22 Augustus

Druilerig weer in de morgen tot een uur of twee s’middags, het lijkt wel mist. Na een net zo druilerig weekend gaan we toch weer met frisse moed achter het stuur. En warempel het is droog en de zon probeert een klein tikkie te branden op het moment dat ik daadwerkelijk weer op de bus kruip.

Op het werk aangekomen heb ik eerst mijn manager op de hoogte gesteld voor a.s. maandag over een week. De dienst voor die dag was niet goed in combinatie met het gesprek wat ik ga voeren samen met de district manager en mijn manager over mijn vrijwillig ontslag en hoe dit eventueel financieel geregeld kan worden. Hij ging de dienstindeler opzoeken om te kijken of er wat geregeld kon worden. Ik zou het wel horen of zien op de dienstlijst, tzt als er wat veranderd is.
Inmiddels is er een mail binnen gekomen dat het a.s. vrijdagochtend word. Helaas op mijn vrije dag en vroeg. Soms…..is het niet anders…

Het is op de maandag altijd rustig, nu is het heeeeeeeel rustig. Dus weinig te beleven. De passagiers zijn vriendelijk, zwaaien als ze uitstappen of roepen, ‘tot ziens’. De laatste passagier nam er iets meer tijd voor, die vroeg of de dienst nog lang duurde en zei, doe maar lekker rustig, maak er een goeie avond van……

Met de 86 ga je op een gegeven moment door een vrij smalle straat heen. Waar amper twee grote auto’s elkaar op de rijbaan kunnen passeren. Dus bij de bus gaat 98% half het fietspad op wat aan beide kanten van de weg is aangelegd met schuine bandvriendelijke stoepranden. Een enkele bestuurder die heel goed inzicht heeft maar wel stronteigenwijs is, die blijft op de rijbaan. Gelukkig zitten de spiegels van de bus altijd hoger, dus die zullen elkaar nooit raken.
En ik moet dan grinniken hoor, want ik vind het dan wel echt een goede rijder, ook al gaat het vaak maar net!

Vanavond op diezelfde weg reden er een tiental fietsers naast elkaar. Vier op het fietspad met twee op de rijbaan, gezellig zo naast elkaar. Zij maakte totaal geen aanstalten om allemaal het fietspad op te gaan toen ik er aan kwam rijden. Dus ik besloot het volgende:
Ik zette de bus langzaam stil, midden op de weg…
Ging leunend op mijn stuur met beide armen en handen onder mijn kin zitten wachten. En keek ze allemaal aan met een tronie van mij dat ze geweldig waren, maar niet echt!!!!
Net, vlak voor de stilstaande bus, moesten ze wel het fietspad op en ze keken niet eens op. Wat een mentaliteit zie je onder de jeugd soms toch…. De automobilist die er achter reed, stak de handen omhoog, alsof hij kenbaar wilde maken dat hij het ook niet meer snapte. Of….. grijnzzzzz….. dat hij mijn actie niet snapte……. Zo’n stomme rotbus midden op de rijbaan die stilstaat…..

Tot morgen weer, DoegieDoegie