Onze eerste oppasvakantie

Zondag 12 februari zijn we om 11 uur vanmorgen vertrokken naar ons eerste oppashuis van dit jaar, als het bevalt volgen er wellicht meer. We zijn nu in Lelystad. En ja, in ons huis is er nu ook oppas, lol.

We zijn nu in een groot huis met vier honden. Drie Belgische Herders en een soort schapenhond, de naam van dat ras weet ik niet meer. Wij houden dus een soort voorvakantie in andermans woning met een oppasgarantie voor een huisdier. We hebben ons eigenlijk gelijk voor de leeuwen geworpen om toezicht en zorg voor de vier honden te nemen. De mensen hier zijn jaren niet met vakantie geweest omdat zij met vier honden dit eigenlijk niet kunnen doen.

Ooit hebben zij de honden bij vrienden in een asiel gebracht, waar ze uitstekend werden verzorgd. Maar de honden hadden heimwee. Eentje bleef blaffen en heeft er een beschadigde stemband aan over gehouden. De andere aten niet of nauwelijks. Kinderen en vrienden hebben opgepast, maar wonen ver weg en moeten ook werken. Dus bleef er voor deze mensen niets anders over dan te gaan zoeken naar oppassers. Dat zijn wij geworden. Zelf vind ik het elke keer heel leuk en spannend. Vooral hoe de dieren reageren. Vaak worden wij ook verwend, en dat is natuurlijk ook een hele leuke bijkomstigheid. En tot nu toe hebben we het nog altijd getroffen. Nette mensen, mooie woningen, en een goeie klik met de dieren. Want de klik met huisdieren, speciaal honden, is erg belangrijk. Als je dat niet krijgt moet je het ook beslist niet doen. Wij moeten met deze honden een eindje rijden naar de uitlaatplek. En hebben de auto van de eigenaars ter beschikking. Want natuurlijk laat ik de honden niet in onze camper instappen.

Op de grote uitlaatplaats kunnen ze lopen en rennen dat het een lieve lust is. Verbazingwekkend dat ze ook echt luisteren, want wij zijn eigenlijk vreemden voor ze. Om ze heel dicht in de buurt te houden als ze los lopen op het afgelegen veldje, is dat wij hondensnoepjes bij ons hebben. Wat een magnifiek tovermiddel, grijnzzz. Hier bij Lelystad is zoveel ruimte om te lopen met honden dat wij ze niet eens aangelijnd hoeven te houden. En de plekken worden zo gebruikt door een ieder, als er al iemand loopt met een hond, dan gaan ze een andere lokatie opzoeken. Dit is (bijna) een onbeschreven regel.

Ik heb het woordje ‘bijna’ tussen aanhalingstekens gezet omdat eigenaars van andere honden soms ook wel wat anders meemaken af en toe. Dus wij kijken goed of er niemand is en laten ze dan lekker even dollen.

Drie keer op de dag is dit ritueel van toepassing. En we lopen ook echt met ons tweetjes, dus aan lichaamsbeweging zal het ons niet ontbreken.

En zoals we in elk nieuw oppashuis iets nieuws tegen komen is dat hier ook zo. Er is hier een modern systeem, voor de radio, tv, geluid, de lampen en misschien nog veel meer. Meer weten we niet en is voor ons niet van toepassing. Dus nu zetten we de radio via een progamma op mijn tab aan, in plaats van een knop op de radio zelf. Was even wennen. Ook de namen van de honden is wennen. Twee namen vergeet ik dus, die schrijf ik iedere keer op mijn hand, alleen als je handschoenen aan hebt, omdat het nu zo koud is, werkt ook niet zo goed. Het eten geven is ook even lastig, grijnzzz

Natuurlijk dansen de honden om ons heen en willen ze zo vlug mogelijk hun eten hebben.

En zien jullie het voor je, mijn man zoekt via de foto wie wie is en ik sta met de bakken in mijn hand om te horen waar we ze moeten plaatsen. Je vraag je natuurlijk af, ‘is dat nou zo moeilijk’?

Nou moeilijk niet, wel even lastig, want er zijn er maar twee die het zelfde voer hebben en de andere twee alle twee verschillend soorten voer. Dus ja, even wennen. Ook weer voor die twee die ik de naam vergeet is het lastig te weten welke voerbak er bij hun hoort. 1 Troost hebben we zeker, tegen die tijd dat we weer gaan, zullen wij het vast wel allemaal weten!!!

Tot zover ons avontuur in Lelystad.

DoegieDoegie.