Confrontatie

Soms schrijf ik een verslag over gewone mensen, mensen zoals U en ik. Want soms word ik getroffen door mensen. Door hun manier van leven, hun instelling, of een situatie dat hun leven compleet op de kop heeft gezet. En hen, door eigen kracht, toch niet onderuit heeft gekregen. En dat dàt hen juist sterker gemaakt heeft.

—————————————————————————————————————————

Je mag in mijn gastenboek reageren……..

http://doegiedoegiede.nl/gastenboek/

—————————————————————————————————————————

Ook nu ben ik twee mensen hier in Spanje in Aspe op de kleine familiecamping van TonyMar tegengekomen, waar ik graag wat over vertellen wil. Ik heb bewondering voor hen. De eerste kennismaking was ik overdonderd en met respect en verwondering bekeek ik hen. Zij zullen dat best gevoelt hebben, want ik ben echt de enige niet die hen bekeken en nakeken. 

Op het moment dat ik dit geschreven had, had ik nog niet gevraagd of zij mijn verslag op prijs zouden stellen. Inmiddels heb ik hen wel gesproken en vonden het goed dat ik dit verhaal wil publiceren.

Het is niet mijn bedoeling om ze in een ‘hokje’ te plaatsen. Want zij zijn net als U en ik, gewone mensen die ademen, gewerkt hebben, (inmiddels met pensioen), eten en slapen, net als ieder ander. Dat zij beide op hun manier van ‘in het leven staan’ weer hebben terug gevonden, vind ik wel bijzonder. 

Peter, 74 jaar, is een man met heel veel zelfspot. Zijn momenten van een serieus gesprek zijn er wel degelijk ook, die hebben we gezellig met koffie en/of een wijntje gehad. Maar lol en zelfspot is zijn lijfstijl, opgebouwd uit de levenservaring die hij in zijn leven mee gemaakt heeft. 

Hij heeft twee grote liefdes! Bij menig mens is er maar eentje, bij Peter zijn het er volgens mij ècht twee. Dat is zijn vrouw en zijn hondje. Vaak word er gezegd dat het baasje op de hond lijkt, of is het andersom? De hond die op zijn baas lijkt….. grijnzzzzz ……. beide hebben in ieder geval bijna hetzelfde postuur. Een lekker rond buikje!

Zijn vrouw is een lieverd, een tenger vrouwtje. Ook al moppert ze nu een beetje dat ze nog nooit zwaar is geweest. Altijd lacht ze, altijd denkt ze eerst aan een ander. Ze houd ook alles heel goed in de gaten. En is goed voor iedereen. 

Kom niet aan Peter z’n hondje en kom niet aan zijn vrouw! Want dan springt hij meteen op en waarschuwt hij je! Elke dag zie ik ze met z’n drieën er op uittrekken. En tegen de avond als het etenstijd is, hoor je ze weer thuis komen ‘zoeven’. Ze hebben een mooie camper, waar ze samen apentrots op zijn. En dat mag ook wel!

Ook zij hebben het hier in Aspe bij de familiecamping van TonyMar geweldig naar hun zin. Peter vertelde mij dat ze eigenlijk maar twee dagen zouden blijven, maar inmiddels staan ze er al een maand. Peter is vaak aan het woord en neemt iedereen een beetje in de maling met een “Big Smile” op zijn gezicht. Zijn vrouw kijkt dan soms bedenkelijk naar hem, maar meestal kijkt ze glimlachend toe, wetend dat hij er weer de draak mee steekt. 

Je zal nu denken, hu, is dit nu het verhaal……???

Nee, nu begint het pas. Om weer met Peter te beginnen, die heeft in zijn jonge jaren kinderverlamming gehad, polio dus. Met alle sores van dien. Hij kon vroeger heel goed meekomen met lopen. Daar had hij geen problemen mee en aan zijn hersens ontbrak er niets! Hij genoot een goede opleiding en had een prima job. Nu loopt hij erg moeilijk, maar…… hij loopt! Weliswaar met zijn stok en op de lange einden verplaatst hij zich met zijn scoot-brommertje. Als hij de hond gaat uitlaten, weet dat kleine ding meteen zijn plaats. Die stapt parmantig op de treeplank, zet vaak zijn pootje op zijn schoen en als een koning te rijk rijd hij mee. Neus vooruit en een kwispelend staartje. ‘S morgens, als iedereen hier nog in zijn camper op een oor ligt, plm. 8 uur, horen we hem dagelijks gaan, het ritueel van zijn maatje uitlaten, heel zachtjes voorbij zoevent.

  

Peter was van de week jarig en met ons allen hebben we dit hier feestelijk gevierd. En de Engelse buurtjes hadden hem verrast met heerlijke hapjes en een zelfgebakken chocoladetaart.

De vrouw van Peter, Annely, is 70 jaar, zij was haar hele leven een pittig vrouwtje. Leefde gezond, werkte hard. Tot het noodlot haar hartstikke hard trof, ze was net 67 jaar, kreeg last van bloedvatvernauwing in haar been. Het eind van het liedje was, dat haar been geamputeerd moest worden, tot tweemaal toe aan hetzelfde been. Eerst onder haar knie en daarna er boven. Als dit niet gebeurt was had ze nu dood geweest. En alsof dat niet genoeg is geweest, begint nu het andere been ook te donderjagen. Ze weet dat als het fout uitpakt dat ook dat andere been eraf moet. Ze heeft enorm veel pijn gehad en heeft dit nog altijd. Met een kast vol medicijnen houden ze samen het leven vol en genieten nu van wat voor hen ligt. En ik zie haar vaak glimlachen. Zij heeft een prachtige lichte scootmobiel. 

Door het gesprek wat ik met hen beide gehad heb, viel me direct op, hoeveel plezier ze samen hebben. En die doordouwer van de man, die zegt, ‘ik heb alles zelf betaald, geen toeslagen, geen ingewikkelde proceduren om wat extra geld te krijgen, b.v. voor zo’n lomp ding van een elektrische rolstoel voor Annely. Hu, die past niet eens in ons huis, veel te lomp’!! Daarbij zegt hij ook, dat hij gelukkig is dat hij alles zelf kan betalen en zich er wel degelijk van bewust is, dat andere mensen dat geld veel harder nodig kunnen hebben. 

Deze twee mensen hebben op gezondheids niveau al vele harde klappen gehad. De meeste andere verdwijnen achter de geraniums. En leven zo een eenzame dood tegemoet, zij niet. Deze mensen, door hun instelling, naar ik vermoed zeker door Peter, slaan zich er manmoedig door heen. Het doel van dit verslag is daarom ook om andere mensen die met een beperking of meerdere beperkingen moeten leven, een hart onder de riem te steken. 

Zoals deze twee lieve mensen zeggen, “al is er maar een kleine mogelijkheid, ga er uit, leef en haal de kracht uit het goede van het leven”!

Zij hebben dààrom een speciaal plekje in mijn hart veroverd en zoals ik in het begin al schreef, met toestemming van hen beide plaats ik dit verhaal.

Doegiedoegie…..

————————————————————————–

Dank jullie wel, we hebben een nieuw lezersrecord.

donderdag 21.00 uur

WP statistiek – 4390 Hits van Facebooklezers na 2 dagen