22 December 2

Vandaag een serieus echt afscheid, wel de zoveelste op rij, maar dit afscheid is heel dubbel. Ik ben er met mijn man op deze dinsdag de 20ste december om 14.30 uur naar toe gereden. Zij zijn gehuisvest in Doetinchem. Ik ben er nog nooit geweest, wel in Nieuwegein waar een hele goeie lieve vriend van mij gewerkt heeft en mij daar toendertijd rondgeleid had. Er zal niet veel verschil in zitten denk ik zo. Ik ben heel benieuwd!

Het heeft mij altijd verbaasd dat van de lezers die geen chauffeur zijn, mij nooit gevraagd hebben, ‘wat is de S.V.L.’? Ik wil dit graag uitleggen.
Deze mannen en vrouwen zijn onze directe verbinding met: een storing op de bus, een plotselinge omleiding door diverse omstandigheden, een overstap van een andere bus, een persoonlijk eigendom wat in de bus achter gelaten is door passagiers of een chauffeur, een melding als je zelf een aanrijding krijg, of ziet gebeuren, directe verbinding van hen naar politie, brandweer of ambulance, melding van agressie op of rond de bus of station, allerlei onregelmatigheden die voorkomen waar wij als chauffeur op de bus last van hebben. Maar ook als er thuis iets gebeurt is, dan zijn zij degene die contact met jou op kunnen nemen. Als politie een persoon zoekt die plotseling verdwenen is, worden we gevraagd daar naar uit te kijken.

En zo zijn er vele omstandigheden waarmee deze collega’s achter de knoppen ons direct kunnen helpen ons werk op diverse manieren goed uit te voeren. Zij kunnen precies zien waar de bus zich bevind, of dat er op tijd gereden word of veel te vroeg doorgereden is bij een halte of juist veel te laat bij de halte aanwezig zijn. Ook zien ze of de telefoonverbinding kapot is, en zij daardoor dus geen contact kunnen leggen met de chauffeur. Door de noodknop die wij aan boord hebben en wij als chauffeur deze indrukken, worden alle andere gesprekken van collega’s, die de S.V.L. op dat moment voeren met de chauffeur, aan de ‘kant’ gezet en kunnen ze ‘live’ meeluisteren, en indien nodig maatregelen nemen, want ze zien op het computerscherm waar wij ons bevinden. Een aantal jaren geleden was er een proef dat er bussen uitgerust waren die een directe cameraverbinding hadden met de S.V.L. en de politiekamer. Dit werd toegepast op lijnen waar veel rottigheden voorkwam. Nu mag dit niet meer omdat de wet op de privacy in werking trad.

Met andere woorden, ik vind die collega’s achter de knoppen het waard om te bedanken voor wat ze doen. Daarnaast vind ik het ook leuk om te zien wie de persoon is achter de stem die wij alleen maar horen!
Uiteraard vraag ik daar toestemming of er foto’s van hun werkplek genomen mogen worden. Zodat iedereen een kijkje in de ‘keuken’ van de S.V.L. kan krijgen.

Wat zitten deze collega’s in een klein benauwd hokkie, voor mij was het een bikini-temperatuur, verschrikkelijk! Zo warm en benauwd. Er zijn plannen om uit te breiden, maar voor hun geldt hetzelfde als voor ons op de bus, ook daar is het weer een geldkwestie. Op de foto’s kun je zien hoe dicht zij op elkaar zitten. Dus absoluut niet te vergelijken met Nieuwegein, daar is veel meer ruimte.

Eindelijk zag ik een paar gezichten die bij de stem hoorde en ik werd vrolijk en gastvrij ontvangen. De hapjes werden zeer gewaardeerd. Ook mocht ik even achter de knoppen zitten met die afschuwelijke grote schermen waarop je direct alles te voorschijn kan toveren over het ‘hoe en wat’ van een bus en zijn rit. Zo kon ik via de lijn met een werkende collega uit Ede even praten en die was verwonderd dat ik in ene via ons ‘bakkie’ contact met hem had. Het was trouwens kei en kei druk, met alle nieuwe buschauffeurs en gebieden die er bij gekomen zijn. Nuchter zeiden ze daar, ‘ach, in januari word het wel rustiger. Bij de wisseling van de dienst lopen ook zij daar zo snel mogelijk naar de uitgang om snel naar huis te kunnen gaan. Dus net als bij ons,…….einde dienst is einde dienst!!!
Het was een leuke ervaring om daar even aan te wippen!

Hieronder de brief/de note om hen voor de afgelopen jaren te bedanken voor de fijne samenwerking. Ik had deze op een leuke 3D kaart geplakt die vol met vlinders zat. En dit kwam mooi uit, omdat in dat benauwde hokkie iets fleurigs aan de wand niet misstaat.

S.V.L.

Het is mij ten oren gekomen dat er niet of nauwelijks aan jullie gedacht word als er iemand vertrekt binnen ons bedrijf, althans van de chauffeurs. Voor mijn gevoel ligt dit wat anders.

In 1985 is mijn start begonnen in Aalsmeer, bij Centraal Nederland, daar heeft Joop van Dam, waarmee ik samen met zijn vrouw en kinderen goed bevriend was, mij in dit chauffeurswereldje geholpen.
Hij was een oud collega uit Aalsmeer. Helaas is Joop te vroeg overleden, hij was een kanjer voor een ieder die hem nodig had, zowel tijdens het werk, zijn vrijwilligers werk en ook privé. Hij heeft mij geholpen met het sollicitatieformulier en mij veel verteld en geleerd wat ik mogelijkerwijs bij een sollicitatie kon verwachten.
Ik had totaal geen ervaring als werkende vrouw. Ik was gelijk na mijn schooltijd jong getrouwd en kreeg 2 kinderen en naar 15 jaar ben ik weer gescheiden. Er moest brood op de plank komen. Ik had al jaren daarvoor aangegeven tegen Joop, die dorpssgenoot was, dat ik graag buschauffeuse wilde worden, maar de toenmalige echtgenoot vond dat niet goed. Die zei dat alle chauffeurs ‘het’ op de achterbank deden, grijnzzzzzz . Nooit mee gemaakt trouwens!.Eindelijk, op 1 januari 1986 werd ik goed genoeg bevonden om de opleiding te gaan volgen. En tot op de dag van vandaag heb ik er geen seconde spijt van gehad en veel plezier in mijn werk beleefd.

Wat 1 van de plezierige bijkomstige ervaringen waren, is dat de toenmalige C.V.L., en nu de huidige S.V.L. mij altijd serieus genomen hebben. Nooit getwijfeld hebben aan mijn woorden. Altijd telefonisch voor mij klaar stonden en me nooit hebben laten barsten. Dat geld voor de tijd in Aalsmeer en zeer zeker voor deze vestiging.

Ik ben een westerling dus ik had in het begin heel veel problemen met routes, (nu nog steeds met de nieuwe, maar dat weten de meeste maar al te goed, grijnzzz), en zelfs met het plaatselijke dialect.
Vaak na afloop met heel veel humor gelachen van wat ik er van maakte. Ik ben verschillende keren verdwaald, omdat ik hier totaal geen richtingsgevoel heb. Mijn roots liggen tenslotte in het Westen van ons mooie kikkerlandje. Vaak ben ik via de “bak” door 1 van jullie door Apeldoorn geleidt.

Dank jullie wel voor de vriendelijke ‘intense’ begeleiding!!
Daarom sjapo voor jullie!!
Heel veel plezier in jullie werk, ik heb er volop van genoten!!

Lieve groeten van Elly van der Zaan, gewerkt bij vestigingen Aalsmeer, Rhenen, Veenendaal en nu Ede.