Een ontmoeting

Na een jaar of vijf ontmoette ik gisterenavond een persoon die voor mij levenslang in mijn hart zit sinds zijn geboorte. Een jongeman, die het gemaakt heeft in zijn leven wat betreft zijn status en zijn budgetbesteding. Hij kan er heel trots op zijn. Want hij heeft een H.A.V.O opleiding achter de rug. Simpel begonnen als laatbloeier in zijn adolescentie tijd. Op latere leeftijd, nadat hij geprikkeld was dat het ook anders kon, ging hij flink aan de bak. Voor die tijd besteedde hij in zijn vrije tijd op een andere manier en verdiende daar ook een aardig centje mee, wat hij vaak ook uitgaf aan mooie dingen. Ik wist dit niet, ik dacht dat hij gesponsord werd door zijn vader. En natuurlijk waren er best momenten dat het wel een vorm van een gift was, toch voor het meeste heeft hij zelf gezorgd. In die tijd dat hij dat deed, had ik ook geen contact met hem. En was vaak verrast door zijn felheid en reacties over dit onderwerp. En tegelijkertijd kreeg ik er een heel goed gevoel door, dat hij de zelfstandigheid, om te willen zorgen voor zichzelf toen al onder de knie had. Deze mentaliteit die hij zowel van zijn vader als moeder met zijn genen meegekregen had is hem in de beginperioden van zijn carrière goed van pas gekomen. En heeft hem tot de financiële top gebracht. Door middel van cursussen, avondscholen en heel hard buffelen heeft hij zich zelf zover omhoog kunnen werken, dat hij bij die paar mensen in Nederland behoort die het geld wat hij verdienden ook zo kon uitgeven zonder er bij na hoefde te denken.  

Nu, 19 jaar later is zijn leven drastisch veranderd! Zoals dat voor vele drastisch veranderd als het blijkt dat het leven met een partner niet meer past zoals zij dat samen voorgesteld hadden toen zij gingen trouwen. Gelukkig is zijn scheiding een voorbeeld voor vele die dit ook overkomen, of gescheiden zijn geweest of in de toekomst gaan scheiden. 

Mijn eigen scheiding is een vechtscheiding geweest wat voor mijn kinderen een hel geweest is en waardoor relaties heel erg beschadigd zijn. 

Zij steunen elkaar en praten over de kinderen waar een co-ouderschap over is uitgesproken naar alle tevredenheid van hun beide. Zij gaan wonen op zo’n 10 minuten van elkaar. Dus de kinderen kunnen zo over wippen om even bij de andere ouder te zijn als zij daar behoefte aan hebben. In principe hebben ze om de week hun kinderen in huis. Persoonlijk denk ik dat dit niet echt gaat werken voor de rust van de kinderen zelf. Hoe goed de ouders dit ook regelen. En zo graag hun kinderen in hun eigen home willen hebben. De kinderen hebben nu twee home’s. En geen rust om gewoon op hun plekkie te zijn. Zij moeten nu een leven lang delen. 

Hierbij moet ik denken aan de opmerking die ooit door 1 van mijn kinderen geplaatst werd met de bewuste moeilijke kerstdagen. Zij hadden beide verkering en moesten zich delen in drieën. Wat zij heel vervelend vonden en veel te druk om van de ene ouder naar de ander te ‘moeten’ hoppen en zich te haasten. Omdat het zo hoorde! Doordat ik vaak moest werken op zon-en feestdagen heb ik bewust gekozen om hun de vrijheid te geven. Te vertellen dat zij zich niet hoefde te ‘haasten’ naar mij, want ik moest toch ‘werken’. Soms moest ik dat ook……

Ook de financiële kant is besproken naar beide tevredenheid. Hoe vaak lijdt dit onderwerp niet tot een vechtscheiding? Zelfs het pensioen, waar de werkende die het meest verdiende (vroeger en soms nu nog steeds) vaak de pijn in zijn portemonnee voelt. Terwijl degene wel alle kans heeft gehad om zijn carrière en inkomen deels aan zijn partner te danken heeft gehad omdat er ruimte was  omdat op te bouwen. 

Dit was een jaar of 30/35 helemaal een hot item. Vrouwen werden dom gehouden en vele vrouwen in die tijd hadden niets opgebouwd omdat zij de zorg hadden om het gezin en de carrière van haar man draaiende te houden. Ik weet dat er nog steeds heel veel vrouwen alleen leven van dat armoedige inkomen wat ze vaak door een uitkering van de gemeente verkrijgen. En als zij met pensioen gaan eindelijk een beter inkomen hebben dan de bijstandsuitkering en zich eindelijk rijk gaan noemen. Want zij krijgen nu €100/150,00 meer per maand. 

De laatste 15 jaar werkt de vrouw vaak zelf ook en kan ook een goed inkomen hebben. En heeft zelf ook een carrière op kunnen bouwen. Zonder afhankelijk te moeten zijn van een alimentatie of gemeentelijke uitkering. Er zijn zelfs zulke moderne koppels die hun vrouw laten groeien in hun carrière en zelf een stapje terug doen. Dat vind ik persoonlijk helemaal tof! 

Ik heb veel zitten luisteren, zag zo nu en dan de onzekerheid, de felheid, maar ook de eerlijkheid die van binnenuit kwam. En het mooie was, het voelde gewoon goed, alsof het nooit anders is geweest. Natuurlijk heb ik ook h.e.e.a. verteld. En hebben we gelachen. Op een gegeven moment werd er een onderwerp aangehaald waar ik het persoonlijk moeilijk mee had en nog heb. Wat hij natuurlijk wel degelijk opmerkte. We hebben het besproken en begrip voor elkaars denkwijze op tafel neergelegd. 

Zoals aan elk gesprek een eind komt, kwam op deze bijzonder avond, waarbij we niet alleen gepraat hebben, maar ook lekker hebben kunnen eten, ook aan deze ontmoeting een einde. 

Toeval bestaat niet, zeggen ze, dat is ook zo……

Op het moment dat wij de jassen aantrokken en aanstalten maakte om te gaan, had het restaurant de tv of radio aangezet. En klonken de tonen van de muziek van de dodenherdenking. We hebben beide deelgenomen aan de twee minuten stilte, die al die strijders, slachtoffers en helden voor een ieder van ons hebben opgeofferd om ons de vrijheid die wij nu hebben, te herdenken. 

Een ieder met onze eigen gedachten erbij over wat vrijheid kan betekenen. 

Ik wens mijn lezers een fijne bevrijdingsdag!

Doegiedoegie!!