Pineda da Mar

Het eerste deel van dit verslag heeft al in facebook gestaan. Maar voor de volledigheid van het verslag heb ik het ook op doegiedoegiede.nl gezet.

 

Pineda da Mar is onze volgende stop geworden. Het was een uur verder langs de highway.  We hebben zelfs tolgeld moeten betalen van jazeker wel € 1,11! Dat was schrikken……lol. Voor ons het eerste tolgeld in Spanje. De weg erna toe vond ik best een mooi uitzicht hebben, in de verte lag rechts een band van een aaneengesloten bergketen. Het was wat heiig, wat bewolking en de zon die daar soms met zijn grootste mooie stralen recht naar beneden, tussen door straalde. Van zulk mooi aangezicht zou ik een foto moeten hebben genomen. Maar we reden en genoten van het aangezicht en vergaten daar foto’s van te nemen. Langs de highway zagen we veel ouwe rotzooi. Veel afgebroken woonstedes, weinig leven. Veel velden die omgeploegd waren en die een detectorist zou doen watertanden. Enkele kastelen stonden er ook langs deze route.

Het dorpje waar we belandde was een typisch toeristendorp. Tot nu toe hebben we ontdekt dat er één grote winkelstraat is waar je al die flauwe kul kan kopen van handdoeken van de voetballer Messi, (ik houd niet van voetballen, sorry), de naam van dit dorp als logo, tot t-shirts met allerlei glitters en alles wat daar tussen zit van kleding en schoeisel. Ballen in de felste kleuren en ander speelgoed ten overvloeden. Ook hier zie je overal de vlaggen van Catalonië hangen aan balkons of op terrassen, soms als straat straatversiering aan lantaarns. Buiten dat het een politieke  betekenis is, staat de kleur geel/rood voor de toerist best ook gezellig.

 De camperplaats waar we staan is vergeleken met de vorige sober te noemen, zelfs een tikkie armoedig, als je aankomt. Je merkt dan dat er groot verschil is tussen de camperplaatsen. Er is hier een toilet, zelfs twee, een douche en ze zijn schoon! Staan wel in een soort container die er niet uit ziet. Er word hier veel met afscheidingsdoeken gewerkt en dat geeft geen luxe gevoel, eerder een kamp gevoel. Wat hier wel is en wat ik prettig vind is een zitruimte waar je even vertoeven kan, als je niet in je camper wil zitten, een kantine. Er staat een klein koffiemachientje waar je een bakkie kan nemen voor het luttele bedrag van €0,50. Internet is er en prettige stoelen om te zitten. De uitbater is een hele vriendelijke man die zeer goed Engels spreekt en veel humor heeft. Je staat hier voor de nacht voor € 10,00 (winterseizoen) en als je er vijf blijft staan heb je twee dagen gratis verblijf. Het veldje bevat zo’n  25 camperplaatsen waarvan een klein gedeelte stroom heeft. En per dag kan je tot 70 liter water halen bij de uitbater. Er staan hier veel Spanjaarden, Duitsers, Fransen en twee Nederlanders, waaronder wij zelf.

De  Nederlandse familie die er staat heb ik inmiddels gesproken. Zij hebben vorig jaar in de nacht op een slaapplaats, bij een benzine station, een nare ervaring gehad met een inbraak in hun camper. De twee kids van zes/acht (denk ik toen) hebben daar een flinke schrik aan over gehouden en vertelde  honderd uit over die nare ervaring en wilde toen eigenlijk niet meer weg met de camper. Ondanks dat zij een hond hadden die gromden en waar de vader van wakker werd. Hun ouders beloofde hen alleen nog op bewaakte plekken te gaan staan en dat zij hun plezier niet af moesten laten pakken door zo’n malloot! De kleinste zei me dat ze het bonken in haar lijfje soms nog voelt als zij er over praat. Ik zei hen dat het nu hele stoere meiden waren en dat zij er nu alleen maar sterker door zijn geworden!! Dan is het fijn om te kunnen zien dat ze van trots beginnen te glimmen. Ook de moeder vertelde dat de uitbater hier erg aardig was en dat zij hier voor de tweede keer waren, wat trotsheid bij deze man teweeg bracht.

Ook hier in het dorp, hebben ze erg veel last gehad van de crisis van afgelopen jaren. De uitbater en zijn vrouw waren blij dat ze deze plek hadden om deze te overleven.

 Tot zover weer deze update, dit verslag met andere belevenissen is over een dag of twee ook te lezen op de website.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Een gesprek met de uitbater over de gebeurtenissen in Catalonië vond plaats tijdens het afrekenen van de afgelopen dagen dat we hier verbleven. Ik vroeg hem wat de beste route was om weer door te rijden richting het zuiden. Dit in verband met demonstraties komende dagen van studenten en bevolking van Catalonië, die verwacht worden.

Wij waren nl vandaag in Sante Susanne bij een campingplaats, Nederlanders tegen gekomen die vroegen of we ‘de buit’ van vandaag al binnen hadden……. zij zagen ons met de detector lopen en waren nieuwsgierig. We raakte in gesprek met elkaar en zo kwamen we er achter dat zij net als wij voor het eerst met hun camper ook gingen overwinteren. Met een klein verschil, want hun gingen de feestdagen naar huis, stalde de camper bij het vliegveld, namen dan het vliegtuig naar huis en kwamen dan half januari weer terug. Ook zij hadden hun camper nu twee jaar, net als wij. Zij zeiden ons dat als we nu door zouden gaan rijden dat we beslist niet via de tolweg, die dwars door Barcelona ging,  moesten gaan rijden, maar er helemaal om heen. Zij hadden van verschillende mensen gehoord dat er weer demonstraties zouden komen en dat er enorme files zouden ontstaan, net als vorig weekend. Er hadden mensen wel vijf uur in de file gestaan. Het was een vriendelijk echtpaar en we hebben zo een aardig poosje met elkaar staan praten. Hun kostenplaatje van die camping was € 23,00 per nacht. Ik schrok daar wel een beetje van. Ik vertelde dat wij € 10,00 betaalde. Ik had even gebruik gemaakt van de toilet daar op die camping. En zoals het op vele campings en zwembaden is, vele kleine hokjes waar je amper je kont kan keren. Ook hier moest je je eigen wc papier meenemen. Er stonden zo’n 10 wc’s naast elkaar met daar tegenover evenveel wasbakken om je handen te wassen. Ik ging bij de douches kijken en ook hier kleine hokjes. Aan de buitenkant had je licht van de raampjes aan de boven kant, in het midden van het gebouw was het nu midden op de dag vrij donker. Maar, voldoende wc’s en douches.

Terug naar het gesprek met de uitbater hier op camperplaats te Pineda da Mar. Ook hij zei en pakte meteen een kopietje die hij al klaar had liggen, dat ik om Barcelona heen moest.  Ik vertelde hem het berichtje wat de Nederlanders mij hadden verteld, dat er mensen waren geweest die ruim vijf uur in de file hadden gestaan.

Hij moest even nadenken’ want hij vond dat wel erg lang. En in ene herinnerde hij het zich wat mogelijk de oorzaak van toen was geweest. Hij tekende een kaars, dat woord  wist hij niet in het Engels. Nadat ik zei dat het ‘a candle’ was, ging hij door. Er waren die bewuste dag 410.000 mensen aan het demonstreren. Die mensen gingen met z’n allen ook daadwerkelijk de straat op. De rede was dat er twee belangrijke mensen waren opgepakt en in de gevangenis gezet waren. Als ik het goed begrepen heb, mensen van de organisatie, een soort vakbond achtig idee. Geen politieke leiders in ieder geval. Van die 410.000 mensen, hadden er zo’n 200.000 een kaars bij zich die zij brandend mee droegen in de optocht. En kaarsen lekken kaarsvet………. beginnen jullie te begrijpen wat er gebeurt is??

Al dat gesmolten kaarsvet belanden op de belangrijke doorgangsweg waar zij allen liepen. En ja, dan word de weg glad. Na de optocht moest met man en macht de weg schoon gemaakt worden en dat ging van ‘palm tot palm’. Het zat overal tussen dus dit kostte giganties veel tijd. En het gezegde van ‘palm tot palm’, is een Spaans gezegde. Hij liet zijn handpalm zien met gespreide vingers en vertelde dat vroeger, toen de cm er nog niet was, men in Spanje de maten met de handpalm nam. Alles tussen de gespreide pink en duim was de maat. En ‘zoveel’  palmen was de afstand.

De wegen moesten zo grondig schoongemaakt worden dat het niet harder ging dan de maat nemen met de ‘palmen’.

Zo heb ik door dit gesprek weer een beetje cultuur opgesnoven van een stukje Spaans leven in vroegere tijden. Dat is mij op school nooit verteld, …..grinnik. Nadat ik een flinke handvol kleingeld op zijn bureau neergelegd had begon hij te grinniken. Hij vroeg mij vrij direct of dat dit ‘beach money’ was, ……ik grinnikte terug en zei volmondig, ‘ja’!!

Bij het afscheid wenste ik hem alvast een prettige Kerst en een goed 2018. Even keek hij raar op, maar begreep het toen. Hij stond op van zijn stoel en gaf me een Spaanse knuffel en zei ‘ tot volgend jaar’!