Waar blijft de tijd.

Vandaag ben even de tijd kwijt, ik weet niet meer of het nu maandag of dinsdag is. Volgens Tom is het dinsdag. We zijn in ieder geval de grens van Spanje gepasseerd. En een prachtige route achter de rug. Veel langs de boulevards gereden van stranddorpen. Versteld gestaan van alle campings die langs deze routes liggen. En heel veel speelparadijzen gezien, een soort Efteling/kermisachtig idee. Wat moet het hier zomers gigantisch druk zijn! We hebben verschillende stranden aangedaan om weer even met de detector te lopen en zowaar meer ‘lotgenoten’ tegen gekomen. Eén ding weet ik wel’ je wordt er beslist niet rijk van, grijnzzzzz… er ligt bar weinig! Tot nu toe hebben we wel elke keer onze staanplaats vrij en dat is wel best leuk.

Gisteren stonden we de nacht in Port-Vendres. Het leuke was dat de tomtom op een gegeven moment, toen we bijna op de camperplek aankwamen, zei tot tweemaal aan toe, dat ik zeer sterk naar rechts af moest slaan. Dat deed ik dus en het was met recht een straffe rechts afslaan, die ook meteen heel stijl omhoog ging. Een vervelend bochtje dus.

Op het moment dat we op een parkeerplaats stonden, zo’n 25 meter verder omhoog, bleek het dat we bij de gendarmerie op de stoep stonden. Dat bestond uit een voorlopig noodgebouw, met een

groot hek ervoor. We lagen in een deuk van het lachen, want dit klopte natuurlijk niet….. ik zag dat er net twee politie auto’s het hek uit wilde gaan rijden en ik sprong de auto uit. Met de tomtom in de hand. En nog steeds met een lachend gezicht wachtte ik tot één de auto’s het hek uit reed. De eerste had haast en zei heel wat in het Frans, waar ik natuurlijk geen bal van kon verstaan. Maar ik begreep dat hij mij niet te woord kon staan, (was ook niet zo moeilijk hoor) de tweede auto zaten twee knappe politie mannen in en ik vroeg of er iemand Engels sprak. Dat deed er eentje. Ik liet hem het adres zien en vroeg hem waar dit was. De man begon te lachen en zei dat ik te vroeg was afgeslagen en een stukje door had moeten rijden. Ik had de tomtom teveel eer aangedaan door te goed naar hem te luisteren……… We kwamen na de steile helling weer snel naar beneden, reden 40 meter verder naar beneden en inderdaad de camperplaats kwam in zicht. Wit van het kalkzand en best erg stoffig. Maar ruimte genoeg. We vonden een aardig plekje en zagen dat er nog een Nederlander stond. Het was een zeer rustige plaats en hebben goed geslapen.

De volgende ochtend werden we s ‘morgens netjes wakker geklopt door de politie, een soort stadswacht. Zij kwamen het geld innen, €10,00. Ik had expres allemaal klein geld klaar gelegd omdat campercontact had omschreven dat zij alleen muntgeld aannamen.
Ze moesten er om lachen en telde het extra na met verzoek of we de volgende ochtend papiergeld wilde geven. Grijnzzzz. Ik was mooi ons gevonden muntgeld kwijt van 10, 20 en 50 cent en een paar euro’s. Ze gaven niet eens commentaar dat sommige muntjes van slechte kwaliteit waren!!!

We maakte daarna gezellig een praatje met de buurtjes. Zij bleken ook naar Spanje te gaan, richting Benidorm. Zij hadden geen zin meer, nadat zij al ruim 10 jaar in Portugal hadden vertoefd, om daar weer naar toe te gaan. Het was hun te druk geworden in de Algarve. En slechte ervaringen met brutale Fransen gehad. Zij hadden nu voor 3 maanden geboekt in Benidorm.
Wij vertrokken een uur later en wederom genoten we van een klein stukje grens en het begin van de bergen van de Pyreneeën. We zijn niet hoger dan 300 meter geweest en onderweg op een kleine parkeerplek even gestopt. We hebben genoten van het uitzicht van Banyuis-sur-Mer.

Daarna zijn we doorgereden naar Spanje. Het einddoel was Portbou! Daar stonden we bij een kleine haven waar voldoende plaats was voor campers en eindelijk een douche!!

Wat was dat weer heerlijk en voor nu een luxe moment!! Rond de klok van 16 uur zijn we een strandje opgelopen en verwachte eigenlijk helemaal niets. En toch hebben we daar best heel veel muntjes gevonden. Weinig euro’s, maar wel vele oude Spaanse muntjes. Dit was voor de verandering weer eens ouderwets lekker zoeken. De

spanning van de oude muntjes is veel leuker dan de euro’s. Morgenochtend ga ik het water in en hopen wij dat we misschien wel sieraden in het water vinden.

Inmiddels staan er vijf campers, met ook weer een Nederlander. We hebben geen contact met elkaar gehad, hij was er niet.

DoegieDoegie….