Surprice

Wat een heerlijk zonnetje was er gisteren 16 februari. En wat een blubberzooi op de uitlaatplek, brrr. De hondenpoten zien er niet uit, pikzwart! De auto ziet er ook niet uit, de gang moet ik nu dagelijks even dweilen. Ik houd mijn hart vast voor morgen, want het zou gaan regenen. Respect voor de eigenaars, die heel veel extra werk en onderhoud hebben door de honden

We hadden gistermiddag weer hetzelfde gedrag van de oudste hond. Ondanks de ruimte die we gaven om een sprintje te nemen voor de trap naar de voordeur, kregen we hem niet naar binnen. Ik had de hulp ingeroepen van vrienden van de eigenaar. Die nam wat later op de dag contact op. En zei dat we de keuze die we gemaakt hadden de beste was voor op dat moment. De hond zou alleen maar gestresst worden en daardoor zijn gedrag gefrustreerder. En dat is niet de bedoeling. De oudste kwam uiteindelijk plots toch naar boven. Waarschijnlijk een tikkie dwarzigheid, ‘ff uit proberen’. Maar het is vervelend, je bent bang dat je iets verkeerd doet. En omdat de honden buiten de poort niet gesocialiseerd zijn naar andere personen en dieren, durven we hem ook niet binnen het hek, gewoon buiten te laten staan. Als mens vind ik dat zelf frustrerend en als hond ,…..tja, dat zou ik niet weten. Ik zie het als een beetje koppigheid die hij moet laten varen. Het zijn beesten van een ander en je weet niet wat er langs komt lopen. Voor hetzelfde geldt springt hij uit woede over het hek en grijpt bijvoorbeeld de hond of kat of wellicht een wandelaar die dan net toevallig voorbij komt lopen. Wij zijn daar voor gewaarschuwd dat ze zeer fel reageren op andere honden en/of katten. Dan denk ik, geen gezeik of frustratie, gewoon achterom lopen en hem in de woonkamer laten.

We hadden gisteren wel iets ‘moois’ gezien wat betreft de hiërarchie in de roedel. De oudste is de baas! En loopt altijd met de eerste de beste stok weg op de uitlaatplaats. En trots als een pauw komt hij zijn bezìt vaak aan mij tonen. Hij krijgt dan een complimentje en loopt dan vervolgens met opgeheven kop weer vlotjes verder en gaat een 5 meter verderop liggen bijten in de meestal grote stronk. Op de helft van de wandeling als het tijd is om terug te keren, krijgen ze van ons standaard een zacht hondensnoepje en de knuffel. Ze laten alles vallen wat ze in hun bek hebben en gaan keurig, elkaar verdringend, voor de gever zitten wachten. De allerkleinste komt meestal rustig aanlopen en wacht ook rustig haar beurt af. Vervolgens worden er een of twee zachte snoepjes gegeven en de een voor de ander hoopt dat het twee keer gebeurt en probeert het van zijn buurman af te troggelen, door gauw de snoet in mijn hand te willen duwen.

Wat er vervolgens gebeurde vonden we eerst heel mooi om te zien, wat later moesten we echt ingrijpen. En dat was best wel een tikkie eng, maar dat was achteraf.

Een van de jonge herdershonden pakt met een snelle hap de tak van de oudste, die hij had laten vallen voor het snoepje, en loopt triomfantelijk daar mee weg. Nou, dat duurde twee seconden! De oudste begon te grommen, te blaffen en wilde de stok terug, dat was duidelijk! Het werd een gigantische vechtpartij, maar de jongste herder had er maling aan en hield de stok vast in zijn bek. De haren in de nekken stonden recht overeind van beide honden, een geblaf wat oorverdovend werd. Er werd nu echt gevochten, de oudste hapte elke keer toe waar die maar happen kon. En de huid/haren van de jongste werd door het happen drijfnat van het speeksel. Het ongelovige was dat de kleine dief zijn heil zocht bij mijn benen. En op die manier hulp zocht om zijn stok te behouden. Hij stak zijn kop tegen en tussen mijn benen in. Tom en ik grepen toen in en probeerde de halsband te pakken wat ons lukte. Wie de stok af wist te pakken weet ik niet meer en het grommen ging nog even door. Ik praatte boos naar de beide honden en gaf ze het commando van ‘blijf en wacht’. Ze werden daarna rustiger, hoewel de haren nog steeds recht overeind stonden. We hebben de stok hoog boven in een boom kunnen leggen. En spraken de honden daarna rustig toe. Zij bedaarde en even later waren ze het alweer vergeten en liepen met z’n allen weer rustig kwispelend door. Misschien had ik beter de stok aan de leider terug kunnen geven, dat weet ik eigenlijk niet. Dit i.v.m. zijn roedelleiderschap.

Het tweede was ook weer zoiets, alleen betrof het nu de kleinste en de oudste. De kleine moest poepen en zat rustig zijn behoefte te doen, bleef daardoor wat achter. Maar dat gebeurde wel vaker. Even later komt ze er dan gewoon weer aan, want we wachten dan even en houden gewoon contact. Geven een klein fluitsignaal en ze lopen allemaal om het hardst om weer bij ons te komen lopen.

Deze reis bleef ze wel erg lang achter, blijkbaar had ze ook iets interessants gevonden waarbij ze bleef snuffelen. En tot onze verbazing ging ‘heer en meester’ van de roedel, ofwel de oudste haar halen. Boos gegrom, nog net niet boven op haar, want de dame ging al plat naar de grond. Wij zeiden tegen de honden dat het goed was en samen kwamen ze aangehold.

En er is meer nieuws, een lieve vriend van ons, samen met zijn vriend, heeft zich vast een rotje geërgerd en waarschijnlijk ook wel een tikkie gegrijnsd, dat het ons niet zo lukte met deze site, lol.

En die heeft nu aangeboden om het een stukje proffesioneler te maken. Zodat Tom de site alleen hoeft te onderhouden. Wij zijn daar zielsgelukkig mee! Er is al veel mail verkeer tussen ons en we krijgen regelmatig updates.

Het technisch Engels is niks voor ons. Als je dat dan ook niet snapt, bak je er niks van. Maar ben je ook best wel een beetje trots als je dan tot nu toe, zelf toch maar mooi de websites voor elkaar heb kunnen bakken. Ook al zou je best meer willen doen.

Maar het kan dus (gelukkig voor ons en jullie) nog vele malen beter door de hulp die wij aangereikt hebben gekregen. En zal Tom met veel plezier er verder aan gaan werken. Wij voelen ons erg rijk met deze twee lieve mensen.

Dus zodra er HOT NEWS is krijgen jullie dat zeker te horen.

Dubbele tekens geven vaak aan dat er ergens iets bijzonders is.

Zo ook met deze twee mannen, de twee A’s! Hun voornamen beginnen beide met een A. En als je goed kijkt naar die A, zie je een huis, een tent, zij zijn samen zo sterk als een huis, en hun tent houd zelfs stand bij windkracht 10!

Dit alles wordt wederom vervolgt!!

DoegieDoegie.