22 Juli

22 Juli, alweer vrijdag, wat gaat het hard, nog 69 dagen werken.
Zucht, het gaat echt hard.
Een aantal collega’s smoezen over mijn vertrek, een hoop collega’s spreken mij er regelmatig op aan met de woorden, ‘duurt nu niet zo lang meer he meis?’ Je zal ons missen!’
Dan glimlach ik en verteld ze dat ik de onderlinge communicatie, de dagelijkse lol en al die passagiers best zal missen. Maar door het feit te kunnen stoppen met werken na 30 harde jaren…… nee het werk, de stress, de zorgen, de negatieve dingen, de veranderingen, de agressie zal ik allemaal kunnen missen als kiespijn. Ik word dan ook steeds blijer dat mijn wederhelft en ik zelf voor deze formule gekozen hebben.
Met zijn AOW en pensioen hebben we een beter leven dan al die mensen die geen werk, een uitkering of alleen een AOW hebben.
Statistisch gezien beginnen de dokter en ziekenhuis bezoeken op 70 jarige leeftijd. En wij gaan voor het goede, dus de komende vijf jaar hopen wij onze dromen waar te kunnen maken zonder dokter en ziekenhuis.
Al te vaak heb ik collega’s totaal afgebrand zien vertrekken die keurig tot hun pensioenleeftijd zijn blijven werken. Teveel die bijna niet meer normaal konden lopen en tot het laatst toe bleven. En eenmaal thuis helemaal niets meer konden. Of ze waren in een jaar tijd dood. Ik ben echt wel realistisch ingesteld, ook ik of mijn wederhelft kan morgen dood zijn,
maar…. je hoopt van niet en dat jouw die tijd gegeven word. Het meeste van mijn leven is gepasseerd. Ik krijg er echt geen 62 jaar meer bij. Dus nu geniet ik nog net zoveel van mijn werk als de jaren hiervoor.

Zoals vanavond een jongeman, hij stond bij de validator om uit te checken. Maar moest zijn OV-chip kaart er vier keer voorhouden en hij deed het nog niet. Geïrriteerd kreeg ik zijn commentaar. Ik riep hem naar voren om het bij mij verder te proberen, anders blijf ik naar achteren praten met een luide stem. Hij kwam en was flink geïrriteerd. Ik vroeg hem wat de machine als advies in het venster gaf. ‘Kan niet uit of inchecken’. Klonk het kort. Hij keek eindelijk naar zijn kaart alsof hij wilde zeggen, toe stom ding, toen we binnen kwamen deed je het wel! Toen riep hij onthutst, ‘oooo wat stom, ik heb het verkeerde pasje, sorry voor het op onthoud’. Hij had zijn bankpasje in zijn handen en vervolgens werd hij knalrood, we hebben er allebei om moeten lachen. Dit gebeurt zo vaak en hij liep geamuseerd de bus uit.

Er is een camera geplaatst in de richting Stroe vanuit Ede. Vlak bij de Flexstop. Dus 107 en 105 oppassen. We kunnen daar niet meer een beetje de tijd inlopen als we verlaat zijn. Hij is moeilijk te zien door de bomen.

Op Ede station zie ik nog geen gladiolen, wel mensen die moeilijk lopen.

Kunnen jullie je nog herrinneren dat ik schreef over de passagier die zijn rugzakje in de bus had laten liggen en dat zijn creditkaart, rijbewijs e.d. in zaten???
Hij heeft zijn rugzakje terug en bracht vanavond alcoholvrij bier en een grote zak met kleine zakjes chips.
Nou dat hij zijn spullen terug heeft vind ik geweldig. En heel erg leuk om ons op die manier een beloning te geven. Heerlijk die paprikachips. Vele, ook ik, waren heel moe, flauw en het zout van de chips was meer dan welkom. In deze warmte kom je dat inderdaad te kort.

Ik hou het hierbij want ik ben inderdaad moe. Ik heb een echt officieel weekend dus tot maandag. Allemaal een goed weekend gewenst. DoegieDoegie.