19 December

Kerstpakkettendag. Er is vandaag Turks eten op de zaak voor ons klaargemaakt door de vrouwen van onze Turkse collega’s. En dat was heerlijk. Alleen vind ik het persoonlijk dan weer zo jammer dat alleen de mannen met de eer gaan strijken. Terwijl de vrouwen het moeilijkste werk gedaan hebben.

Dames; ‘van mijn kant uit, en met mij veel andere collega’s, dank jullie wel, het was heerlijk’!!!

Er was een specialiteit: rolletjes van druivenblad gevuld met gehakt en ik vermoed fijne bulgur. Mijn collega vertelde mij dat deze druivenbladeren in het voorjaar geplukt worden, en op een speciale manier gedroogd. Daarna kunnen ze dan gebruikt worden voor bijzondere gelegenheden. De speciale Turkse rijst, met heerlijke stukjes mals kippenvlees. En niet te vergeten de Turkse salade, waar de groene pepers tussen lagen. Daar heb ik me niet aan gewaagd. Waarschijnlijk waren ze niet heet, maar ik zat vol! Ook was er een zoete lekkernij in een andere vorm dan baklava. Het leek net een stukje wortel. Mierezoet en heerlijk om te snoepen. De naam is genoemd maar ik ben het alweer kwijt. Dat heb je als je de 60 gepasseerd ben………lol!

Ook konden we meteen ons Kerstpakket meenemen en zoals altijd ben je zeer nieuwsgierig wat daar inzit. Allemaal gezonde etenswaren! En een prachtige plaid.
Ook de PV was zeer gul in hun aandeel wat betreft de aanvulling van het Kerstpakket. Complimenten voor hen!

Er waren enkele collega’s die dachten dat ik nu al afscheid nam met het hapje erbij. Dat was wel effe lachen af en toe. De berichten lezen en deze onthouden zijn toch twee verschillende onderwerpen, grijnzzzzzz….
En naar aanleiding voor donderdag ben ik naar mijn Marokkaanse collega geweest. Die plots het afgelopen weekend een bezoek moest brengen voor zichzelf in het ziekenhuis. Hij is geopereerd inmiddels, heeft best veel pijn, en zal donderdag hooguit een uurtje aanwezig kunnen zijn.
Mijn lieve man neemt dan de honneurs waar om te zorgen dat een ieder wat lekkers krijgt bij mijn afscheid op de vestiging. Ook hier heb ik mijn best gedaan om de vrouw die zo hard werkt in de keuken en die het leeuwenaandeel hierin heeft, mee kon komen. Ze zou er geweest zijn, maar helaas moest ze plotseling voor een ander feest ook weer Marokkaans eten klaarmaken. Wat een respect heb ik voor al die vrouwen die uren in de keuken staan, om die feestvierende mensen op hun wenken te bedienen.

Morgen ga ik afscheid nemen van de S.V.L., om hen te bedanken voor de afgelopen jaren van ondersteuning, daar waar het nodig was. Dus tot morgen weer, Doegie Doegie