Sauna en Erdogan

Afgelopen dinsdag ben ik wakker geworden door een fikse hagelbui die ik, ondanks dat het rolluik naar beneden zat, naar beneden hoorde kletteren. Het nieuws had er voor gewaarschuwd dat het tegen het vriespunt zou aan lopen! Maar toch vond ik het later verrassend dat ik na een uur toch nog hagel zag liggen in een hoekje van een raamkozijn bij een winkel. Om half elf stapte ik in de valleitrein, het ‘kippelijntje’ van Ede naar Amersfoort. Ik heb vandaag een afspraak met een vriendin om samen naar de sauna in Lunteren te gaan, een dagje heerlijk relaxen. Ik ga altijd met de trein omdat de halte van de trein bijna voor de ingang van de sauna is. Dus die auto blijft lekker thuis en als ik zin heb kan ik ook nog een glaasje wijn drinken, zonder dat ik achter het stuur moet  kruipen met alcohol op. Mijn vriendin komt wel met haar auto. Ik ben er iets eerder en wacht op haar in de wachtruimte van de sauna. Aan de ene kant zijn de schoonheids studio’s en massage ruimtes. En aan de andere kant is de sauna met zijn zwembad, stoombaden, kruidenbad, en natuurlijk de sauna’s. 

De uitbater liep langs en  groette mij vrolijk en ik riep hem achterna van dat hij er goed uit zag en vast afgevallen was. We maakte een gezellig praatje met elkaar. Ik vind het een heerlijke en eerlijke vent! En ondanks dat hij een vriend heeft en waarschijnlijk ook met hem is getrouwd, zou ik zo een gezellig avondje met hem uit willen. Hij is charmant, verzorgend (voor zichzelf en zijn gasten) en lacht altijd. Hij vroeg of ik niet alvast in wilde checken terwijl ik zat te wachten. Ik antwoordde dat dit later wel kwam, ik wachtte gewoon liever in alle rust op mijn vriendin. Tot mijn grote verrassing vroeg hij aan mij of ik soms een kopje koffie lustte tijdens het wachten.

En dit bedoel ik nu, een prima gastheer die verder denkt dan alleen maar aan inchecken en de gasten doorsluizen naar de sauna.  

Mijn dag begint dus met een glimlach op m’n gezicht.

Later, om een uur of 3 zaten we aan de thee en wachtte op een klein hapje. Ik moest er weer een kussen bij pakken want de tafel is te hoog voor mij, of de stoelen te laag, …..grijnzzzz. 

Ook hier bleek de service weer perfect te zijn. Mijn vriendin blijkt alleen de gewone Early Morning thee te drinken. En er waren allerlei soorten thee in de theebox, maar niet de doodgewone thee. Dus besloot ze maar gewoon een cappuccino te nemen. Even later kwam de bediening terug en zei glimlachend dat ze de thee toch kon serveren. Wat bleek nu, het personeel had in hun eigen kantine wel die thee! Wat een topvrouw, die toch maar even de moeite had genomen om ook verder te kijken dan de theebox voor de gasten. Dus samen zaten we wederom glimlachend aan onze thee en weer van de relaxte dag te genieten. Soms zijn het zulke kleine dingetjes die de mens zo goed kunnen doen.

Nu een heel ander voorval van wat ik op tv gezien heb. Tijdens onze verkiezingen werden we dagelijks geconfronteerd met de verkiezingen van Turkije. Het is best een moeilijk onderwerp vind ik zelf. En ik had me voorgenomen om er geen letter aan te besteden. Toch, door dat progamma wat ik zag, ben ik er anders over gaan denken. 

Erdogan maakt veel gebruik om reclame te maken in het buitenland voor zijn eigen verkiezingen. En op zo’n afschuwelijke manier dat hij heel veel onrust zaait zowel bij de Turken zelf als de andere Europeanen. Hij beloofd zijn volgers, zijn mensen, zijn onderdanen, allerlei goeie dingen…… ‘als zij doen wat hij wil’. 

Hij beschuldigd het buitenland van verschrikkelijke dingen die we onderhand allemaal wel weten. Het was wat geluwd toen onze verkiezingen afgelopen waren, althans, de tv liet niet veel meer zien wat Erdogan liep te verkondigen. 

Opeens zag je een filmpje op Youtupe van een jonge Turk die probeerde uit te leggen wat er nu werkelijk gebeurde en wat de rede was van die stormachtige houding van Erdogan. Mijn petje af voor die Turkse jongen!!

In een andere presentatie hoorde je dat Erdogan zijn eigen landgenoten terroristen noemde, die niet wilde gaan stemmen of die nee zouden stemmen. Ik was met stomheid geslagen dat 1 van de Turkse mannen, die in deze tv presentatie zaten, vertelde dat hij waarlijk bang was dat nu zijn foto en naam naar Turkije gestuurd zou worden en dat er sancties zouden komen, omdat hij dit op tv vertelde en niet wilde stemmen of nee zou stemmen tegen Erdogan. Vele Turken in Nederland stemmen nee. Zeiden dat ze met rust gelaten wilde worden omdat ze hier in Nederland wonen en niet in Turkije. En vele durven dit niet herkenbaar op de tv te zeggen. 

Het is toch eigenlijk te gek voor woorden dat 1 man, (die blijkbaar niet eens zo sterk staat volgens de Turken en media) zoveel angsten bij zijn eigen mensen op kan roepen. Dan denk ik bij mijzelf, “Ben je dan werkelijk zo goed voor je eigen mensen/landgenoten?”

Ik herinner mij een gesprek, wat ik in de tijd dat ik vorig jaar nog werkte, voerde met een Turkse collega, die net van vakantie terug gekomen was. Hij droeg/draagt altijd met trots het speltje met het hoofd van Erdogan op zijn stropdas. Hij was net op vakantie geweest toen die coupe tegen Erdogan ontstond. Ik hoopte werkelijk dat hij er geen rot vakantie door had gekregen. En dat hij niks gemerkt zou hebben van al die razzia’s in zijn eigen land. Turkije is tenslotte erg groot. 

Mijn verbazing was groot op het moment dat ik hem weer tegenkwam op het werk. Hij was veranderd, zijn uitstraling was angstig geworden, gejaagd, stil. Nu was hij al geen grote prater, maar met mij praatte hij normaal en bijna altijd. Ik vroeg hem of hij een goede vakantie en niet veel problemen had gehad door de ontwikkelingen in zijn land. Het antwoord was kort, het was fijn bij de familie te zijn geweest. En de andere omstandigheden waren niet fijn te noemen. Ik zei hem dat ik zijn uitstraling zo angstig vond, dat hij zich anders gedroeg dan voor zijn vakantie. Ik zag op dat moment echte emotie in zijn ogen en hij vertelde dat er een familielid was opgepakt. Zomaar. Het was een rechtschapen man, werkte hard, een echte Erdogan aanhanger, ect. En de man, zijn familielid, was nog steeds niet terug! Dat was heel erg.

Terug denkend aan dat moment denk ik wederom, “Ben je dan als leider zo goed voor je mensen?”

Je voelt de spanning en de angst van de Turken om je heen. Vele houden de lippen gesloten. Ze mijden jou en ik begin automatisch hetzelfde gedrag te tonen. En vraag mijzelf dan af, “Ben ik nu werkelijk zo goed voor mijn medemens?”

Of ben ik net zo’n schaap die zich aanpast aan de realiteit om mij heen? En dan bedenk ik ………. soms wel………