Lachen

Vanuit Aspe, waar wij hele gezellige en lieve mensen ontmoet hebben, (en hopelijk weer eens ontmoeten t.z.t.) zijn we weer 100km verder getrokken. We passeerde veel landbouw, veel kassen die in tegenstelling tot Nederland zoveel mogelijk afgedekt waren om zo min mogelijk zon door te laten. We zijn op een gratis parking terecht gekomen in San Petro.

—————————————————————————————————————————

Je mag in mijn gastenboek reageren……..

KLIK OP

http://doegiedoegiede.nl/gastenboek/

—————————————————————————————————————————

Voordat wij op plek van bestemming waren, zijn we een gigantische winkelboulevard gepasseerd waar het heel erg druk was. En logisch, het was tenslotte zaterdag. Veel nieuwe woningen hier waren grotendeels niet afgebouwd vanwege de crises, waaronder ook diverse hotels en parkeergarages, waar alleen het geraamte ervan stond. Ook de graffiti is hier in veelvuldige staat te zien. Wel viel het op dat de huizen die bewoond waren een luxe uitstraling hadden. Ook lijkt het hier, richting Malaga, alsof er veel meer welstand is.

Ik weet niet hoe het met de rest in Spanje zit gezien de prijs van diesel, wij vonden een pomp vlak bij een groot winkelboulevard, waar de diesel €1,05 kostte. Dus maar even gauw volgegooid! 

Dat Spanjaarden erg bezig zijn met sporten heb ik al eerder genoemd. Op het strand was een tent gebouwd, zonder zijpanelen, op een houten podium, waar afgelopen zondagmorgen om 10 uur, met zeker 40/50 personen, yogales werd gegeven. Daarna om elf uur waren de zwangere vrouwen, baby’s en a.s. papa’s aan de beurt. Na onze ‘strandwandeling met piepstok’ in het schoon gezeefde zand, waar we weinig of niets vonden, zijn we weer vertrokken. Alle stranden worden tiptop schoon gehouden door machines met grote zeven, nog schoner dan in Nederland. Alleen op plekken waar een tractor niet kan komen, zoals hellingen en bij een restaurant is nog wat te vinden. De zee was te wild voor me om daar in te gaan. 

Nu staan we op de gratis camperplaats La Azohia Beach, Las Brisas. Best erg groot, alles staat kriskras door elkaar heen. Aan de voorkant met zicht op zee, staan maar 5 campers, grote, die ook grote plekken innemen en ver van elkaar afstaan. Alsof ze ‘erg bang’ voor elkaar zijn. En de camperaars de hele dag voor de auto zitten i.p.v. ernaast. Ik vind het een tikkie aso gedrag, want er kunnen makkelijk 7/8 campers naast elkaar staan. 

Aan de achterkant tegen de bergen staat het heel leuk door elkaar, echt kriskras. Op verschillende niveaus, en vele maten en verschillen van campergrote. Hier heeft iedereen zon, er moet alleen verder naar de zee gelopen worden. Er zijn geen enkele voorzieningen hier. Alleen aan beide kanten een restaurant en de Spar. Die trouwens goed weet hoe ze de prijzen moet hanteren, het is ook de enige supermarkt binnen 5 kilometer in dit kleine rustige dorpje. Een echte zakenman dus, grijnzzzz. Alleen het water al, €0,30 duurder dan in de lokale super van Aspe. Ook zag ik hoe hier de camperaars hun vuile water bewaren om elders te lozen als je vol zit. De grote waterflessen van 10 liter, worden gevuld met afval/pieswater. En deze gaan bij vertrek in de achterkant en zullen op een loosplek wel geleegd worden. Ook een manier van netjes omgaan met je eigen afval vind ik. Vaak genoeg zie je langs de snelwegen al die literflessen van de beroepschauffeurs, die onderweg geen tijd hebben om te stoppen en wel moeten piesen. Let maar eens op hoe vaak een waterfles de geel gekleurde inhoud heeft. Dat is beslist geen fanta…….

Een leuke anekdote. Ik was een verkeerde weg ingeslagen, maar ik dacht, ach de TomTom zal me wel of terug sturen of een andere richting aangeven, het komt wel goed. We hebben achteraf wel een hele mooie rit gehad. Op de foto’s komt het gesteente niet zo mooi uit zoals we dat zelf zagen. Want je ziet de diepte niet zo. Daarna kwamen we uit bij een begraafplaats en ook gelijk einde weg, het stopte gewoon. Mmm, dat was niet de bedoeling! Zoals overal in Spanje zag het er geweldig mooi en netjes uit, maar we kende niemand die we daar een bloemetje wilde brengen. De TomTom was een tikkie in de war. De weg naar de begraafplaats stond er niet op en ik moest rechts houden. De andere weg was heel slecht, dus ik dacht dat we goed zaten, dus niet…… grijnzzzzz.

Terug gedraaid, en de bocht die ik toen moest nemen om ‘weer’ rechts te gaan, ging amper. Een ‘echte’ grote camper zou dit niet hebben kunnen doen. Die had weer terug moeten rijden in zijn achteruit en dat was geen 100 meter maar veeel meer. Ik moest met dat kleine ding van mij driemaal steken. Zoals ik al schreef, de weg was slecht, smal, en aan beide zijde een gat van 50 cm, eigenlijk meer een boerenpad en net breed genoeg voor ons campertje. We hoopte dat we geen tegenliggers zouden krijgen, want dat ging niet. Mijn Tom snapte er niets van, hij had ‘zandpaden vermijden’ aangeklikt op de TomTom. En bekeek het progamma toch nog maar een keer. Maar uiteindelijk kwamen we gelukkig uit op een asfaltweg. Maar die stomme TomTom wilde ons daar ook niet op hebben. Wel op een nog slechter pad……

We hebben diep gezucht, keken elkaar aan van hoe kan dit nu…..

Het kwam dus omdat we eerder een afslag gemist hadden en de verkeerde in waren gegaan. …..

Het leek alsof we op een privé erf kwamen en dachten echt dat we helemaal fout zaten…

Maar goddank weet de TomTom ook de binnenweggetjes, de ‘sluiproutes’, we hadden ècht het gevoel dat we moesten sluipen. Na een dikke 15 minuten van stapvoets rijden, kwamen we plots weer aan bij de provinciale weg! Joepie, we zaten weer helemaal goed! En hebben daarna weer een prachtige weg in de bergen gehad, in de richting van waar we nu zitten, Las Brisas. 

Het is warm overdag, weinig wind, ‘s nachts 11 graden in de camper en buiten iets koeler. De ‘sjaal’ die we samen gemaakt hebben voor het tentdoek van het hefdak, hebben we niet nodig gehad . De zee is nog goed te doen om er in te zwemmen. Op sommige plekken is er heel fijn zand in het water, andere plekken rotspartijen onder en boven water. Hier word trouwens niet gezeefd, er liggen teveel keien. Dus een smerig vervuild strand. Alleen de stoepen en wegen worden keurig schoongehouden.

 

En de prachtige foto’s die Tom ‘s avonds gemaakt heeft van de ondergaande zon zeggen genoeg. Een prachtige mooie plek om te vertoeven. Jammer dat er geen voorzieningen zijn. En je niet heel lang kan blijven staan. 

Waarschijnlijk is dat ook wat dit kleine dorpje wil. Even de passanten, die zich te goed doen in de winkel en de restaurants en verder hun eigen poep en pies weer meenemen. De afval kan trouwens wel gedropt worden in de containers. 

Op deze camperplaats was ik even aan het rondkijken, met al die verschillende oplopende plekken, zou het ook een mooi gezicht zijn van bovenaf richting de zee. En zo tussen de campers door, die kriskras stonden zag ik een Briard. 

Voor de niet kenners, dit is een hond, een Franse. Persoonlijk vind ik het een prachtbeest. Hij lijkt op een Bouvier, ook lijkt hij op een Schapendoes, maar is het beslist niet. Het haar van de Briard moet je ‘plukken’ en kan je gebruiken om wol van te spinnen. In Frankrijk wordt dit ook gedaan. Het is een hond die zijn baas of bazin goed verdedigd, blaft en zal altijd tussen de eigenaar en de persoon die nadert in gaan staan. Dan heeft de hond ook een zeer sterke uitstraling! Vroeger werd deze hond uitsluitend gebruikt om de kudde schapen bij elkaar te houden. De hond heeft een fantastisch karakter, word alleen verkocht door officiële fokkers met een lange stamboom. Zo’n 30 jaar geleden heb ik zelf zo’n hond in deeltijd onder mijn hoede gehad. Ik werkte bij een familie, die zelf ook werkte. Daardoor paste ik doordeweeks op deze hond. Ook ik ben daar bij de woning van mijn werk een keer bedreigd geweest door een man. En de hond, Camu, bleef 3 meter voor me staan om de man te waarschuwen van, ‘kom niet dichterbij, ik pak je’! De man droop af, dat was een geweldig gevoel, dat kan ik je wel vertellen. 

Zo ziet een Briard er dus uit….

Maar de rede dat ik hier over begonnen ben is dat de eigenaresse in dit geval ook sprekend op haar hond leek, gniffel, …… d’r haar was net zo grijs als dat van de hond, en hing net zo voor haar gezicht als bij de hond. Ze zat half in elkaar gedoken in haar stoel een boek te lezen. Waardoor ze net zo ‘wollig’ leek als haar hond. Ik heb gevraagd of ik een foto van haar en de hond  mocht nemen. Ik vond het weer zo’n typisch iets van, zo baas zo hond. Prachtig!!!

En nu op naar de volgende plek, een camping!

Doegie Doegie.