15 December vervolg

Nou dat was het ‘m dus, 14 december, mijn laatste werkdag.
Ik heb genoten. Manlief heeft al enkele foto’s en zelfs een filmpje op DoegieDoegie gezet. Dus jullie hebben al wat van deze dag kunnen zien.

Ik ben erg verwend vandaag. Het begon al op de vestiging. Een oud collega van Rhenen haalde een anekdote naar boven van een bekeuring die ik gekregen had in die tijd. Ik denk rond 1990. Ik reed door het Binnenveld tussen Rhenen en Wageningen om snel op het station te komen in Wageningen. Het was een sluiproute. Alleen mocht je daar niet meer rijden, alleen als je er woonden. En die mensen hadden een gele stikker op hun auto. Toen ik gesnapt was door politie gaf ik als rede op dat ik mijn passagiers niet wilde laten wachten en op tijd richting Arnhem wilde rijden. En vond dat mijn bus geel genoeg was. Grijnzzzzz. Het excuus hielp niet…….
Mijn collega vertelde vol enthousiasme verder, dat toen ik terug kwam in de garage witheet was en de bekeuring op tafel smeet. Toen bleek op de bekeuring iets heel anders te staan dan de reden dat ik aangehouden was.
Er stond op; “doe dit nooit meer”!
Grote hilariteit onder mijn collega’s, zowel toen,……. als vanmiddag op de vestiging. Ik vond het heel bijzonder dat die collega dit nog wist!!! En volgens mij moet ik die ‘bekeuring’ nog ergens hebben liggen. Hij zat altijd achter mijn rijbewijs, maar nu heb ik zo’n klein rotding, zo’n pinpas model, dus die bekeuring zal vast wel ergens opduiken als ik hier thuis ruimen ga, lol!

Samen met mijn man en twee collega’s die mee moesten rijden naar het station in Ede, vertrokken we klokslag 13.31 uur! Met de elektrische auto.
Daar heb ik eerst een standaard rondje gemaakt met de gewone bus. Wel had mijn man al een A-4 op de voorruit geplakt met de woorden, ‘ik ga met pensioen’. De reacties van de mensen waren heel spontaan, ik heb vele handen geschut en felicitaties ontvangen. Op deze gewone rit stond in Veenendaal bij de bushalte een collega die ook mee gereden is, tot aan het einde van de ‘pensioen bus’ aan toe.

Daarna kwam de echte ‘pensioen’ feestbus! Deze was versierd met vlaggetjes, ballonnen rondom het dashboard, prachtige bloemen, collega’s met bloemen, drank, kadootjes…… Er waren ook collega’s die me op stonden te wachten om de rit mee te rijden, zelfs eentje uit Dieren! De rayonchef en dienstindeler waren er ook bij. En heel bijzonder, zelfs drie mensen van de Sociale Controle en Preventie team! Het was heel gezellig op deze ritten. Buiten de bus zagen de automobilisten dat er met mijn bus iets aan de hand was, en staken spontaan hun hand op. Kinderen begonnen te zwaaien, die zagen de ballonnen en dat betekent feest!!! Ook tijdens deze rit heb ik vele felicitaties ontvangen en handen geschud. En tot die tijd kon ik het emotioneel nog heel goed behappen. Het voelde goed, het was goed!

Daarna was dit feestje afgelopen en moest ik nog even het laatste stukje rijden. Mijn favoriete lijn 88/84, waarmee ik echt kon afsluiten! Onderweg veel lieve groeten van collega’s die ook hun dienst moesten rijden. En opmerkingen van of ik nu nog niet weg was, lol! Vele doegiedoegies gingen over de luidspreker via kort verkeer. Er was een passagier die mij vroeg , ‘goh, moet ik u nu condoleren of feliciteren’. We hebben het maar op het laatste gehouden…..lol!
Gesprekken met passagiers over mijn vertrek. Ook weer net die ontmoeting met een vrouwelijke passagier waar ik een spontane band mee heb, die ik inderdaad nog zo graag wilde ontmoeten. Het leek alsof alle puzzelstukjes van mijn werkverleden deze afgelopen drie dagen weer tot een geheel zijn gesmeed. Sommige ontmoetingen waren heel bijzonder, gehoopt en gekregen……..

Op de allerlaatste rit van Ede naar Wageningen heb ik mijn passagiers bedankt dat ik mijn werk met veel plezier samen met hen heb kunnen doen. Als dank kreeg ik een spontaan applaus.
Op de terugweg naar Ede, dus echt het laatste stukkie…….
Moest ik het in het Engels doen. Er waren op de 88 erg veel buitenlandse passagiers. Die in navolging van de Nederlandse passagiers mij feliciteerde, omdat hun voorgangers dat ook deden. Het grappige hiervan vind ik het kuddegedrag van mensen. De eerste gaf mij netjes en spontaan een hand en daarna alle passagiers die er achteraan kwamen, een stuk of 15. Waaronder dus een groot aantal buitenlanders, die niet wisten wat er gaande was. Dus wilde ik het even uitleggen wat de rede was van de ballonnen en bloemen. En de Engelse woorden gaan dieper, zijn warmer dan de nuchtere Nederlandse woorden en Elly kreeg het toen een beetje moeilijk. Met de laatste zin kwam er bijna geen woord meer uit, zo schor was ik. En ik kon ff niks meer zien, het werd mistig voor mijn ogen. Mijn man stond vlak achter mij en had het goed door en zei dat ik maar gauw wat moest drinken en adem moest halen. Tja ……..eigenlijk had ik toen ff willen janken. Maar ‘t kwam weer goed, ik kreeg weer controle over mijzelf.
Ook hier kreeg ik een daverend applaus. Bij de Stadspoort stond er nog een verrassing mij op te wachten. Daar stond een lieve collega die al een poosje daar had gewacht en graag het laatste stukje mee wilde rijden. Hij kon nu pas mee omdat hij gewerkt had. Is dat niet geweldig? Dat ze dit voor mij over hebben, na een vermoeide werkdag!
En aangekomen bij het eindpunt kwamen veel passagiers die de bus verlieten mij nogmaals een hand geven, met goede wensen en bedankjes, omdat ik de reden van de versieringen uitgelegd had.

Tja, bus achterlaten, andere bus pakken en met een aantal richting de vestiging. Daar opgewacht door de wagenwasser en de rayonchef, wat nagepraat en toen richting huis. De twee collega’s die overbleven hebben we gevraagd of zij het leuk vonden om met ons de dag af te sluiten om samen wat te eten. Het was 20 uur en mijn man en ik hadden flinke trek. Mijn vriendin/collega zou nog laten weten wat ze deed. Zij zou nog wat kleding op komen halen.
Thuis gekomen belde ik haar op dat we besloten hadden niet te koken maar naar de Griek te gaan. Als ze wilde kon ze ook daar naar toe komen. Dat heeft ze gedaan en hebben we de dag toch weer anders afgesloten als dat ik verwacht had.

Terug kijkend en veel geknuffeld te hebben, handen geschud, felicitaties en vriendelijke woorden ontvangen, kadootjes gehad en mooie bloemen, vele berichtjes, smsjes van lezers, vele messenger en Facebook berichten ontvangen, een kadootje aan de knop van mijn voordeur, ……..is het een dag met een goud randje geworden.

Dank jullie allemaal!!!!!

En nu moet mijn afscheidsfeestje nog komen…….. 22 december op de vestiging.

DoeggieDoeggie