Olijven schudden


Het is hier in Spanje in deze tijd van het jaar, november, volle bedrijvigheid. De olijven worden uit de boom geschud. Vanmorgen, op het moment dat het licht werd, hoorde wij vanuit de camper een soort elektrische zaagmachine. Door de herrie van die ‘zaagmachine’ waren we vroeg uit bed, met weer een heerlijke zonnige ochtend. 

—————————————————————————————————————————

Je mag in mijn gastenboek reageren……..

http://doegiedoegiede.nl/gastenboek/

—————————————————————————————————————————

Na de koffie toen het wat rustiger werd, geen herrie van de machine meer, ben ik eens gaan kijken. 

Ik zag een stuk of zeven mensen die met zwarte plastic manden bezig waren deze te vullen met olijven van de grond af, die op een groot opvangnet lagen. Die zaagmachine was geen zaag, maar een lange arm aan een klein motorblokje, wat je ook ziet bij een elektrische heggenschaar. Deze hing aan de schouder van een van de werkmensen. Er zat een soort hooivork op het eind van de steel. Die vijf of zes ‘vingers’ had. Deze werd tussen de takken heen bewogen en door het trillen van de arm en het bewegen van de ‘vingers’ vielen alle olijven naar beneden. De tweede man had een machine waar aan het eind van de arm een soort halve maan aan zat. Deze man hield de grote tak tegen zodat de tak niet brak en alleen de kleinere takjes bewogen en zo de olijven naar beneden vielen op het net wat daar onder lag. Er kwam enorm veel stof uit de bomen, het was net een mistwolk. En die werklui hadden niet eens een neus en mondkapje voor. Wat zullen die last hebben van hun luchtwegen. 

Er was èèn persoon bij, die een beetje Engels sprak en mij te woord stond. Toen ik vertelde dat ik een verhaaltje over hun werk wilde schrijven, waren ze erg enthousiast. Hij vertaalde het de andere direct, toen ik dat aan hem vroeg. 

Het zijn ook hier de seizoen gastarbeiders. Roemenen, die met de hele familie hier de olijven van de boom komen afschudden.  De vrouw die er bij was, was hun mama! Deze mensen waren erg vriendelijk. En werkte al 10 jaar bij dit bedrijf. En de man die met mij sprak vertelde mij dat hij Nederland kende van de bloemen. 

De tweede keer in de ochtend dat ik er naar toe liep, kwam er een man tussen de bomen vandaan die naar mij toe liep. Ik voelde meteen aan dat dat de eigenaar moest zijn. En dat was ook zo. We probeerde, nadat de Roemeen had verteld wat ik daar deed en waarom, te praten met elkaar. In het begin was dat best lastig, ook via de translater, omdat de machines erg veel geluid produceerde. Daardoor deed de translater het niet zo best. 

De eigenaar vertelde dat er in totaal zo’n 28.000 bomen stonden, die geschud moesten worden. De man had 70.000 vierkante meter grond waar hij al zijn bomen op had staan. En als ik het goed begrepen had, bestond rond Aspe de landbouwgrond uit 78.000 vierkante meter. De eigenaar is dus een grootgrondbezitter. Vol trots liet hij mij zijn flessen met olijfolie zien, die stonden in zijn telefoon op de foto. Hij had flessen van twee liter en van vijf liter. Een heel mooi plaatje met de naam erop! Hij had het van zijn vader overgenomen en was er trots op. De man was happy met zijn olijven, het maakte hem heel gelukkig. 

Nadat ik hem gevraagd had of ik een foto van hem mocht nemen met zijn bomen op de achtergrond, bood hij mij een complete uitleg aan. Dit was meer als wat ik verwacht had. De filmpjes zijn uiteraard in het Spaans. Ik heb er eentje op mijn fb pagina gezet, verder zal ik schrijvend uitleggen wat hij mij vertelde en wat ik er van opgepikt heb. 

Wat ik begreep, is dat hij vertelde dat op het veld hier voor de camping de bomen op traditioneel manier gepland waren. De afstand was erg belangrijk voor de olijfbomen, voor de groei en waarschijnlijk rekening houdend met het vocht, waar hier zomers een tekort aan is. Het irrigatie systeem bestond uit dikke zware waterslangen, die in de lengte naast de bomen lagen. Olijfbomen kan je. Om het jaar plukken/schudden. 

Hij liet zien hoe de olijf er van binnen uit ziet en hoeveel olie er in de olijf zit. Dat was best wel meer dan dat ik dacht. Ook op zijn telefoon stond een filmpje van zijn bedrijf hoe de olijven de pers ingingen. Nadat hij klaar was, nam hij mij mee naar een ander stuk grond. Daar stond een ander soort olijfboom. Veel kleiner van stuk, zowel de boom als de olijf, maar er zat veel meer olie in. Daar spoot letterlijk de olie uit. Via translater ga ik hem de vraag stellen of ik op zijn bedrijf mag komen kijken en hoe dit proces gaat totdat de olie in de fles komt. Hopelijk komt hij vanmiddag weer terug zodat ik het hem kan vragen. 

Ik ben ‘s middags terug gegaan en zag dat de baas zelf net zo hard mee werkte. Hij kwam meteen naar mij toe lopen en vroeg of ik wilde zien hoe het proces verder verliep. Dat vond ik fijn en mijn briefje was overbodig geworden met de vragen, lol!

En ik reed met de fiets achter de tractor aan waarvan de aanhanger vol met de manden olijven stonden, naar de opslagplaats. Ik vroeg of dat het werk was van 1 dag wat daar stond. Maar dat was het werk van drie dagen. Manden en kisten lagen vol met olijven en veel kleine blaadjes van de bomen. Hij zei dat het eigenlijk wel mee viel van wat er in de manden lag, want het zat vol met lucht, en stak zijn hand in zo’n kist. En inderdaad, je hand verdween in het luchtledige. Toch zat er in de manden voor ongeveer 25 kilo in. 

      

Alles werd op een lopende band gemikt, die weer uitkwam boven een container. Ik heb even mee geholpen, dat vond ik wel leuk. De eigenaar zei dat het smerig werk was, mijn kleding werd vuil op mijn buik. Ik zei hem dat het goed was, ik wilde dit gewoon ook doen.  

Nadat alle manden en kisten leeg waren was de container gevuld. De manden en kisten werden keurig opgestapeld tegen de muren aan. Het is hard werken voor die zeven mensen. Zij werken van ‘s morgens achten tot de avond rond de klok van 19 uur. Ook mama werkte nog steeds mee. Met een later gesprek hoorde ik dat zij 57 jaar was. Deze Roemeense familie waren echte seizoen arbeiders, zij werkte ook in Portugal. Waar zij overigens meer verdiende dan hier in Spanje. Familie woonde in Spanje en in Portugal. 

Ik dacht deze eigenaar zelf alles regelde, maar zijn olijven werden opgehaald om elders  gewogen te worden en waarschijnlijk verwerkt. De eigenaar verontschuldigde zich dat hij mee moest, want hij moest in de gaten gaan houden of het bedrijf wat de olijven ging afwegen wel de juistheid van gewicht aan zou houden. 

Ik heb een foto genomen van de familie en de eigenaar, wat ze zeer op prijs stelde. Het terrein was erg groot en lag aan de grensstrook van het dorp. Vroeger woonde de eigenaar daar met zijn familie. Nu is het huis van zijn vader het kantoor geworden. De grote schuren is de typische bouw zoals je dat in Spanje ziet. Eèn grote bende! van vuilnis, stenen, tegels en machines, ik zag van alles liggen. De ‘nieuwe’ schuur is in verhouding met wat in Nederland gebouwd word, niet echt nieuw te noemen……

 

Daar stond de “high-tech” in vertelde hij mij. Daar hij geen sleutel bij zich had, kon hij mij dat niet laten zien. Met op het terrein rond te lopen met zijn toestemming, zag ik dat daar een deur aan de achterkant open stond. En natuurlijk ben ik binnen gaan kijken welke “high-tech” er in die schuur stond…… niets…..

De schuur was zo lang en breed als een voetbalveld. Ik zag wel dat helemaal aan het eind weer een muur was met een deur erin, waarschijnlijk dat daar de olie gebotteld word. Misschien komt er nog een vervolg hier op. Ik zal het u dan zeker laten weten.

Ik ben weer een ervaring rijker, mijn olijfolie die ik in de keuken gebruik, zal in de toekomst er eentje zijn met een leuke herinnering.

Misschien komt er een vervolg…….Doegiedoegie.

WP statistiek – Hits na 5 dagen: 2141