Blikken “dag”

Afgelopen vrijdag heb ik nog een oud klusje geklaard wat via het werk nog steeds gedaan moest worden. Ik heb vorig jaar met heel veel hulp van de wagenwasser alle aluminium blikjes plat gereden en in grote tonnen gestopt. We hadden drie van die joekels vol zitten. Waarvan Melle het meeste gedaan had!! Collega’s namen ook allemaal aluminium mee van thuis en de fietsenmaker deed ook mee met het leveren van het aluminium. 

De rede dat ik dat verzamelde was voor een alleenstaande moeder op de Filipijnen. Ik ben daar drie jaar geleden geweest om samen met de groep duikers van de club, een duikvakantie te houden. De alleenstaande moeder had een kindje van 1.5 jaar. En daar in dat land zijn ze niet bepaald rijk te noemen. Ik wilde graag wat doen om dat kind een goede toekomst te geven. En voor deze mensen, die het vele malen slechter hebben dan dat wij het hier in Nederland hebben. In vergelijking met hen zijn wij echt rijk als je daar geweest ben. 

De Nederlandse eigenaar van dat Resort regelt de financiële zaken voor zijn personeel. Hij zorgt erg goed voor hen. Er waren meer Nederlanders die als het ware een kind adopteerde/financierde voor zijn toekomst. Ze betaalde de school van een kind, zodat hij/zij later een baan kon krijgen. Alleen krijgt zijn personeel geen geld in handen, zij moeten de officiële bonnen bij hem brengen en hij gaat dat dan zelf overmaken of cash betalen bij de scholen. Een prima systeem vond ik. En die alleenstaande moeder wilde ik helpen. Ik had geld achter gelaten bij de resorteigenaar en zou per mail op de hoogte gehouden worden.

En ik dat aluminium maar zoeken, rapen en plat laten rijden door de wagenwasser met de wielen van de bus bij de tankplaats op het werk. De wagenwasser haalde de goede blikjes uit de bus van de passagiers die zij achter gelaten hadden. Je heb nl ijzeren blikjes en aluminium blikjes. Een prima samenwerking!

Tot wij vandaag bij het afleveradres in Veenendaal kwamen van de firma Akkerman, samen met Tom en Melle, onze wagenwasser. Ik had ze van te voren gebeld of je zo aan kon komen om 150 kilo aluminium te wegen en het uitbetalen . Dat was prima!

Wij er heen, bleek het midden in een woonwijk te zijn en het bleken kampers te zijn. Prachtige woningen op palen en een hoop oude metalen rotzooi voor de deur. Ik aanbellen maar werd doorgestuurd. Daar op de plek aangekomen stond er een vrouw die het prima op de markt zou doen……..

Zij keek eens in de tonnen en deed er heel minderwaardig over en zei natuurlijk dat het geen cent waard was. 

Ik keek haar even aan en vroeg haar of zij dat nu wel wilde of niet wilde opkopen. Het antwoord was, ach het is niet zoveel waard….. Ik wist genoeg, ze zouden waarschijnlijk liever hebben dat ik het achterliet en dat ik blij zou zijn dat ik er van af was…….

Zo gek is Elly dus niet en we hebben het ergens anders heen gebracht. 

We hebben samen koffie met gebak genomen, een plantje voor de wagenwasser gekocht en het hoofdstuk afgesloten. 

Het moraal, geloof nooit een oud ijzerboer, ze beloven van alles, maar als je er dan bent willen ze je niks betalen! Zeker niet aan een particulier!! Ik zal vast het verkeerde adres genomen hebben, maar daar in Veenendaal wordt je belazerd! 

Het spreekwoord, ‘wie goed doet, goed ontmoet’, klopt dus niet altijd. 

Ps, ik kon het niet nalaten om die ‘firma’ Akkerman een mail te sturen. En (gelukkig) had de ‘eigenaar’ het fatsoen om terug te mailen. En bood zijn excuus aan. Toch houd ik er een vieze smaak aan over. Uiteraard kon ik fluiten naar die paar centen voor die alleenstaande moeder, want ik besloot vrijdag ter plekken om het naar de gemeente te brengen. 

Ik had mijn pasje niet bij me, die had ik natuurlijk niet meegenomen. Het blijkt dat bij de gemeente wel klantvriendelijk personeel werkt, want ik mocht zonder pas doorrijden. Om die drie tonnen met pijn in het hart te legen. 

IMG_5173.JPG wordt weergegeven