28 December

Jullie zullen vast een gezellig, druk tot zeer drukke Kerst gehad hebben. Thuis, en zij die moesten werken buitenhuis. Denk maar eens alleen al aan de restaurants. Zelf vond ik de Kersttijd om te werken altijd een reuze fijne tijd om te werken. Mensen waren blij, druk maar ook vriendelijk. De studenten van Wageningen luidruchtiger als anders, vaak hoorde ik de gesprekken aan achter mij. Vele gingen of op wintersport, of naar de zon. Vele bezoeken zouden afgelegd worden. Rond de Kerst heb ik nooit problemen gehad, alleen maar leuke en lieve belevenissen.

Zoals in 1990, lang geleden…….. nee geen sprookje maar real life! Al is het meer dan 26 jaar geleden…….
Een ouder echtpaar die ik in Veenendaal oppikte om hen naar het centrum te brengen stonden zoals vaak bij de bushalte. Zij waren echt oud, heel lief en de rimpels overheerste hen beide in het gezicht, hals en handen. Zij waren zeer slecht ter been en hielden elkaar in evenwicht door een begeleidende stok en hun arm. Hun ogen waren prima, hun mond was altijd aardig en rustig. Zij hadden alle tijd. En als ze richting mijn bus liepen en zij haastte zich toch, dan maakte ik handgebaren van; doe maar rustig aan, ook ik heb de tijd. De Kersttijd was ook vaak een rustige tijd, schoolverkeer was er niet, dus op zich voor mij tijd zat.
Als het trouwens geen vakantie was, deed ik dit ook. Puur omdat, als 1 van hen zou vallen, en daardoor beide waarschijnlijk, was ik veel meer tijd kwijt om deze oudjes bij te moeten staan. Als zij klaar waren met winkelen had ik ze vaak weer. Zo ook deze dag voor Kerst. Zij kwamen met een blijer gezicht aanlopen als anders. En begonnen al te zwaaien als herkenning. Er zullen vast wel collega’s zijn die dit ook herkennen! Iedereen heeft zo zijn ‘eigen’ passagiers…..
Een paar plastic tassen bungelde aan de armen en een karretje met boodschappen trokt de man achter hem aan. Ik begroeten hen met de woorden, “Zoo, dat zijn nog eens een hoop boodschappen die u meegenomen heeft, zal ik even helpen met het boodschappenkarretje? Dat vonden ze fijn en ik zette het karretje bij de vier open stoelen die tegenover elkaar stonden en vrij waren. Nadat zij binnen stonden zei de vrouw tegen mij dat ze voor mij wat gekocht hadden en dat mij graag wilde geven. Daarom waren ze ook zo blij dat ze mij weer als buschauffeur hadden. Ik was ontroert en zei tegen hen dat dat toch niet had gehoeven, maar dat ik het wel heel lief vond. Ik kreeg 1 van de plastic zakjes in mijn handen geduwd. En daar zaten drie kleine plantjes in, drie kerststerren, rode.
Ja zei de man, ‘u maakt altijd zo vaak tijd voor ons, wij vinden het leuk u dit te geven’.
Dit zijn de momenten, dat je dit als chauffeur heel blij maakt, je zo een goed gevoel geeft. Niet zo zeer het kado op zich, maar de dankbaarheid dat je de tijd neemt voor de passagier die het zo hard nodig heeft. En die zich eigenlijk zo vaak ongewenst voelen omdat zij die tijd gewoon nodig hebben. Dit zijn ook momenten die je je hele loopbaan, ook daarna, zomaar als extra kado meekrijgt en dit nooit meer vergeet.

Ook het tegenover gestelde maakte wij natuurlijk mee. Wij kennen ook die passagiers, oud, mopperend, schreeuwend, nooit goed kunnen doen……. passagiers, die aan kwamen lopen en dat je hoopte dat ze niet met jou mee moesten. En je opgelucht adem haalde als ze inderdaad een andere bus namen.

Terug komend op de gezellige Kersttijd, er zijn veel mensen die het niet gezellig en druk gehad hebben. Meestal willen we daar niet aan denken. Bijvoorbeeld de eenzame ouderen, die geen contact meer hebben met leeftijdsgenoten, omdat partners al overleden zijn. Of geen familie meer hebben. Of ziek zijn en daardoor te lastig zijn voor de familie. Of gescheiden, of een dierbare in deze tijd hebben moeten begraven. Of ontslag gekregen hebben en in het nieuwe jaar op zoek moeten naar een nieuwe baan, wetende dat je weinig kans maakt omdat je ‘al’ boven de 40 bent.

Ik kan me herinneren dat ik in de jaren 80 meegedaan heb aan een wedstrijd kerstverhalen schrijven voor de krant.
Ook hier omschreef ik het vele verdriet waarbij mensen niet stil staan om wat er rond de Kerst gebeurt. Ik had toen de tweede prijs, kreeg een geldbedrag. Dat was toen mijn eerste keer dat ik in het ‘openbaar’ schreef. Een leuke herinnering, want dat eerste verhaal heb ik met het krantenknipsel nog steeds bewaard.

We gaan richting oud en nieuw, voor mij is het dan contractueel ‘echt’ afgelopen bij Syntus. En zullen mijn verhalen stoppen. Dit vind ik jammer en zal ik gaan missen. Niet dat ik stil ga zitten. Mijn man en ik gaan samen bekijken of we hier een boekje van kunnen laten drukken. Of het leuk is om te lezen, ik hoop dat jullie mij hierin willen helpen door te reageren. Want het is enorm veel werk om dit te realiseren. Nog een paar dagen, ik heb beloofd om oude verhalen uit de doos te halen. En dat doe ik ook.
Voor vandaag,……. een fijne dag, en DoegieDoegie