend dat er vrouwen in dit mannen beroep zijn……zowel de collega’s als passagiers.

Ik zat op de 107, en geen auto op de weg, 1 passagier, dus heeeeel rustig. Ik naderde het station de Wittenberg en zag tot mijn verbazing in iedere bus die aan kwam rijden een vrouw achter het stuur zitten. Was dat toeval??? Toeval bestaat niet! En volgens de vrouwen op de Wittenberg lag het gewoon aan de EK-wedstrijd Duitsland – Italië. Wij hadden best schik daar met z’n vieren.

En ik heb vandaag voor het eerst in 1 van de elektrische auto’s gereden die de vestiging gekregen heeft. Deze auto’s dienen om chauffeurs af te lossen. Voor de niet chauffeurs onder ons, zodra de dienst afgelopen is op het station, kunnen wij met de bedrijfsauto naar de vestiging rijden. Deze word gebracht door de collega die dan mijn dienst of een andere rit moet rijden.

Er kwam  een jongenman binnen met een grote doos waar een Nespresso apparaat in zat (denk ik) en bleef bij de voordeur staan. Ik maakte hem er vriendelijk attent op dat hij daar niet mocht staan, omdat je dan niet verzekerd bent als er wat gebeurt.
Ik kreeg een bekakt antwoord terug; ‘ik neem aan dat u rijden kan, zal er rekening mee houden’
Ik gaf een vriendelijk maar bekakt antwoord terug; ‘het heeft niets te maken met mijn rijstijl, het zijn regels. En als er een auto van de zijkant binnen rijd zit u met de gebakken peren, en lig je waarschijnlijk op mijn schoot wat ik niet prettig vind’.
Ik kreeg geen antwoord meer en hij zette twee enorme grote ‘oordoppen’ op zijn oren om naar zijn favorieten muziek te luisteren. Toch had het blijkbaar wel iets wakker gemaakt, want zodra de eerste beste passagier uitstapte van de voorbank ging hij gauw zitten.

Twee jonge meisjes, hooguit 13/14 jaar, wachtend bij een bushalte, druk in de weer met het haar van elkaar wat vrij lang was, stapte in. Ze kwamen met de oude kaartjes van hun eerste rit,…en ja, …daar kan je niet op terug reizen. Dus kochten ze met een beetje pijn weer twee nieuwe kaartjes. Maakt 1 van de meisjes een teleurstellende opmerking , ‘goh, nu kunnen we geen ijsje meer kopen’….zegt de ander heel vrolijk; ‘ach joh, wat geeft dat nou’…. En lachend liepen ze samen naar de achterste banken om daar weer met ijver aan elkanders haar te friemelen. Op een gegeven moment hoor ik vanuit het achterste gedeelte van de gelede bus heel hard ‘AU’ roepen. En daarna veel gelach van de meisjes. Toen ze uitstapte had de ene een keurige knot boven op haar hoofd, dus het was toch gelukt, grijnzzz

Het is komkommertijd voor studentevervoer. En bij lange na komen niet het aantal studenten die normaal staan te wachten bij de bushalte. Vele zijn misschien klaar met de studie, of zijn op vakantie, of werken elders. Dus het is al gauw dat je heel rustig rijden kan, anders ben je bij iedere halte veel te vroeg.

Ik laat het hierbij en morgen ben ik er weer.
Doegiedoegie