De vorst is weer voorbij

We hebben met ons allen kunnen genieten van de prachtige foto’s die op Facebook voorbij zijn gesneld. Mooie landschappen van een complete witte wereld. Deels door de sneeuw, deels door de aangroei van de (rijp) mist. De bomen leken op fantastische waaiers, zo mooi, zo groot en zo wit. En als de zon erop scheen leken het allemaal kleine diamanten die schitterde. Ik heb macro foto’s voorbij zien komen van planten waarop de druppels die bevroren waren ook op diamanten leken. Allerlei motieven neem je dan waar. Fotograven die de kou trotseerden om die ene mooie foto te nemen. Zelf zijn ze bevangen van de kou, maar wel met prachtig resultaten.

Er is geschaatst, door heel veel mensen, een heerlijk ouderwets beeld. Allerlei gekleurde sjaals en mutsen schaatste je voorbij als je aan de kant stond te kijken of als je er met de auto voorbij reed. Vele Koek & Sopie’s stonden er weer met chocomelk en koffie. En stiekem het ‘iets’ sterkere spul alleen voor bekende onder de toonbank. En misschien bij sommige ook de Hollandse Erwtensoep. Gezellig klonk de muziek over de schaatsbanen.

Helaas geen Elfstedentocht. Dat zat er net niet in, jammer. Het verdrietige gezicht van zo’n ijsmeester op tv, vond ik aandoenlijk, toen bleek dat zijn baan net niet dik genoeg was. Met al deze mooie acties die zo bekend zijn, die je dan op alle nieuws uitzendingen op de tv en met de sportprogramma’s. We hebben mogen genieten van de schaatswedstrijden die je vaak live kon volgen op de tv. Ook de Koning was present bij de heropening van het Thialf IJsstadion, met een vrouw die in prachtige klederdracht naast hem over het ijs liep.

Doordat wij veel wandelen en zeker met dat gezonde vriezend weer, kwamen we ook trieste dingen tegen. Waarschijnlijk ontgaan die trieste voorvallen aan autorijders die hiervoor toch net te snel gaan. Bij verschillende waters en vijvers zag je helaas dat de natuur ook hard en afschuwelijk kan zijn.

Zo zag ik een waterhoentje midden op het water in de weer om zijn of haar partner te vermanen om van de plek af te komen, het arme dier zat vastgevroren en kon niet meer weg. Het waterhoentje hoorde je gewoon roepen, de wanhoop had bij het beestje kennelijk toegeslagen. Waarschijnlijk door de uitputting lag het andere diertje op zijn kant met de pootjes half onder het ijs. Zijn veren waren inmiddels ook vast bevroren op het ijs. Afschuwelijk vind ik dit soort taferelen. Wij zagen meerdere watervogels vast zitten. Allen verrast door de heftige vorst van 1 nacht. Ik weet dat een waterhoentje ook wel waterkipje genoemd word en voor het leven bij elkaar blijven. Zij zijn heel trouw en zullen nooit met andere een verbintenis aangaan.

Dat gebeurt meer in de natuur, net als bij de papegaaien, sommige soorten van de kraaiachtigen, de raaf en de roek en ook de meeuw. Bij de pinguïns zoeken zij hun eigen partner weer op zodra er weer in het voorjaar gedekt moet worden. Dit is heel bijzonder in die grote massa’s onder die beestjes. Zo zijn er nog veel meer.

Net als bij het waterhoentje zie je het verdriet wel degelijk als de wederhelft is overleden van die dieren.

Ik denk dat de dierenambulance het deze dagen ook fors druk gehad zullen hebben met meldingen over de vastzittende waterdieren. En het lijkt mij een onmogelijke taak om alle dieren te redden.

En als alles zo mooi wit is, valt je op dat er zoveel troep op wegen en langs de bermen gegooid worden. Tot snoeppapiertjes aan toe. Ik snap niet dat de mensen deze troep niet gewoon meenemen naar huis of in de eerst volgende prullenbak gooien.

Nu regent het licht en er wordt weer sneeuw verwacht voor deze week. Ik ga een lekker kopje koffie maken en genieten van deze dag. Ik groet jullie en sterkte voor degene die vandaag in de regen of sneeuw op de fiets moeten!