Sacrament van de Zieken

Dat het leven prettige verrassingen in petto heeft weten we allemaal. Tom en ik komen dit regelmatig tegen en daar genieten we met volle teugen van. En net als iedereen komen wij ook de harde werkelijkheid tegen, een werkelijkheid die ook een deel van het leven is, de tegenpool van het bestaan, verdriet en angst.

Afgelopen maandag zijn wij (familie van Tom), bij elkaar geroepen om voor zijn broer het ‘Sacrament van de zieken’ toe te dienen. Ik ben niet katholiek, wist ook niet goed hoe er mee om te gaan en wat het precies inhield.

Jan, de broer van Tom, heeft enkele maanden geleden een herseninfarct gehad. Hij woonde op zichzelf en is door de buren, die zeer oplettend waren, in huis door de politie gevonden nadat deze buurtjes het vreemd vonden dat zij hun zeer actieve buurman niet meer zagen, terwijl er licht brandde in huis en er ramen los stonden.

 ~~~ Dit geeft al aan hoe belangrijk het is een goed contact met je buren te hebben! ‘de sociale controle was dus perfect’. ~~~

Hij is, nadat er in het ziekenhuis niets meer voor hem gedaan kon worden, over gebracht naar een revalidatie-zorgcentrum. Daar knapte hij langzaam maar redelijk goed op. En iedereen haalde opgelucht adem. Maar er bleven wel regelmatig terugkerende problemen, omdat hij heel veel moeite had met slikken en praten. Tijdens zijn revalidatie heeft hij een blaasontsteking en vocht achter de longen gehad. Plots begon vorige week donderdag het beeld van zijn ziekte plots te verslechteren. Hierdoor zijn wij afgelopen maandag bijeen geroepen om in Zwolle bij Jan ‘het Sacrament van de zieken’ te vieren, want zo noemde de Eerwaarde het, ‘het leven vieren’.

De Eerwaarde die deze dienst deed, legde uit dat het eigenlijk een feestje was, een feestje om samen te bidden, om er samen te zijn voor de zieke en om hem hoop en rust te geven. En hopen op een wonder. 

Voor mij was dit een onbekende maar mooie beleving. Ik zag dat Jan zichtbaar blij was dat dit voor hem gebeurde in bijzijn van zijn kinderen, broers en zussen en hun partners. Hij was zichtbaar opgelucht en ontspannen en natuurlijk op het eind van de dienst zeer vermoeid. Ik zag veel emotie om mij heen bij de familie, veel warmte en veel liefde. 

En ja, ik loop zoals altijd met mijn tablet in mijn tas…….

Ik ben in het begin, net voor de dienst begon, naar Ivo gelopen, de zoon van Jan, en heb hem gevraagd of het passend was en op prijs gesteld werd dat er foto’s genomen werden. Dat werd zelfs zeer op prijs gesteld. Hij had er door de zorg voor zijn vader er niet zelf aan gedacht en was zichtbaar blij en verrast dat ik dit aanbood. Inmiddels zijn deze foto’s doorgestuurd naar de familie. 

Tom en ik wilde na de dienst op weg naar huis, niet in de file terecht komen en hebben in het zorgcentrum gegeten. En wij zijn daarna nog heel even bij Jan op bezoek gegaan. We hebben Jan verteld dat ik foto’s had genomen en of hij ze wilde zien. Dit wilde hij heel graag, en met ons drietjes hebben we op de rand van zijn bed deze foto’s bekeken. Na een vertederend en liefdevol afscheid zijn wij een kwartier later met een goed gevoel naar huis gegaan. 

‘Hopen dat er een wonder gebeurt’, maar vooral dat de rust en het goede gevoel voor Jan in zijn hart zal blijven zitten, van wat hij die dag heeft gevoelt.