13 December vervolg

Zoals ik vanmorgen al schreef, mijn dienst begon zeer laat, 17.30 uur, ik heb sluit.
En dat vind ik eigenlijk best leuk! Mijn eerste rit was naar De Klomp in Veenendaal en daar zag ik dus een bus staan waarvan wij er vele in Nijkerk opgehaald hadden. Leuk om nu de naam van Syntus te lezen en geen Connexxion. En bij mij zelf denk ik, ha, zo eentje, daar heb ik al lekker in gereden!!
Op de vestiging kreeg ik de eerste verrassing, de koffieautomaat was versierd met een A-viertje en daar stond op dat ik de 22ste op de vestiging afscheid ga nemen. En de koffie was vandaag gratis, omdat het morgen mijn laatste rit is.

In Wageningen aangekomen later op de avond, ontmoette ik een oud collega waarmee ik in Rhenen jaren gewerkt heb. Hij zat op de 50 naar Utrecht en zolang ik hem ken rijd hij late diensten. Ook was hij vroeger zeer herkenbaar aan zijn haarstijl, veel, heel veel Briljant haarvet in zijn kapsel. Een beetje Elvis stijl. Nu heeft hij net als ik gewoon een grijs koppie, grijnzzzz. Hij had wat moeite met al die lijnen richting Gouda, en snapte niet dat collega’s daar vandaan in Amersfoort moesten rijden.

Vanavond waren vele collega’s erg lief voor me en plaagde mij met mijn afscheidsrit die morgen de laatste zal zijn.
Ook toen ik uit Veenendaal wegreed riep ik hardop, “dag Veenendaal, als chauffeur kom ik niet meer terug!”

Het viel zelfs mijn man op dat ik al een paar dagen hiervoor en ook vanavond weer passagiers tegen kwam die ik al tijden niet gezien had. Zo ook deze ene, die ik graag wil benoemen. Toevallig had ik het mijn man 1 rit ervoor, verteld dat ik benieuwd was of ik die passagier nog een keer zou zien op mijn laatste ritten van Ede/Wageningen. Ik noem hem ‘de man met de linnen tasjes’. Een lieve vriendelijke man. Vele van mijn collega’s weten meteen wie dit is. Hij werkt in het ziekenhuis de Gelderse Vallei. En vaak stapt hij s’avonds rond de klok van 22.00 uur in de bus. Deze avond was het zelfs een uur later. En natuurlijk bleef hij gezellig pratend voor in de bus staan. Zijn afscheid in Wageningen was hartverwarmend voor mij.

Op de busbaan bij de universiteit had ik bijna met kerstmis vlees voor de eendensoep gehad. Er liepen in het donker, waar alleen mijn koplampen licht gaven, een aantal waggelende eenden dwars over de busbaan heen. Ik heb ze kunnen ontwijken en sommige passagiers zeiden, ‘oei oei’. En of dat niet genoeg was stak er daarna een student op zijn fiets door het rode licht over terwijl ik allang wit had en al had opgetrokken. Hij kon nog net remmen met de fiets en stak zijn hand op van sorry.

Wel, het is laat, ik sta in Wageningen voor het laatste rondje, het is bijna 1 uur. Gauw naar Ede en dan naar huis. Er zijn vandaag al vele dingen voor het laatst geweest………..
s’Nachts naar huis, s’nachts op de fiets, tas in de kluis, s’nachts op de galerij zachtjes lopen op mijn hakken om de buren niet wakker te maken, s’nachts geen verslag meer schrijven, s’nachts met de wagenwasser een praatje maken, s’nachts de laatste passagiers op station Ede afgeleverd, nooit meer het hek afsluiten van de vestiging en……..heel ondeugend,……niet meer s’nachts door het rode licht rijden om snel thuis te zijn.

Jullie liggen vast al plat, tot morgen, DoegieDoegie