De bevalling

Het is weer een luie ochtend voor mij. De ochtendzon schijnt volop. Het vriest licht, zo rond de 2 graden vanmorgen. En ik heb na het eerste kopje koffie, wat aangereikt werd door mijn man, mijn tablet opgepakt.

Ik heb goeie zin vandaag. Wat mij vanmorgen weer opvalt is dat op mijn tablet blijkbaar een vertraging opgetreden is. Nu komen pas berichten binnen, die gisterenavond rond de klok van 19 uur verzonden waren. Ik vond het de afgelopen tijd al vreemd dat mijn man zijn berichten op fb veel eerder binnen had gekregen dan ik. Wij zitten allebei op dezelfde site van onze gezamenlijke hobby, waar wij beiden van tijd tot tijd, heel veel tijd in steken. En zo merkte ik dat mijn berichten een dag later binnen kwamen.

Gelukkig heb ik de mazzel dat ik een heel lief vriendje heb, die veel gebruik van het internet maakt en veel meer in zijn koppie heeft zitten over het gebruik van progamma’s dan ik. Ik lees slecht, soms te snel en er gewoon over heen. Ik zie het soms echt niet. Ondanks dat andere zeggen, ‘het staat er toch echt wel hoor’. Die verdomde dyslexie breekt me echt nog steeds op. En deze zal ook nooit meer overgaan. En wat een bofkont ben ik dat manlief alles corrigeren wil. Vanmiddag ga ik dus naar mijn vriendje toe om te vragen en te overleggen of hetgeen wat ik op internet gedaan heb, of dat goed gegaan is. Ik heb een Twitteraccount aangemaakt. En op dit account wordt ook een link naar de vernieuwde website van doegiedoeigie geplaatst, en ook op Facebook zelf. Jawel, een eigen website die binnenkort de lucht in gaat.

De naam van de site is iets anders geworden, een verrassing. Die verklap ik nog niet. Na samen wat te brainstormen over deze naam kwamen we op de nieuwe! Mijn man is een kanjer, hij kwam met het goeie idee voor een nieuwe domeinnaam. En hij gaat komende dagen een website maken. Ondanks dat hij dat 5 jaar geleden voor het laatst gedaan heeft. Hij vind het een uitdaging om het weer op te pakken. Ik snap er zelf geen snars van. En het duurt me allemaal veel te lang. Ik ben een pietje ongeduld. Ik puf hier wat af door dat ongeduld. En mijn man puft wat af omdat ik zo ongeduldig ben.

Deze bevalling laat nog even op zich wachten waardoor wij puffend de tijd opvullen door hard te werken. Vesten gaan uit en de ogen zijn gericht op een bult van werk achter een beeldscherm. Ik denk dat het een zware bevalling zal gaan worden en dat er iets moois uit voort komt.

Onder tussen tik ik me een rotje om dit allemaal bij te benen. En zorg voor het natje en het droogje.

Dus lieve lezers nog even geduld, hou deze ‘oude’ DoegieDoegie in de gaten! Zodra alles klaar is vermeld ik dit hier met de link naar de site. Waarop het tweede verhaal (dit is mijn eerste) zal verschijnen. En lezers die op twitter zitten kunnen daar vandaan naar mijn website.