“Grijze Massa”

Zomaar een overpeinsing van mij over de afgelopen periode dat wij de kuierlatten hebben genomen, om op zoek te gaan naar de zon. Het bewuste gekozen vertrek, wat door de vele “grijze massa’s” ook gedaan word. En die wij ook na-apen, kom je inderdaad dan in grote getale alleen maar tegen…… èn, waar wij zelf inmiddels ook bij horen hoor, lol!!

—————————————————————————————————————————

Je mag in mijn gastenboek reageren……..

http://doegiedoegiede.nl/gastenboek/

—————————————————————————————————————————

We zijn hierdoor vele mensen tegengekomen, mede door onze hobby en daar interessante gesprekken mee gehad. Ook op de camperplaatsen zelf. 

De gesprekken gaan vaak over het verblijf in het buitenland. Of over de camperplaatsen waar niet geheimzinnig over gedaan word. Wat ik momenteel erg veel lees op Facebook is, dat vele blijkbaar bang zijn dat ‘hùn’ plekje ingepikt zal worden door andere camperaars. Met het excuus dat er nu zoveel meer camperaars zijn…….. dan een paar jaar geleden. En op zich hebben ze ook gelijk. Maar de plekken waar wij terecht gekomen zijn en plekken die we onderweg zagen waar 1 of 3 campers stonden, waren echt niet sjokvol. 

Veel campings zijn in het “winterseizoen” nu gesloten en veel plekken zijn kaal waar ooit een camping gestaan heeft. Daardoor is de parkeerplaats naast de camping ook een lege vlakte en daarop zie soms drie of vier campers staan. Meestal van het land zelf aan de kentekenplaten te zien. En Frankrijk en Spanje zijn zo verschrikkelijk groot……. natuurlijk zullen er mooie plekjes zijn die favoriet zijn. Maar de ene kiest voor rust, de andere voor drukte, andere voor het platteland, of de zee, of cultuur….. ect ect. Zoveel mensen, zoveel wensen…….

Eèn van mijn laatste gesprekken aan het strand was met een vrouw van 81, die heerlijk met haar blote voeten en haar wandelstok, op het strand in Alicante liep. ‘Ola’, tegen mij zei, en in het Spaans wat vroeg. Ik liep met de detector en ik vroeg haar of ze Engels kon praten. Vaak stopt dan het gesprek, waarbij ze dan vriendelijk met enkele Spaanse woorden en een groet doorlopen. 

Bij deze vrouw niet. Zij sprak heel goed Engels en kwam uit Wales. Wij beide vonden het leuk om een praatje met elkaar te maken en ze vroeg wat ik zoal vond op het strand. Na uitleg en haar h.e.e.a. te hebben laten zien, vertelde zij dat ze hier al ruim 20 jaar kwam, ze vond het geweldig in Alicante! Ze had familie in Valencia wonen, daar vertoefde ze dan om het weekend. Want deze mensen moesten nog werken, dus die waren druk genoeg. Ze hoorde waar wij op de camping zaten, maar in Aspe was zij nog nooit geweest. Ze moest er om lachen, 27 km verder en 20 jaar in Alicante en nog nooit in Aspe geweest. Ze vroeg of we elke dag in Alicante kwamen, ik antwoordde dat dit alleen het weekend op zondagavond was, want dan waren de vele toeristen weer weg en konden wij rustig zoeken. Ze hoopte dat ze mij daar weer een keer terug zou zien dan. 

Een andere ontmoeting vlak bij een speelgelegenheid was ook erg leuk. Daar kwamen zoals gebruikelijk (een drietal) kids op mij af. Want voor kinderen is een detector echt schatgraven. Maar helaas echte Spaanse kinderen, dus ik kon ze niets uitleggen. Toch probeerde ik het met de gebarentaal. Ik legde een euro onder de detector, stak ik mijn duim omhoog, legde er een lipje onder en schudde nee met mijn hoofd. Nou dat begrijpt iedereen! Er kwamen twee volwassen jonge mannen van rond de 35 jaar, schatte ik zo in, naar me toe en dat bleken de ouders van de jonge kinderen te zijn. Ook aan hen vroeg ik of ze Engels konden. En ja hoor, dat konden ze. Ze vertelde mij dat ik op Spaanse stranden waar geen toeristen kwamen zeer waarschijnlijk niet veel zouden vinden. Want de meeste Spanjaarden zijn beslist niet rijk te noemen, eerder zeer arm. En daar gaf ik hen ook meteen gelijk in, dat had de praktijk ons al in laten zien. Het enige wat je veel ziet liggen en vind zijn proppen aluminiumfolie en mooie doppen van wijnflessen. Sommige hebben n.l. hetzelfde signaal  als dat van muntgeld. Je moet voor onze hobby echt in grote badplaatsen zijn bij de vele toeristen. 

De ene jongeman vertelde mij nadat hij gevraagd had waar ik vandaan kwam, dat hij twee jaar in Rotterdam geweest was. En wat Nederlandse woorden nog kenden. Ik kreeg ze gelijk te horen, ‘tot ziens, dank je wel, hallo, brood, auto, en Scheveningen’. Ik zei dat ik alleen het Spaanse ‘Ola’ kende en mij een beetje schaamde dat het niet meer was. Dat ik er wel via google translater vaak uitkwam. Ze wenste mij succes en de jonge dames zeiden keurig ‘beybey’ toen ze vertrokken. 

Op het strand bij Salou kwam Tom naar me toe en zei tegen mij dat de man die de ligstoelen aan het opstapelen was, een goede avond kon hebben gehad. Want er hing een sportjasje op een ligstoel en er was geen persoon meer bij. De man voelde of het jasje gewicht bij zich had en dat had het. Er bleek een portemonnee in te zitten en deze verdween in zijn zak en het jasje hing hij een paar meter verder op een paal. Tja……… ik denk niet dat deze man dit naar het restaurant zal brengen als gevonden voorwerp, want dan zou het jasje ook mee gegaan zijn………

Ook merk je als toeschouwer dat het voor de camperhouders die zelfstandig een eigen camperplaats willen opbouwen, dat dit niet echt gemakkelijk is. Of het nu Spanjaarden zijn of Nederlanders in het buitenland. Ze moeten beiden erg hard werken om er wat aan over te houden. De Spanjaard is meestal de uitbater, (die wij gesproken hebben) die de grondeigenaar betalen moet voor de huur van de grond. Dat het soms zo goedkoop is om er als camperaar te staan, en er dan voor de uitbater er nog wat aan overgehouden word, is met onze Nederlandse begrippen moeilijk te begrijpen. 

Het Nederlands minimumloon ligt al gemiddeld zo’n €300 hoger dan het inkomen hier in Spanje, waar de mensen in Spanje mee rond kunnen/moeten komen. De oudere en gehandicapte mensen hebben nog minder om van te leven. En naar zeggen kunnen die 1 maal per maand naar de bank om daar €70,00 op te kunnen halen. 

Het leven is in Spanje inderdaad goedkoper dan in Nederland. Maar ga niet naar de toeristische gebieden, want daar lopen ze aardig in de richting van de Nederlandse prijzen die een stuk hoger liggen dan op het platteland.

Een voorbeeld, onderweg zagen wij straatverkopers die met mandarijnen stonden. Daar betaalde je voor 5 kilo €5,00. Hier in de supermarkt lag een zakje met een kilo mandarijnen voor €1,75. 

Onderweg bij een wegrestaurant waar vele vrachtauto’s stonden en best erg groot was, €1,20 voor een kop koffie, die nog lekker was ook! Daarin tegen het gebakje wat room was, een soort kwark/drilpudding met rode jam, €3,75. Rare prijsverschillen vond ik zelf. Houd in, dat etenswaren en drank als koffie en thee  gemiddeld goedkoop zijn, en de luxe artikelen, die een toerist toch wel koopt, vrij prijzig zijn.

Er is hier ook een Aldi, die valt ons erg tegen wat prijzen betreft. Een plaatselijke super is weer goedkoper dan de Aldi, raar….. bij ons is het andersom.

Ook de markt is een verhaal apart. Tom moest sokken hebben, dus hij stond bij een kraam met die sokken in zijn handen. Maar de ‘koopman’ zat te bellen en keek niet op of om,….. ‘doegiedoegie’, zei Tom. 

Dit overkwam hem drie maal achtereen. Waarschijnlijk hebben ze een hekel aan toeristen. Wat een laksheid, ze maakte zelfs geen oogcontact zei Tom. We zijn maar een winkel ingegaan en daar sokken gepakt en naar de kassa gegaan om af te rekenen. 

Wat het afrekenen betreft, valt mij op dat de Spanjaarden er geen probleem van maken dat ons gevonden geld er soms niet uitziet. Wat wij vinden op het strand geven we natuurlijk ook weer uit, maar dit geld is vaak aangetast door de natuurlijke elementen. Zeer donker van kleur vaak, soms wat beschadigd. Vaak geven we het gevonden geld een badje met citroensap zodat ze wat lichter en schoner worden, maar ook dan zien ze niet altijd even florisant er uit. Ze pakken het geld op en vinden het prima. Wij dus ook…. in Nederland willen de winkeliers hier wel eens moeilijk over doen. 

Vandaag heeft Tom twee plastiek bakjes opgehangen in de camper, die je normaal in een douchecabine neer hangt. Er zat eerst een net, waar je wat achter kon klemmen, maar het meeste viel er logischer wijze doorheen. Nu kan ik deze bakkies gebruiken om de powerbanks in te leggen om ze op te laden, zonder dat ik zoeken moet waar de powerbank nu weer ligt of waar de bedrading is. Als je in zo’n kleine ruimte zit/ligt, ben je soms wel eens iets kwijt……. grijnzzzzz. Nu kan het gewoon blijven liggen. Want de omvormer voor de 220-elektra zit er naast. 

Maarrrrrrr, ik kan de bakjes ook gebruiken om mijn oordoppen, mijn bril èn mijn beker met wijn te plaatsen als we lekker onderuit liggen ‘s avonds, lol!! Het andere rekje met het netje gaat er ook uit, dat staat al vast! Daar plaatsen we de badkamer houders ook. 

Voor ons is het hier in de Provincie Alicante genieten van het weer. Van ‘s morgens 10.00 uur tot een uur of vier in de middag is het bikini tijd, en liggen we heerlijk op de zonnestoelen hier op de camping bij onze tent of bij het zwembad, wat helaas gesloten is vanwege de temperatuur. En waar onze gastvrouw zich daarna rot rent om dan maar gauw de kussens voor op de ligstoelen aan te geven. Zodat we dubbel comfort hebben. ‘S avonds koelt het snel af en wij zijn dan net als iedereen te vinden in onze eigen ‘villa’, lekker onderuit op onze ‘sofa’.

We hebben wijn gehaald bij een groothandel. Op advies van de gastvrouw. We houden van zoete wijn en deze smaakte als Muskadel, tegen een zachte Port aan, verschrikkelijk lekker. En,…….. ja echt, de koste waren maar €2,00 de liter. We hebben de wijn in een 5 liter waterfles laten gieten, grijnzzzzzz en genieten bij elk slokje. 

Ook hebben ze witte wijn naar eigen recept, waar sinaasappel in verwerkt zit, volgens mijn man een heerlijk halfzoet wijntje. Dus ook die ga ik zeker binnenkort proberen. Als we hier weer vertrekken slaan we enkele 5 literflessen in, voor de komende maanden onderweg. Lol, en hopen dat we dan geen gewichts controle krijgen……

Wij wensen de lezers uit Nederland/België sterkte met het koude weer daar. We zien op buienradar dat het er behoorlijk koud is en zullen daarom aan jullie denken als wij hier lekker in het zonnetje zitten, hihi.

Tot de volgende keer weer.

Doegiedoegie.