23 Augustus

Vandaag met mijn man naar onze eigen huisarts geweest, wat resulteerde dat er verschillende bloedonderzoeken gedaan moeten worden in het ziekenhuis laboratorium, dit om van alles uit te kunnen sluiten en de huisarts wilde nog zelf een gesprek met de neuroloog. Inmiddels begint mijn man het zich erg aan te trekken dat de oorzaak nog steeds niet duidelijk is. Ik zal hem vandaag weer in het zonnetje gaan zetten, want hij begint er een tikkie grauw uit te zien, dan kan hij weer bij kleuren.

Ik ben blij dat ik om 16 uur pas moest beginnen. Want bij de bloedafname zaten 14 wachtende voor ons. Opvallend en ook eigenlijk te begrijpen was dat er van de 15 er 10 boven de 65 jaar waren en de ene erg krom de andere veel te zwaar en weer een ander veel te licht. Heb ik mijzelf niet meegerekend, grijnzzzzz
De gesprekken worden verstoord door een vrouw die in een hoekje in haar zakdoek aan het hoesten is, alsof haar keel elk moment kon ontploffen. De gesprekken komen na die aanval weer op gang. Of er wel of niet twee prikzusters zitten en als het nummertjes bord 2x achtereen verschuift naar het volgende nummer, word er standaard gezegd ‘o, het gaat toch wel heel snel’.
Een moeder begint voor te lezen voor haar peuter, en al de oudere kadootjes vallen stil en luisteren zeer aandachtig mee.
Er komt een oudere dame binnen, waarvan het lijkt alsof haar benen bestuurt worden door een mechanisme en iedereen kijkt spannend toe of dat mechanisme wel blijft werken.
Een man probeert over de kwaal te praten van zijn vrouw en vraagt zich af of iedereen die er zit hetzelfde zal hebben, gezien de gemiddelde leeftijd. De vrouw reageert een beetje boos en zegt heel verontwaardigd, ‘dat gaan we dus ff niet doen hier hoor, daar houd ik niet van, ben je nou helemaal mal’ …. en vervolgens is er een doodse stilte, alleen de moeder van de vier jarige blijft rustig voorlezen.
En ja hoor, na die stilte word er gesproken dat je beter hier kan zitten dan in het ziekenhuis, en vervolgens vertelt een oudere dame dat er een vriendin binnen 14 dagen dood is gegaan aan kanker. Iedereen troost haar, ze kunnen het voorstellen hoe zij zich voelt, vergeten doe je het nooit, het is erg. Andere komen ook met kanker ervaringen. Het is een zeer ‘opwekkende’ wachtruimte.
Dezelfde vrouw die de man vermanend toesprak dat hij niet over haar ziekte mocht spreken, begon nu plots over zichzelf te praten, nadat haar man aan de beurt was om geprikt te worden. De dokter zegt dat ik het aan de longen heb, ze zegt… nee ik heb het niet aan de longen, ik voel het toch zelf wat ik heb, als ik een beetje naar lucht hap is dat heel wat anders. Wat vind u daar nu van? En de wachtende naast haar, voelt zich een tikkie gedwongen om antwoord te geven en mompelt een beetje lachend dat hij het ook niet weet.
Dan komt het onderwerp kleinkinderen aan bod, de ene verteld hoe trots en hoeveel er wel niet bij haar over vloer komen. En heel gek, het gesprek verstomd……. zouden er een aantal zijn die deze ervaring niet kunnen delen???
Eindelijk, het is 12 uur, wij zijn aan de beurt en we mogen bloed laten prikken. En 3 minuten later staan we weer op de gang. Het bloed gaat naar het ziekenhuis laboratorium.
Een uur later hangt de assistent van de dokter aan de telefoon. A.s. donderdag om 14 uur weer naar de neuroloog. Er word hard aan de oorzaak gewerkt.

Hier komt mijn werk weer om de hoek aandraven. Ik moet werken om 14 uur. Na een telefoontje naar de dienstindeling word ook daar hard gewerkt om mij later te laten beginnen, om zo donderdag mijn mannetje te kunnen begeleiden.
Wat ben ik toch blij dat ik in de wisselende diensten zit. En dat met dit soort onderwerpen er volledige medewerking gegeven wordt.

Het was vanmiddag razend druk, in vergelijking met gisteren was het echt heel druk, maar om 19.00 uur werd het wel wat rustiger.
Vanuit Wageningen kreeg ik van twee Chinese jonge mensen het verzoek of ik de middelste deur open wilde doen. Door de herrie in de bus van de airco kon ik niet goed verstaan wat er meegenomen moest worden ……. (op de foto zien jullie wat het was)…. wat een lol. Ik ben nu ook nog een vrachtjestax geworden.

Ik hou het vanavond voor gezien. De dag was best heftig.
En vermeld mij of jullie het niks vinden wat ik schreef over ‘het wachtkamer gevoel’. Ik vond het grappig en even wat anders. Bevalt het niet, dan doe ik dat niet meer. Het heeft in weze niets met de bus te maken, alleen met mij en mijn thuisfront.

Woensdag ben ik vrij en ben er donderdag weer. DoegieDoegie.