22 December 1

Vanmorgen 22 december was ik 8.15 uur wakker. Vandaag is het DE DAG van het grote afscheid van collega’s, misschien wat buitenstaanders en vrienden. Ik heb er bewust voor gekozen dat vooral de werkvloer de aandacht krijgt. Daar heb ik de afgelopen 30 jaren veel lief en leed mee gedeeld.
Volgens het nieuws zou het vanochtend regenen, grijnz de symbolische tranen die vooruit lopen. Later op de dag klaart het op en word het bewolkt.

Gisteren heeft mijn man een vegetarische soep gemaakt, pompoenensoep. En is de vrouw van mijn Marokkaanse collega ook druk in de weer geweest voor de hapjes. De coördinatie heb ik in handen genomen, gecontroleerd of alles klaarstaat wat nodig is en kon de afgelopen nacht met een gerust hart gaan slapen.

Nu eerst even een bakkie koffie en het nieuws op tv volgen.
Alweer twee dagen geleden is het dat die vrachtwagen op een kerstmarkt is ingereden op mensen in Duitsland. Weer een terroristische aanslag. Weer teveel doden. De vrachtwagen chauffeur is ook gedood. Hij bleek nog te leven op het moment van de aanslag, het was een Poolse chauffeur. Wat zal die man door een hel gegaan zijn. Weer onschuldige mensen. De terrorist word nog steeds gezocht, heel heel erg wat er weer gebeurt is.
Gelukkig laten zij in Duitsland zich er niet van weerhouden om de kerstmarkten massaal open te houden. En steken op deze manier hun vuist op dat zij zich niet laten indoctrineren.
Ik vind het te gek voor woorden dat er zoveel gedood moet worden in naam van een geloof. Dit heeft niets meer met een geloof te maken. Ik heb er al eerder over geschreven en met vele andere die dit geloof hebben en zich er ook massaal voor generen, boos zijn, het ook niet meer begrijpen. Vele geven Amerika de schuld. Ondertussen sterven er vele mensen………..

Dit is niet de rede dat ik een Marokkaanse collega gevraagd heb om lekkere hapjes te maken. Hij is gewoon mijn vriend, al vele vele jaren. En ik houd gewoon niet van gebak. Onder de vele buitenlandse collega’s die net als ik werkzaam zijn bij Syntus heb ik vele vrienden. We zijn wat dat betreft allemaal 1 geheel. Voor mij is er nooit een verschil geweest. Ik heb alleen soms wat moeite om alles gelijk goed te verstaan. Vooral als ze te snel praten en omdat mijn gehoor ook niet meer is van wat het behoort te zijn, is dit voor mij en hun vaak een herhaling. En dit heb ik ook met de anderen. Als er met vele collega’s/mensen gelijkertijd gepraat word kan ik het sowieso al niet meer volgen. Een tikkie geluidsdoof.
Een gesuis in de oren erbij en je staat er soms helemaal naast. Een nare kwaal die vele onder ons hebben en wat helaas met het beroep en de leeftijd te maken heeft.

Ook vandaag zal ik vele woorden missen die mij gezegd worden. Maar er zal veel gein en lol zijn, dat hoop ik en reken daar tenminste wel op. De paar traantjes die zullen vallen van mij is nu eenmaal gewoon ik. Ben vaak een emotioneel mens.
Misschien tussendoor nog wat foto’s en vanavond horen jullie hoe het verlopen is. Tot dan!!