4 December

Ik ben na een lekker ritje om 16.45 uur in Apeldoorn.
Of de dienstindeler dit bewust gekozen heeft voor mij of dat dit het toeval is……….wie zal het zeggen. Maar het merendeel van mijn dienst zit ik in Apeldoorn/Arnhem. Achteraf eigenlijk best leuk!

Bij het parkeren van de bus in Apeldoorn, om later mijn befaamde lijn 5 weer te gaan rijden, kwam er een Brengbus aan met een noodgang. En wat ik al vermoedde, er was hoge nood. Alleen net voor de deur van de kantine kon de sleutel niet zo gauw gevonden worden om naar binnen te gaan, dus stond de chauffeuse huppelend voor de deur te wachten. Ik heb haar maar gauw verlost, ik ken het probleem ….

Er word in Apeldoorn al flink gesproken over de diensten na 11 december. Dan begint de nieuwe dienstregeling weer. Er word erg op de minuten gekeken. Ritten worden ingekort. Het zijn maar een paar minuten, op jaarbasis zijn die minuten uren. Dus een aardige bezuiniging. Ook bij ons schijnt het te veranderen met ritten, omdat half Connexxion erbij komt. Personeelsleden die verschoven worden op de standplaatsen. Of eigenlijk vriendelijk doch serieus gevraagd worden om elders te gaan werken op een andere vestiging.
Elk jaar is het rond deze tijd zeer hectisch en stressvol van wat er ons nu weer te wachten staat. Ook in Ede word er volop over gesproken.

Op de terugweg richting Ede heb ik echt een hele mooie rit gehad.
Ik reed op de Apeldoornseweg, die dwars over de Hoge Veluwe loopt, omringt door de statige bomen, die je vergezellen tot dat je bijna in Ede bent. Het was vroeg in de avond, net op het moment dat het begon te schemeren. Het toch nog vele groen aan weerszijde van de berm, waar je vele bruine bladeren ziet liggen, en kleine open stukjes er tussen waar het witte van het vriesweer als een lichte witte deken over heen straalt. En een heldere donkerblauwe lucht. Maar het blauw is zo helder dat het lijkt alsof er van onderen licht naar boven schijnt. Het blauw zie je gewoon op een manier van licht naar donker gaan. Het maantje schijnt niet door de bomen maar staat hoog boven in de lucht. Recht voor me. Voor ‘t oog net een banaan. Een enkele, zeer heldere ster of sataliet die rondom de maan staat laat zich gelden. Achter mij zitten enkele passagiers die gezellig met elkaar aan het keuvelen zijn. De radio zend zacht muziek uit van de jaren 60/70, die ik op gedempte toon meezingt.
En als je dit zo ziet en hoort en je rijd als enige op die weg, met zo nu en dan een tegenligger, voel ik me rijk, heel rijk. Misschien voor een ander overdreven, maar ik voel me dan de Queen off the Road Tonight!
Dan rijd je Ede binnen, het begint al door het opdoemen van de verkeerslichten, fel rood, oranje en groen op de grote kruising. Je steekt de grote felverlichte kruising over en rijd langs wat kleine lage flats, waarvan niet alle ramen verlicht zijn, maar die zich aan beide kanten van de rijbaan bevinden. Dan zie je het rijke licht van de straatlantaarns die om de eerste rotonde staan die je tegemoet rijdt. Je ziet sommige balkons al mooi verlicht met kerstlichtjes. En ik rijd dan in een zee van licht verder Ede binnen.

Zo heb ik dus vele, vele ritten gereden en wat ik hiermee zeggen wil is, dat ik gewoon van mijn werk houd. En dit alles op 1 van de laatste avonden dat ik nog rijd, heel erg fijn vind om weer ff zo’n lekker moment zoals dit, als een kadootje te mogen ontvangen.
Ik hoop dat ik jullie mee heb kunnen laten genieten van de sfeer rondom en in mijn bus. Een idyllisch avondje…….

Tot morgen dan maar weer, DoegieDoegie.