Jeuk…. Schurft…. Nee allergie

Zo rond 27 juli had ik in mijn verhaal al vermeld dat wij de auto hadden moeten ontsmetten i.v.m. een mogelijke parasiet die ons een zeer hinderlijke jeuk bezorgde. Het hele verhaal kunt u teruglezen onder ‘beestjes’.

—————————————————————————————————————————

Je mag in mijn gastenboek reageren……..

http://doegiedoegiede.nl/gastenboek/

—————————————————————————————————————————

Het gedoe met onze jeuk heeft nogal ‘n inpact gehad op ons dagelijks leven. Zoals  vele mensen in Nederland zijn die regelmatig die er last van hebben. Dit kan komen door gewone regulieren lichaamsproblemen als eczeem, allergie, insectenbeten en/of parasieten, opgelopen in het binnen en buitenland. Ik had in het voorjaar last van een allergische reactie op mijn ogen en neus. Wij waren toen in Belgie. Ik liep er, (achteraf) te lang mee door omdat ik dacht dat het wel over zou gaan met de gebruikelijke allergie druppels die je zo kon halen bij de drogist of apotheker. Uiteindelijk bleek ik een ernstige bindvlies ontsteking opgelopen te hebben omdat het heftiger was als wat ik dacht. Door goede medicijnen via de plaatselijke arts was dit na een week weer over. U zal nu denken, wat heeft dat met het onderwerp ‘beestjes’ te maken. Dat dacht ik n.l. ook. 

Ongeveer 3 weken later kreeg ik een aantal blaasjes op borsthoogte. Ach, dacht ik……., zonneallergie, weer allerlei smeerseltjes gehaald en hopen dat de bijhorende jeuk over zou gaan. Niet dus…….!

Half juni zijn we officieel onze Europatoer gaan maken maar de jeuk bleef die weken aanhouden tot we in Genua zaten, de jeuk was om gek van te worden en daar hebben we zwaarder spul gehaald, opgezocht via internet en in Italië bij de apotheker gekocht. Het verlichtte de kwaal goed, dus ik blij. Inmiddels was het zo warm geworden (35 graden en windstil), dat wij Italië ontvlucht zijn en richting midden Frankrijk gegaan zijn waar het een zeer behaaglijke temperatuur was. 

We waren toen al ruim 6 weken verder sinds het in juni ontstane ongemak en de aanhoudende jeuk had mijn huid al aardig beschadigd door het herhaaldelijke krabben, ik hoef hier niet in discussie te gaan dat jeuk erger is dan pijn. Ik sliep zeer slecht, mijn humeur was beneden alle pijl en de lol van lekker vakantie vieren was niet meer zo aanwezig. Mijn huid koelde ik soms wel tot drie maal toe per dag onder de koude douche.

We waren nog voor Straatsburg, toen Tom ook in ene begon te krabben. En mijn huid was, zo van op de ene op de andere dag verandert in een huid die leek op de mazelen. Geschrokken zijn we die ochtend meteen naar een Franse huisarts gegaan en daar om raad vragen. 

Een echte diagnose kon hij niet stellen, maar hij “nam aan” dat het schurft was. Waarom hij de echte diagnose niet kon stellen was omdat schurft tussen je vingers en pols begint. En je behoort gangetjes te zien met een ophoping van eitjes van de mijt. Dat was bij ons dus niet het geval.

Wat dat met mij deed, deze diagnose, kan ik nog steeds moeilijk uitleggen. Ik had het idee dat dit alleen mensen kregen die op straat leefde of zichzelf verwaarloosde. De grond onder mijn voeten zakte weg en ook in het vorige ‘beestjes verhaal’ kon ik het woord “schruft” niet op papier krijgen, zo erg vond ik dit! Ik schreef hier ‘netjes’ over een parasiet.

Terecht vraagt u zich af, waarom nu dan wel?

Voor een deel ben ik aan het woord gewend geraakt, hoewel ik het een heel naar woord vind, nog steeds. Inmiddels weet ik dat je schurft overal kan oplopen, niet alleen in de omgeving van zwervers, maar overal waar je komt en langer dan 15 minuten in een stoel of bed, waar andere mensen die besmet zijn, gezeten of gelegen hebben, dus ook in een hotel of restaurant. Ook in verzorgingstehuizen en ziekenhuizen zijn er soms uitbraken door patienten die dit meenemen vanuit hun omgeving! En helaas komt deze ziekte steeds meer voor in Nederland. Deze schurftmijt is al honderden jaren oud en zal ook nooit verdwijnen. Er was zelfs bij een ziekenhuis hier in de buurt een uitbraak geweest omdat er 1 patiënt deze schurftmijt meegenomen had. Het bewuste ziekenhuis is er nu vrij van.

Mijn eigen huisarts was er heilig van overtuigd dat het een insectenbeet geweest was die ons samen te pakken had genomen. Misschien zichzelf verscholen had in onze camper….. 

Hij kon alleen niet helemaal verklaren waarom mijn man er ruim twee weken later mee ‘besmet’ was. Misschien een mogelijke incubatietijd…….

Na thuis gekomen te zijn van het bezoek in Frankrijk hebben we onze auto ontsmet d.m.v. een gas. Dat hadden we daar gekregen. Ook hadden we de pillen ingenomen, maar na twee weken was de jeuk niet over en zijn we naar onze eigen huisarts gegaan. Daarna kregen wij  de Pretnisolon van onze eigen huisarts. Dat is een ‘paardenmiddel’ tegen o.a. ernstige insectenbeten en andere huidaandoeningen. En dat was zijn diagnose. Van vrienden kreeg ik allerlei andere middeltjes aangereikt, tegen die vervelende jeuk. Daarnaast kregen we van de huisarts ook nog anti jeuk pillen. Dus wij weer met goede moed verder. Na de kuur kwam de jeuk, die eigenlijk niet weg was geweest, weer in grote hevigheid terug, inclusief de bijbehorende bultjes. We zaten in een visuele circel omdat ook de medicijnen die we hadden gehad een alergie veroorzaakte. 

Wij weer in paniek en boos/overstuur terug naar onze huisarts!!

De goede man die zeer zorgzaam was, begreep er niets van en zei dat waarschijnlijk die Franse dokter toch gelijk had en wij ons nu dan maar weer helemaal in moesten smeren met de bewuste anti schurftzalf.

Ik had het niet meer en zat er heel erg over in. Emotioneel was ik aardig op het eind. Mijn man bleef gelukkig vrij rustig, mede door zijn rust zijn er dan ook geen ongelukken of nare dingen gebeurt. En ondanks dat hij ook veel last van jeuk had, steunde hij mij ook nog eens. Maar ook deze zalf die we na 8 dagen moesten herhalen had niet het gewenste resultaat opgeleverd. 

We krabte nog steeds en werden s’nachts regelmatig wakker doordat (figuurlijk geschreven als naalden) weer die jeuk zijn kop opsteekt. We zijn daardoor de afgelopen maanden zeer onregelmatige slapers geworden die je gerust een slaapstoornis kon noemen. Soms sliep ik maar drie of vier uurtjes per nacht. Gek werd ik daarvan! En natuurlijk lichamelijk en geestelijk verschrikkelijk moe en daardoor heel humeurig!

Dermatoloog

Na het zoveelste bezoek aan de huisarts zei hij eindelijk dat we maar naar de dermatoloog moesten gaan. Hij wist het niet meer. En zou er voor proberen te zorgen dat we zo snel mogelijk geholpen werden. Dat gebeurde ook, want we konden dezelfde namiddagdag nog terecht.

1 Hoeraatje dus voor onze huisarts. Omdat ik foto’s genomen had hoe ik er uit gezien had, zei de huisarts mij dat ik deze daar moest laten zien, maar dat de arts aldaar, ze niet serieus zou nemen. Die foto moet n.l. een huisarts nemen, dan gelooft een specialist in het ziekenhuis pas dat deze echt van jou is. Aan de ene kant natuurlijk normaal, maar aan de andere kant, welke arts neemt nu gelijk foto’s van zijn patiënt waarvan hij aanneemt dat hij de juiste diagnose en medicatie heeft gegeven. En zoals ik er in Frankrijk uitzag, kon dat al helemaal niet. 

Wij naar het ziekenhuis. Het was al lang geleden dat ik daar geweest was en er is best wel h.e.e.a. veranderd. Het eerste is, dat jij jezelf digitaal moet aanmelden. Dan staat er op het kaartje of je te vroeg/laat of op tijd bent. In ons geval was ik inderdaad te laat. Maar we hadden mazzel, de dermatoloog was ook te laat en na 5 minuten werd mijn naam afgeroepen. 

Het begon vriendelijk, we schudde elkaars hand en stelde ons voor. Hij ging direct achter de computer zitten en stelde ons vragen hoe het begonnen was. Hij tikte trouwens zoals hij praatte. Grijnzzzz……. ik kreeg direct het gevoel dat wij nr……. zoveel waren. Al zijn vriendelijke persoonlijkheid die er was met het handje schudden was er niet meer. Nu was de ‘prof’ aan het werk! Ik liet tegen de tijd dat het nodig was de foto’s zien en inderdaad zei de dermatoloog nadat hij er even een blik op had geworpen, dat hij met die foto’s niets kon. Ook nadat wij aangaven dat mijn man hetzelfde had opgelopen, daar kon hij ook niets mee. Alleen ik stond op de verwijskaart en hij bekeek Tom nauwelijks. 

Ook als koppel moet je dus, ondanks dat je hetzelfde mankeerd, 2 verwijskaarten hebben omdat de dermatoloog betaald moet worden naar 2 patiente in 1 visite/bezoek! Wat naar alle waarschijnlijkheid dan ook dubbel betaald word.

Je verhaal zoals je die bij de huisarts doet, kan je niet kwijt. Je zit op een lopende band ‘technische gezien’, zonder soms een greintje menselijkheid. Deze was hier ook compleet weg! Volgens mij was die arts moe! Ook toen ik in mijn slipje stond bekeek hij mij alsof ik een voorwerp was, nu begin ik dus te snappen wat professionaliteit is (of word)!!! Ik begrijp best dat je daar geen huilpartijen en je geestelijke nood kwijt kan. Maar het was wel even slikken. Ik had echt het gevoel alsof ik in een fabriek zat en jij nummer zoveel bent. Waar alleen naar de onderdelen werden bekeken en niet naar het product, de mens in zijn geheel. Daar kwam voor mij persoonlijk bij dat ik niet wilde en kon accepteren dat het schurft was.

Ik zal wel te lang geleden in het ziekenhuis geweest zijn en ouderwets zijn. Dit houdt voor mij in, dat ik gelukkig goed ben in aanpassen en inderdaad op een andere manier ‘mondig’ zal moeten worden. Hij wist mij stellig te vertellen dat hij dacht wat het was, maar eerst kreeg ik een uitgebreide allergietest. En direct er over heen zei hij pompt, uw man heeft niet hetzelfde!……….. Nou ja????

Wouw, is dat nu wat je een prof noemt!  Ik schrijf dit nu heel op-ste-naad en een beetje boos op! Mijn nekharen gingen overeind staan en ik vroeg hem poeslief, ‘en wat is het dan wat ik heb dokter?’

‘Hij vertelde mij dat het een soort astma was! Een broertje daarvan, zei hij!’ Super, dacht ik, en terwijl ik het figuurlijk in Keulen hoorde donderen, vond ik het allang fijn dat het geen schurft was…….., maar een soort astma?? Een broertje daarvan nog wel, zou die ook zusjes hebben?? Heeft Tom dan  het zusje op bezoek gehad, dacht ik… 

Ik kreeg papieren mee voor het bloedprikken, kreeg warempel nog een extra hand al zijnde gedag. Bij het bloedprikken hoorde ik een mevrouw tegen haar partner zeggen; ‘zo, een dubbele afspraak, en 5 minuten binnen geweest, ben benieuwd wat dat gaat kosten’! Wouw, dacht ik, zò moet je dus tegenwoordig in het ziekenhuis reageren. Was ik mijn kassabonnetje vergeten?……

De zuster die het bloed afnam was allervriendelijkst en er hoefde maar 1 buisje afgenomen te worden, daar konden ze alles in vinden wat ze moesten hebben voor dat broertje van de astma.

De volgende dag om 11 uur belde ik naar mijn huisarts en vroeg aan de assistente of de dokter ook voor Tom een verwijskaart voor de dermatoloog kon geven. Om 11.00 uur belde de huisarts mij zelf op. Die was verbaasd over de voorlopige diagnose van de dermatoloog en schreef een verwijskaart voor Tom uit en zei dat ze heel benieuwd was naar de uitslag van mijn allergie test. 

Nu moest ik wachten tot komende donderdag, dan moest ik weer terug komen bij de dermatoloog.

Vandaag, donderdag, 9.45 uur. Keurig op tijd waren wij binnen en 2 minuten te vroeg werden wij binnen geroepen. De dokter kwam zonder doktersjas binnen met een bijzondere opgewekt humeur. Ik was stom verbaasd, dit leek een hele andere arts! En zoals Elly in elkaar zit zei ik er ook positief iets van. De arts antwoordde dat hij dat zichzelf ook wel zo moest instellen want hij had het erg druk. Hij kreeg deze ochtend wel 30 patiënten. Wij denken….., maal 7 minuten, maal €150,00…….. wat patiënten info op de computer invullen, een medicijn eventueel uitdraaien, mmmmm……, kassa……

Maar goed, het antwoord was dat ik inderdaad een astmatische allergie heb, die veroorzaakte de jeuk en het eczeem. Het kan tijden compleet weg zijn, dit kan weer jaren goed gaan, maar ook weer zo de kop opsteken. Dus nu heb ik een andere zalf met hormonen en daarna moeten alle kwaaltjes weer weg ebben. Tom is inmiddels ook bij een andere dermatoloog geweest en wat we enigszins al vermoedde is uitgekomen. Van hem was het een stressreactie op mijn jeuk en (over) gespannen gedrag. Ondanks zijn uiterlijke rust, heeft ook hij last gehad van hevige stress. 

Nu zijn we klaar om volgende week met een gerust hart te kunnen vertrekken voor een paar dagen naar Engeland en ongeveer twee/drie weken later richting Spanje/Portugal. Om daar te overwinteren en nieuwe avonturen te gaan beleven. Met een speciaal medicijnen kistje aan boord met alle ‘anti jeuk/stress’ zalf en pillen. 

En een minder goede ervaring rijker, welke heel veel impact gehad heeft op ons sociaal leven van de afgelopen weken. Weken waarin we gestrest thuis hebben gezeten, nergens naar toe durfde te gaan, niet bij andere durfde te gaan logeren. Gewoon om het risico te vermijden andere te kunnen besmetten.

Dat is nu over. En vanuit deze ervaring, opgedaan in onze eerste lange vakantie met de camper richting het buitenland, wensen we iedereen sterkte die dit misschien ook ooit mee zullen maken. Mensen praten er niet graag over. Alleen als de afloop positief is, kan je er waarschijnlijk, net als ik wel over praten, de schaamte is dan voorbij…….

DoegieDoegie