Koolmonoxide

1 Maart, de eerste meteorologische lentedag. Het begint er nu een klein beetje op te lijken, maar meer om het gedrag van de vogels, die wel degelijk al bezig zijn met hun nestbouw. Dit kunnen wij dan ook dagelijks, als we uit ons raam kijken gadeslaan. We zitten drie hoog en zien de toppen van daken en kijken, nu de bomen nog kaal zijn, dwars er door heen. We zien dus duidelijk hoe kouwen, houtduiven en scholeksters met hun nesten bezig zijn. 

Vanmiddag schoot ik de overbuurvrouw aan, want wij maken ons zorgen over haar. Zij is een oudere vrouw, ik denk ver in de 70,  die er heel verzorgd uitziet en ons altijd vriendelijk gedag zegt. Zolang wij hier wonen, dat is nu 11 jaar, is zij al alleenstaand, waarschijnlijk een weduwvrouw. Voorheen zagen wij dat er regelmatig bezoek kwam, maar de laatste tijd is dat een stuk minder. Nu zijn wij weinig thuis, dus dat  hoeft natuurlijk niets te zeggen. Maar toch…….

Ze heeft een oude vooroorlogse vrijstaande woning, met gaskachels in elke kamer. En wij hebben geconstateerd dat er twee nesten van kouwen in haar schoorsteen zitten. Wij zijn er van uitgegaan dat zij elk jaar haar schoorstenen laat schoonmaken. Maar hebben dit nooit gezien. Maar de kouwen blijven constant op/in de zelfde pijp zitten. En er zijn geen roosters opgezet. 

Terugkomend, over het feit, dat ik haar vanmiddag aanschoot, vertelde ik haar of zij wist dat er nesten in haar schoorstenen zaten. Het gesprek verliep als volgt: 

‘Buurvrouw, weet u dat er twee nesten in uw schoorsteen zitten, net als vorig jaar? 

Ach, ik heb er geen last van, de kachels doen het nog! 

Ja maar buurvrouw, u kan er last van krijgen dat die pijpen toch verstopt zijn, en dat u brand krijgt of vandaag of morgen dood wordt gevonden door koolmonoxide vergiftiging. 

Ach, nou ja (op de toon van, wat zou dat nu uitmaken) 

Maar buurvrouw, dat vind ik erg dat u dit zo zegt, je wilt toch niet echt dood?

Maar, hoe moet je dat dan doen….

Je kan de schoorsteenveger toch elk jaar de schoorsteen laten vegen?

Ooo, nou, ik zal wel zien, daaaag’!

En vervolgens liep ze achterom naar de ingang van haar huis. Ik kreeg het kippenvel hier door. Thuis gekomen vertelde ik mijn man wat er gebeurt was en dat ik eigenlijk hierdoor mij beslist niet prettig voelde. Ook hij schrok. Ik had plannen om naar andere buren te gaan, ondanks dat ik weet dat het haar eigen verantwoording is. Maar als er brand komt zijn we niet echt happy, denk ik. 

Inmiddels ben ik naar een van de buren geweest en mijn zorgen gedeeld. Het bleek zelfs familie te zijn en zij waren blij dat wij zo oplettend waren en zouden zo spoedig mogelijk hier werk van gaan maken. Zo kan je door een klein gebaar elkaar helpen en dat geeft een verdomd goed gevoel.