Recht voor z’n raap

Bij iedereen gebeuren er buiten de hele fijne dingen ook hele vervelende dingen. Kreten als, ‘moet mij dat nu weer overkomen’, of ‘ik ben het zwarte schaap van de familie’, of ‘waarom krijg de ene nu meer dan een ander te verwerken’, of men zegt dat alles een rede heeft’ of ‘je wordt er alleen maar sterker door’ en zo zijn er nog veel meer van die kreten.

Een ander spreekwoordelijke gezegde, ‘eens een dief, altijd een dief’ is er ook zo eentje, alleen is deze heel erg zwartgallig. Ik heb een persoon gekend die dit spreekwoord beslist niet als leidraad gebruikte.

Ik heb ooit een hele goeie chef gehad in Aalsmeer. De beste man is al jaren geleden overleden. Hij was keihard, maar eerlijk. Ze noemde hem ‘Rooie Dirk’. Zowel het haar had die kleur in zijn jonge jaren, als wel zijn mening en zijn felheid. Zijn ogen konden echt vuur spugen! Daar in tegen was het ook een verschrikkelijke lieve zachte man. Als je eenmaal zijn hart geraakt had kon je het eigenlijk nooit meer verpesten. Dacht ik…..grijnzzzz

Ik zat daar in mijn opleidingsperioden als buschauffeuse. En was in het begin bloed nerveus bij het lessen en bij die man. Iedereen had mij al gewaarschuwd voor hem en zijn buien. Toch bleef hij zeer vriendelijk en heel rustig naar mij toe. Totdat ik voor de vijfde maal de bocht verkeerd nam met de bus. Hij sloeg met zijn vuist op de betaaltafel en zei, ‘nu is het genoeg, nu rij je zoals het hoor. Ben je nu helemaal bes……” Ik schrok me kapot, en trok wit weg, daarna werd ik rood van kwaadheid en zei heel boos terug. ‘Man, houd dan op met zo vriendelijk tegen me te doen, dat doe je tegen andere ook niet, hebben ze me verteld, of is dat omdat ik vrouw ben. Ik wil niks met je hoor, als je dat maar niet denkt!’ Zo dat was eruit, en vervolgens dacht ik bij mijzelf, ojee, wat heb ik nu gezegd, ik krijg vast ontslag! En automatisch kromde ik mijn rug en wachtte af op wat er zou komen.

Het was even een paar seconde stil, toen begon hij heel erg te schaterlachen, zo erg dat ik de bus maar even aan de kant moest zetten. Toen hij uitgelachen was sommeerde hij mij dat we maar even een stukje door moesten rijden, want zo stilstaan langs de kant van de weg, konden de mensen die voorbij reden, dit weleens verkeerd uit leggen. En enigszins stil en met een tikje schaamte en onzekerheid reden we richting het restaurant, waar we altijd de pauze hielden en koffie dronken.

Eenmaal binnen en aan de koffie, begon hij te praten. Bood zijn excuus aan en zei doodleuk dat dit de enige manier was om mij uit mijn schulp te krijgen. Hij zei dat ik het best kon, maar een beetje zelfvertrouwen miste en mij hierdoor liet afleiden. Ik zei te vaak sorry voor een foutje, hij werd gek van die sorry’s. En om mij helemaal de zenuwen op mijn lijf te jagen vertelde hij dat er een glas water op de betaaltafel gezet werd. En dat moest op dezelfde plek blijven staan tijdens het rijden. Kreunnnnnnn

Toch liep ik anders de bus in, en natuurlijk ging het in het begin niet zoals het hoorde. Al gauw kreeg ik door hoe het wel moest. De zenuwen waren nu over, en mijn zelfvertrouwen groeide!

De man kwam er nooit meer op terug. Hij had zijn woordje gezegd en dan was het goed. Ook dat werd later door collega’s bevestigd. Je kon bij Rooie Dirk een fout maken, je kreeg op je donder, maar daarna was het over. Een mentaliteit die schaars is. En men was dan ook heel zuinig op Rooie Dirk. Bij zijn afscheid van z’n pensionering was het heel druk. En toen hij overleden was, stonden de mensen met zijn begrafenis buiten. Ze waren hem niet vergeten.

Zo kan het dus ook. Zo moet het ook vind ik zelf. Vrouwen lopen weleens te zeuren over de zelfde dingen en zeggen je niet meteen ‘recht voor z’n raap’ wat er aan de hand is. Er zijn natuurlijk allerlei redenen voor, en kan er zelf genoeg bedenken.

En in die mannenwereld waar ik 30 jaar gewerkt heb, en een lange tijd dus ook geleefd heb, heb ik dit van hen wel geleerd en ook vaak toegepast. Ik ben heel direct geworden. Alleen komt er dan een ander probleem om de hoek heen kijken, het blijkt toch, heb ik gemerkt, dat dit stiekem alleen voor mannen is weggelegd. Want ik kreeg de welbekende bijnaam ‘de tante met haar op der tanden’. Ook al durfde zij dat niet rechtsstreek in mijn aanwezigheid te zeggen. Zouden sommige mannen dan toch ook een ‘vrouweneigenschap’ hebben? Dankzij een echte collega kwam ik hier achter, die vertelde mij dat eens gekscherend. En zei er achteraan, ‘maar je bent wel heel collegiaal en sociaal hoor’ vinden ze. Dit moesten ze dan maar aan houden en vooral blijven denken, laat mij maar mijn haar op m’n tanden hebben, prima zo!

Ook buiten mijn werk kom ik het tegen dat als je als vrouw heel direct bent, dan ben je scherp, of sacherijnig, of arrogant. En deze die ik veel erger vind, de opmerking van; het zal wel een manwijf zijn. Zelfs de vrouwen vinden het niet altijd leuk. Er zijn gelukkig nog genoeg vrouwen die net als ik recht voor z’n raap blijven. Zij liggen vaak in een deuk om de andere die er moeite me hebben.

Er is een categorie vrouwen waarvan ik vind dat het kanjers zijn. Deze zijn net luipaarden. Zij gedragen zich heel soepel door moeilijk gesprekken heen, zijn scherp en direct, maar ook heel netjes. Die kennen de fijne kneepjes, zijnen blijven heel rustig, charmant, doordenkend, en zijn dus zeer slimme vrouwen. Vrouwen die met besprekingen je dus net als mannen zo onder de tafel kunne praten. Het zijn vrouwen met een hogere opleiding, en hebben daardoor een betere taalontwikkeling. Ik neem mijn petje voor ze af.

Als men dan zegt, ‘nou, die had ik niet zien aankomen, ik voel me beetgenomen’! Dan is haar sessie geslaagd.

Behalve natuurlijk als het mij overkomt, …….grijnzzzzzz