2 December

Als het goed is…….grijnzzzzzz…. (Personeelszaken laat op zich wachten bij de dienstindeler), heb ik vanaf vandaag nog zeven werkdagen te gaan.
Het is wel lachen, want ik krijg constant te horen van de dienstindeler dat hij me niet missen kan en dat ik de 17de nog gewoon op de lijst staat. Mijn antwoord dat ik de opmerking, ‘niet kunnen missen’ best heel fijn vind klinken, en als het zo is, is het zo, grijnzzzz. De overige vrije dagen worden toch gewoon uitbetaald.
Maaaaaaar…….. wat ik nu zo fijn vind, manlief gaat de laatste 7 werkdagen mee. Van het begin, dus op de fiets naar de vestiging, tot einde dienst, op de fiets terug! De jongens hebben hem al heel veel sterkte toegewenst, gniffel …..ik wens hem eigenlijk ook wel een beetje sterkte!! De jongens maken er een vrolijke boel van, plagen me iets meer dan anders, normaal doen ze dat ook altijd hoor! En ik plaag ze net zo hard terug en dat weten ze ook! Soms ontstaan er zomaar rode koontjes/oortjes hahahahhaa.

Onderweg kwam ik een collega tegen die me vertelde dat er een paar haltes voor mij, aan de andere kant van de weg, bij hem plotseling een passagier achter een donkere wachthokje tevoorschijn was gekomen. En hij had geen (nood)stop kunnen maken, omdat er een auto achter hem reed.
Wij vertellen zo vaak aan passagiers die bij een slecht verlichte halte staan, of ze alsjeblieft hun mobiel willen gebruiken. Ze kunnen als er geen lampje opzit gewoon het scherm gebruiken om dat aan te zetten. En dit heen en weer halen. We zijn hier al meer dan een jaar mee bezig om hen dat te vertellen. En vaak kom je de passagier tegen die dit dan ook daadwerkelijk gebruikt. Dat is echt heel fijn voor ons en ik geef die persoon dan altijd met een glimlach op mijn gezicht een compliment! En dat word ook zeer gewaardeerd!
We kunnen soms echt niet zien of er iemand staat. De mensen gaan aan de kant van de weg doodstil staan en hebben meestal zwarte kleding aan. Dan ‘verdwijnen’ ze als het ware in het donker. Als men in het licht staat van het reclamescherm zijn ze goed zichtbaar. Ik vermoed dat passagiers liever in het donker willen wachten, dan in het volle licht. Niet alleen zien wij ze, maar ook elke andere automobilist, je staat eigenlijk een beetje ‘te koop’.

In Veldhuizen kreeg ik een jonge moeder met haar kindje in de wandelwagen binnen. Maar toen ze binnen was en ik net gas gaf, zag ze in ene dat het kleintje haar schoentje niet meer aan had en dat het schoentje waarschijnlijk nog bij de bushalte lag waar zij opgestapt waren. Ik was er net bij weggereden en kon nog voor ik echt voor het verkeerslicht stond stoppen voor haar. Vlug vloog haar vriendin of zus de bus uit om het schoentje op te pikken. En zo kwam dat ook weer goed.

De rest van de avond verliep rustig, iedereen heeft zijn boodschappen op de fiets in de tassen of in de auto liggen. En overal zie je nu mensen die zich verwijderen van het centrum in Ede. Mijn man weet nu dat we blokken hebben waarin we lang moeten rijden en heeft net als ik zijn sneetje brood in de bus onder het rijden of in de drie minuten dat we stil staan opgegeten.

Wederom ga ik nog tot half twaalf door en wens jullie een gezellige vrijdagavond. DoegieDoegie, tot morgen!