Friesland-autocross

Tweede Pinksterdag, weer een fantastische sportieve dag mee kunnen maken. Ditmaal betrof het een autocross weekend. Weleens op tv gezien met veel spectaculaire beelden, maar nooit ‘live’ meegemaakt.

We zijn bij vrienden in Burgum, waar we een dag daarvoor hun 25 jarig huwelijksfeest mee hebben gevierd. We waren de enige ‘Hollanders’. Dus soms was het best lastig om een gesprek te volgen. Want wat logisch is, als het erg gezellig is, ga je automatisch je eigen taal spreken. En Fries is echt een eigen taal, ik snapte er soms niks van. Lol! En als er tegen mij gesproken werd, zei ik maar gauw dat ik geen Fries was en er geen klap van verstond waar ze het over hadden. Dan werd er gelachen en het werd op prijs gesteld dat ik zo direct was en in het Nederlands ging men dan verder. Het bruidspaar is goed verwend en natuurlijk kwam het surprise kado ook om de hoek kijken. Dat waren een paar honderd dichtgeplakte enveloppen, waarin geld was gestopt, maar natuurlijk niet in elke envelop!!! In de lege enveloppen zat een briefje met een tekst, zoals, ‘ pech, lekker niks, of, jammer he, weer niet, of vind je het nog wel leuk? Zo waren er vele meer.  

De volgende ochtend was de familie druk in de weer om alles gereed te maken voor de autocross in Suamar. Een dorp naast Burgum waar eenmaal per jaar het grote festijn is. Moeders had een grote pan met soep gemaakt en een stuk of 22 gehaktballen. Veel plastic bestek, schaaltjes en bekers werden in de tassen geladen alsmede allerlei frisdrank. 

En het mooiste van alles was dat Pake, opa dus die 93 jaar is, ook opgehaald moest worden en er de hele dag bij bleef. Wat is dat een sterke en fitte man, en super enthiast! Inmiddels loopt de man heel krom en vergezeld zijn wandelstok hem trouw. Een goede tuinstoel stond de hele dag tot zijn beschikking. Maar zodra zijn kleinkinderen moesten rijden, stond hij tegen het dranghek aan om met zijn wandelstok omhoog zijn kleinkind aan te moedigen. 

Onze aankomst backstage op het rennerskwartier was half 12. Sander, waar dit verhaal grotendeels over zal gaan, staat in dit geval voor al deze sportieve jongelui. En wat zo leuk is, natuurlijk is er ook een damesklasse. Hier zullen ze niet zoals met schaatsen als eerste vertrekken, maar achter de mannen aan. 

Er zijn al heel wat toeschouwers en ik hoor niets anders dan Friese kreten. Ze stonden mij fff raar aan te kijken als ik tijdens de wedstrijden er een Nederlandse kreet door heen joeg, maar zij moesten er ook om lachen. Er staat heel wat wind, dus de baan wordt natgehouden door de traktor met sproeiarmen. Want lieve hemel, ondanks dat….wat een stof vliegt er omhoog met het nemen van de bochten op het circuit en als ze vertrekken vanaf de startlijn. 

Er is ook een groep crossers die heette ‘De ‘Bangerstox’. Deze gingen met z’n allen eerst een voorstellings rondje rijden. Wat ik ervan begreep is dat deze groep van alles mag wat in een regulieren wedstrijd niet mag. Een voorbeeld…… ze mogen de auto kapot rijden, of de kant in duwen. Het gaat puur om rondjes te rijden, en winnen is niet zo belangrijk. De rondjes waren ook op de helft van het circuit. Dus een soort worstelen zonder regels, en toch ook weer wel regels, snappen jullie het nog…… grijnzzzzz

Even onze jongste coureur Sander voorstellen. Hij was er al heel jong bij, met 14 jaar zat hij al achter het stuur. Hij ging daarvoor mee met neven en nichten met karten, ging dan soms stiekem mee trainen, hij was toen 11, net als Max Verstappen overigens. Alleen zijn vader is zelf geen coureur van beroep, maar wel zijn grootste en belangrijkste sponsor! (Kooistra Woninginrichting). Tot zijn 18de deed hij mee aan de juniorencross en viel zeer regelmatig in de prijzen. Ook ging hij veel mee met neven en nichten naar het ijs karten. En zo is de liefde voor zijn hobby en deze sport ontwikkeld. En als deze jonge jongen zijn familie niet achter zich had staan, dan had hij dit nooit kunnen volbrengen. Want het kost heel veel geld en heel veel tijd. Hij is zelf erg geïnteresseerd in automotoren, dat moet natuurlijk ook, want je moet je eigen auto zelf kunnen repareren. En een aantal van zijn neven waren dit ook. Het is dus hier een hele hechte familiegroep die samen hun hobby bezigen, samen klussen, samen rijden en samen stappen. 

Ze hebben een loods die ze samen delen in hun vaders bedrijf en inmiddels ook een broer (stoffeerderij) en vriend/neef (stickers/belettering), die hun bedrijf er ook in hebben zitten en dus allemaal in die loods gezamenlijk werken.

Nadat hij in de juniore klasse er ‘uitgegroeid’ was moest hij eerst zijn rijbewijs halen om met de volwassene mee te kunnen doen. Door de vele sponsoren heeft Sander zijn eigen auto kunnen aanschaffen. Daarnaast maakt hij, zolang ik hem ken, vele vele overuren voor zijn hobby. Inmiddels heeft hij een vaste baan aangeboden gekregen en dat is verschrikkelijk fijn voor zo’n jong broekie! Zeker hier in het hoge noorden. Vaak wordt er s’avonds na het werk gesleuteld met familie en vrienden en komen ze vaak met zwarte handen en gezichten thuis. Hij heeft twee broers, dus het is hier een echte mannen wereld, ik heb veel respect voor mijn vriendin, hun moeder. Die loopt echt als de grootste supporter achter hun aan!

Tijdens de wedstrijden moet je bij Sander niet aankomen, hij reageert net als alle andere sportmensen. Geconcentreerd, kort lontje, eet weinig, drinkt weinig. Ervoor en daarna haalt hij de schade wel weer in. Lol! En wat die concentratie betreft, dit hoort erbij. Hij moet tijdens de wedstrijden zeer alert zijn, en zoveel mogelijk ook nog veilig rijden, zowel voor hemzelf als voor de anderen. Brokken maken betekent vaak stoppen, uitgeschakeld worden en in het ergste geval, diskwalificatie. 

De kleuren van zijn auto is oranje wit, en inmiddels bestaat het rennerskwartier van het familie team uit zes auto’s. Drie oranje wit en drie groen wit. Wel alle zes op dezelfde manier van stickers voorzien en gespoten. Ze vallen dan ook zeer goed op, want de meeste auto’s zijn zwart, grijs, blauw, en soms een enkele andere opvallende kleur zoals kanarie geel of spierwit. Wat mij heel erg opviel hier met al die jonge coureurs en verschillende families, dat iedereen op het rennerskwartier elkander helpt met sleutelen. Alleen op het circuit zijn ze rivalen. 

Reactie van beide broers van Sander. 

Een mooie sport, die voor ons boven alle sporten uit gaat. Er moet veel voor gelaten worden, veel voor betaald worden en zonder de morele steun van familie red je het niet. Zelf vinden zij het een mooie sport vanaf de zijlijn en hoe hun broertje ermee bezig is. 

Dat het een stressfactor heeft kon ik op een gegeven moment meemaken. In de 1ste rit bleek hij er verkeerde banden om te hebben, dus na zijn 1ste rit kwamen de goeie banden erop. Nu staat hij opgesteld voor de volgende rit en wat gebeurt er…… er wordt volop gesproeid en geëgaliseerd…… en weer paniek, dit betekend dat hij toch weer de verkeerde banden erom heen heeft zitten. Meteen werd er gerend door de broers en vrienden, om er als de donder de andere banden erom te gooien. De jongens leken wel op Max Verstappen’s zijn hulpgroepen. Ze redde het op het laatste moment en hij kon met de goeie banden om, mee gaan doen. En dat terwijl hij al tussen de andere renners stond, die al opgesteld stonden om het circuit op te gaan!! De start was oorverdovend, de spanning gigantisch. Sander stond als tweede vanaf de zijkant van het veld. 

En ik dacht dat dit van de banden wissel het enige stukje adrelinne zou zijn……

Persoonlijk vond ik en vind ik dat die auto’s erg dicht naast elkaar stonden, het zullen de regels zijn dacht ik. Even nagevraagd aan Jan-Gerrit, ook 1 van de autocrossers. Die reed mee met een vrije rit, d.w.z., ze mogen er b.v. een raket in plaatsen als het maar rijd. Hij antwoordde op mijn vraag dat ze inderdaad nooit zo dicht op elkaar stonden, maar hier was het anders. Hij grinnikte erbij!

Terug naar de start van Sander. Eerst werd er vanuit elke hoek van het circuit gekeken of de gele vlaggen het sein hadden gegeven dat alles veilig was. Dan ging de zwart wit geblokte vlag omhoog, motoren begonnen te loeien, de man met de gele vlag voor de auto’s, stak deze daarna omhoog en rende voorlangs alle auto’s. En het geraas van de motoren gingen op dat moment vele decibelle omhoog. De zwartwittte vlag ging daarna (als de man voor de streep veilig aan de zijkant stond) naar beneden en naar boven zwaaiend en de heren vertrokken. 

Het was een gedrang terwijl er een enorme stofwolk omhoog kwam, en binnen enkele seconden waren ze al halverwege de rechte baan. Opeens zag ik dat er geslingerd werd, (ik was zo bang dat er een wiel los geschoten was, door de haast die men had gehad) en net voor de bocht vlogen er auto’s de kant in. Direct hoorde je de bezoekers roepen van ‘ooohhhh’ en ‘aaahhhh’ en een hele hoop Friese kreten, grijnzzzz. Dus ik kan alleen herhalen wat ik zelf riep. Ik zag dat Sander’s zijn auto niet bij het groepje behoorde wat doorreed en ik vreesde het ergste. Als er maar geen lichamelijk letsel was. Binnen een paar spannende minuten werden er al duimen omhoog gestoken, dus gelukkig geen ernstig letsel. De ziekenauto die er natuurlijk altijd bij is, kon weer terug. Drie auto’s werden door de heftruck tractors weggedragen……..  ook die van Sander.

Ik dacht, poe, hij heeft niets, maar wel heel veel pech…..

De kapotte auto werd op ons rennerskwartier neergezet door een heftruck tractor en iedereen vloog er heen, ook monteurs van andere groepen. De auto zag er niet uit, het motorblok zeiknat van het water uit de sloot, heel veel gras en modder. De kap werd eraf gehaald en direct waren er een tiental paar handen die de blubber en andere natte troep weg haalde. Er kwam een hoge luchtdruk spuit om zoveel mogelijk droog en schoon te blazen. Maar het luchtfilter zat vol met water en een bougie liep niet. Met man en macht werd er gerepareerd. En Sander zat in zijn auto een tikkie te stressen, zette zijn helm af, besprak allerlei mogelijkheden en was zichtbaar ongeduldig, misschien wel boos. Een van de monteurs vroeg of hij de motor wilde starten en waarachtig hij startte. 

Ondertussen werd het veld van het circuit gerepareerd in de hoek waar al die auto’s gecrasht waren. Dat was hard nodig daar. En de auto van Sander ging steeds beter lopen. Er werd best veel in en uit de motor gehaald, helaas, ik heb daar niet veel sjoege van. Maar ik kan jullie wel vertellen dat er hard en deskundig gewerkt werd. 

Alle auto’s stonden op Sander na weer voor de  startlijn, en de adrenaline schoot door het kamp heen, zou hij het redden om op tijd klaar te kunnen zijn om toch weer kunnen rijden? ………….En ja, in echt de laatste paar minuten slaagde ze erin en Sander kon zich voegen bij de start.  En om dit lange verhaal kort te houden, …hij heeft gevochten als een beer, moeilijke manoeuvres genomen, binnen bochten op het randje genomen zoals je dat met karten doet,…. uiteindelijk won hij deze rit ook nog. Het was de mooiste rit die ik vandaag heb meegemaakt!!

In de volgende ronde had hij een lekke band, en kon net het laatste rondje niet meer afmaken. Want ook zijn gaskabaal werkte niet meer 100%. Misschien door zijn duik in het water van de vorige rit. Toch mocht hij meerijden in de finale race, omdat hij al een keer de 1ste en 2de was geworden. Daarom was het een alles of niets race, hij was even tweede, daarna vierde, pakte de derde en verloor onderweg zijn bumper, probeerde in de laatste ronde de tweede plaats terug  pakken, maar maakte een stuurfout en belande in de bocht tussen de banden die om een paal heen zaten als beveiliging.

Daardoor was het afgelopen voor hem……. hij was zeer teleurgesteld en vast en zeker heel boos! 

Maar mensen wat heb ik genoten van dat broekie, dat net 19 jaar is, waar zoveel pit in zit en zo jong hier al mee bezig is geweest. Ik hoop dat ik jullie heb kunnen laten voelen wat ik gevoeld heb door het lezen van dit verhaal, hoe spannend het voor ons was. Op Youtube kun je vele filmpjes terug vinden over deze tweede Pinksterdag. 

zoeken op (Autocross Sumar 2017)

En zoals ik in het begin al schreef, hij stond symbolisch voor al die mannen en vrouwen, die alles hebben gegeven wat ze hebben kunnen geven in hun race. En zeker niet te vergeten al die monteurs, familie’s en vrienden….

Het was 1 grote familie! 

De namen van zijn collega’s coureurs in zijn team zijn, Jan-Gerit, Arjen, Rennie de vrouwelijke coureur, uiteraard  Sander,  Rinus en Johannes.

—————————————————————————————————————————————– 

Wordt vriendjes van mijn Facebookpagina
Zoek mij onder de naam van: Celian Doegie Doegie Vd Zaan
en je krijgt een bericht als er een nieuw verhaal geplaatst is.

DoegieDoegie.