Via Halloween naar Benicarló

In ook heel Spanje worden we geconfronteerd met Halloween. De overnachtingsplaats in San Jaume d’Enveja, (een gemeente in de provincie  Tarragona, in de regio Catalonie, met een oppervlakte van 64 vierkante kilometer), dit stadje bestaat pas sinds 1860. Bij een restaurant waar we gestaan hebben ziet het gebouw en het terras er ook mooi aangekleed uit, zoals je op de foto’s kan zien. We hebben voor de verandering hier ook gegeten, best sjiek en erg lekker. Het restaurant is een top restaurant die goede zaken doet, gezien dat de eigenaar ‘s morgens even aan kwam rijden in zijn Jaguar. Hij wilde alleen niet op de foto voor zijn restaurant……lol.  Hij had trouwens hetzelfde overhemd aan wat hij gisterenavond ook aan had, …….of hij heeft er een dozijn in zijn kledingkast liggen,……Het restaurant was ook niet echt goedkoop te noemen, grijnzzz. De bediening was netjes en door de taal barrière kregen we weinig aandacht wat voor een top restaurant toch eigenlijk wel moet. Maar een  ober sprak perfect Engels.

 

Het is een plek waar het in de nacht best rustig is. Het uitzicht is zeer rustgevend bij de dag en aan alle kanten een heel mooi uitzicht. Je ziet hier op de parkeerplaats, zelfs al in de ochtend om 9 uur, passanten komen die een kiekje maken van de brug. De brug lijkt erg veel op een brug in Nederland, de Zwanenbrug wordt die geloof ik genoemd en is bij Rotterdam, maar zeker weten doe ik het niet. Hier is de brug blijkbaar spectaculair! Zelfs onder de brug, (in de brug zelf) een stukje voor de waterlijn, is inwendige ruimte gemaakt voor een kleine sportruimte.

De mensen zijn hier erg veel aan het bewegen. In heel Spanje zie je dit. In die brugruimte zie ik alleen jeugd binnen stappen. Een soort jeugdhonk om elkaar sportend te ontmoeten. Slimme  constructie!

 

Het is zaterdag tegen 11 uur en er rijdt net een horde fietsers voorbij, allemaal sportief op de fiets, gezellig met elkaar. Die een uur later weer met tientallen kano’s voorbij voeren. Onderwijl dat ik  rustig zit te schrijven is Tom de hengel aan het uit proberen, die hij van zijn broer heeft gekregen. Zo te zien heeft er geen vis zin om te happen terwijl er joekels 30 meter verder boven het water uitspringen, hij zegt niet het goede aas te hebben. Maar hij geniet van de rust en de zon. Ik hoop alleen dat er geen politie komt, want je heb natuurlijk vergunning nodig om aan een rivier te gaan vissen. En terwijl ik dit schrijf komt er een motoragent langs rijden die geen belangstelling toont. Alleen het strand is vrij om te vissen. En wat we daar hebben gezien, wordt er ook bar weinig gevangen.

Er is hier voor de camperaar bij het restaurant weinig of geen voorziening, alleen de vuilcontainers, die we overal tegen komen in heel Spanje. Mensen mogen hier blijkbaar gratis hun huisvuil droppen en elke dag worden die vuilcontainers geleegd. Een mooi systeem, het ziet er over het algemeen netjes uit. In dorpen en steden zijn er massaal stratenschoonmakers of schoonmaaksters. In de zuidelijke landen is het normaal dat vrouwen ook op straat werken en de bezem gebruiken. Het gebeurt op z’n elf en dertigst, maar het werkt wel.

Om 14.00 uur zijn we vertrokken om weer zo’n 75 km verder door te rijden. Het gebied waar we waren was trouwens een moerasgebied wat ze lang geleden droog gelegd hebben. Vergelijkbaar met de Flevopolder. Alleen zit er een klein verschil in en dit komt omdat er dankbaar gebruik wordt gemaakt van de warme zon. Er zijn hier heel veel rijstvelden. Ze bestaan in deze streek ook grotendeels van de rijstvelden. Heel veel land staat net onder water, net zoals de rijstvelden in bijvoorbeeld Indonesië. Er leven ook heel veel witte reigers in, omdat er voedsel genoeg is. Zo hebben ze op vele plekken dankbaar gebruik gemaakt van het moerasachtige gebied en er een echt delta gebied gecreëerd. Zo staat er ook een soort watergemaal en zijn irrigatie kanalen aangebracht om te blijven zorgen dat het waterpeil op de juiste hoogte blijft.

Op de rit verder naar het zuiden beginnen we ons echt te beseffen, dat we in de  echte zuidelijke warmte komen. Het land is heel vruchtbaar wat we zien aan de vele kwekerijen van allerlei bomen.  De bij ons bekende kleine Chinese Bonsai boompjes staan hier in het groot, knoepers van bomen. We komen de sinaasappelbomen, de citroenbomen en de olijfbomen in grote getale tegen. Palmbomen zie je nu als normale boom opduiken.

We stoppen bij het plaatsje Benicarló en zoeken een plaatsje aan de zeekust. Na wat boodschappen gedaan te hebben bij de plaatselijke supermarkt, gaan we brood met zalm eten op het strand. En tot onze verrassing zien we daar zomaar twee campers ‘wild’ op/aan het strand staan. Ik ben meteen gaan vragen of dit gedoogd is en je overnachten mag. Het antwoord is ja! Geweldig wat een verrassing! Direct aan het strand……. wat wil je nog meer? (Zie foto).

Na deze cultuurrit gaan we lekker twee dagen ontspannen staan. Het strand bij de hotels hier wat afstruinen en lekker van de zon en zee zitten genieten voor de camper. Dan wordt onze reis direct voortgezet richting Alicanten. Ons voorlopige einddoel is dan tot en met half december op de camping van Casa TonyMar in Aspen, van Ton en Mariëtte.

Op deze prachtige mooie zondagmorgen werden we wakker door het zacht ruizen van de zee.

Heel wat anders dan gisterenavond toen het bedtijd was. De zee was ruw en luid, terwijl er geen wind te bekennen was. Ik heb vannacht zelfs mijn oordoppen in gehad. Tom is laat nog even aan het strand gaan zitten, gewoon genieten van het ruizen van de golven.

Er staan vanmorgen vroeg een aantal mannen aan de kustlijn en zij gooien elke keer een voorwerp in het water. Als een lasso gebruiken zij de draad die aan het voorwerp vast zit. We zaten vanuit de ‘villa’ hen te begluren en Tom zei verbaasd, ‘zouden zij aan het magneet vissen zijn?’ Daar leek het nl heel erg op.

Na het ontbijt zijn we er samen naar toegelopen en met handen en voeten hebben we gesproken met elkaar. Ik heb mijn translater er weer bij gehaald en zo kwam 

en we te weten dat zij niet aan het magneet vissen waren, maar octopussen aan het vangen waren. Dan moet je bij de rotsen zijn en dat deel lag vol met rotsen. Zij hadden een blokje van metaal waar een kalkoenpoot aan vast gemaakt was en een bijzonder grote vishaak daar overheen gemaakt. Een dubbeldik nylon touw van zo’n 20 meter er aan vast en deze wierpen ze dan in de zee. Het was een leuk gezicht. De man, die erg aardig was, wilde niet met zijn gezicht op de foto, hij had een

nare ervaring met een andere vakantieganger die stiekem wel zijn gezicht op Facebook gezet had. Zo wel hijzelf als zijn familie had dat niet leuk gevonden. Ik had dit zo nog nooit gezien en vond het leuk om dit er nog even bij te plaatsen.

 

We zitten nu in Benicarló.