25 Juli

Na een vrij en warm weekend en enorm met het weer getroffen, zijn we weer op maandag 25 juli achter het stuur gekropen om de passagiers te vervoeren van A naar B.
Ik verwacht dat het heel rustig is, het is maandag en vakantie tijd.
Rond het spitsuur was de bezetting redelijk.

Het was een avond waarin de fietsers weer een grote rol speelde.
Fietsers op de busbaan van de Campus.
Fietsers uit de tegen over gestelde richting, op het fietspad, door rood licht, terwijl de automobilisten en ik groen licht hebben.
Fietsers die te laat bij de halte arriveren, niet even oog contact zoeken, of een hand opsteken omdat zij graag met de bus mee willen.
Fietsers die met z’n drieën op het fietspad rijden en af en toe op de rijbaan rijden door gekkigheid of hun evenwicht kwijt zijn door het ‘gezellig’ met z’n drieën op het fietspad.
Fietsers die de mobiel recht voor hun houden op lees hoogte, waarschijnlijk met Pokonon Go, aan de verkeerde kant van de weg/busbaan, wederom op het terrein van de Campus en op het terrein van het ziekenhuis te Ede. Ze lopen nu niet meer maar doen het nu per fiets.

Vanavond was er ook heel even tijd voor een ernstig gesprek, wat tegelijkere tijd ook heel prettig was.
Een collega die net als ik door middel van een ongeval een bijna dood ervaring had. Veel herkennings punten en vooral dat ‘zwarte gat’, de onzekerheden toen. Het UWV wat bij elk van ons anders reageerde als wat we zelf wilde. Hij moest volgens de arts afgekeurd worden want door zijn verwondingen kon hij toch geen werk meer krijgen. Bij mij was het dat ik me in die mannen wereld me niet hoefde te gedragen als een man.
Wij beiden hebben het op onze eigen manier de kans gekregen om die UWV ‘arts’ het tegendeel te laten zien.
Ook een arts heeft het soms helemaal fout!!!
Onder de lezers zullen ook best lotgenoten zijn.
Conclusie…… Het is onze tijd nog niet…..

Ik ga nog even door, want ik heb sluit en 02.00uur thuis.
Er zal nu niet veel gebeuren en anders horen jullie dat morgen wel.
Truste