Vamosmikola

Dinsdag 27 juni, hebben we twee heerlijke luie dagen hier in Hongarije bij onze vrienden achter de rug. Het is voor ons echt wel even bijkomen van het culturele weekend.  

Hoewel….. gniffel, gisteren hebben we geholpen en flink lopen zweten om een forse kersenboom, die van binnen totaal verrot bleek te zijn en die door de storm van afgelopen vrijdag naar beneden gedonderd was, in kleine mootjes te zagen/knippen. En toen de kettingzaag het ook nog eens begaf, “hij liep er vaak af”, zijn we maar gestopt. Er bleek geen olietoevoer meer naar de kettingzaag te lopen, zodat hij droogliep. Ook bleek er in de holle stam nog een vogelnest te zitten, met drie jonge merels, helaas waren de oudjes gevlogen en hebben de jongen het niet overleefd. We hebben dus vandaag, woensdag, ons eerste uitje direct gecombineerd om de kettingzaag te laten repareren. Helaas was deze missie mislukt, omdat de olietoevoer niet te repareren viel. En hebben we ons daarna maar laten verwennen met een lekkere bak koffie en Hongaars Eszterhazy gebak, die ons zeer goed gesmaakt heeft.

Om te komen waar we moesten zijn hebben we eerst even een stukje door Slowakije gereden. Na een grensovergang en het bruggetje over de rivier Ypoliy, zaten we al snel in Slowakije. We kwamen door een klein pittoresk dorpje, wat er heel verzorgd uit zag. Nadat we dit dorpje passeerde, reden we door een prachtig glooiend landschap. Rijk aan gele velden van het graan en het groen met hier en daar het geel van de zonnebloemen. De velden met zonnebloemen begonnen al een klein beetje kleur te bekennen, wat zal dat straks prachtig zijn en zeer zeker de kleur van het gele graan verslaan. Vermoedelijk over een dag of twee zullen ze massaal bloeien. We zien dat er al veel boeren het graan aan het oogsten zijn, zeker nu er meer regen op komst is. Grote  machines die het graan van het land afhalen, rijden op de heuvels af en aan en vormen donker gele strepen naast de lichtgele strepen van het graan. De velden zijn hier kilometers lang, beslist niet de velden die je in Nederland ziet. Die zijn in verhouding dan maar zo groot als een voetbalveldje.

De bedoeling was om naar de Basiliek te gaan in Esztergom. Maar bij nader inzien en de zeer warme omstandigheden hebben we het maar even gehouden bij een foto van bovenaf de rivier, aan de overkant van de Donau. We hebben hier geld gewisseld voor de Hongaarse munt Forint. Omdat de koers hier in Slowakije veel goedkoper is, want zij hebben de Euro, want het is een Europees land.

 

Daarna zijn we doorgereden om ongeveer 50 km verder, te komen in het kleine stadje Vaz. We reden veel langs de Donau op en zagen prachtige woningen, uiteraard van de vele rijke buitenlanders  en  1 rijke Hongaar die hier geïnvesteerd hebben. En breed dat deze rivier is……. 

Er liepen onderweg waterbuffels op een breed stuk land aan deze rivier. 

Het stadje Vaz is plm. 1000 jaar oud volgens de gegevens die we lazen. Ze hebben oude funderingen gevonden van een kerk met graven erin. Eentje ligt er binnen de fundering van een oude ruïne waar een grote glaskoepel met een geraamte dat ten toon gespreid was.

 

 

De nieuwe Basiliek is erg mooi van binnen. Veel ‘goud’, wat we zien. Een kaarsje kon je er helaas niet branden, wat ik wel vreemd vond. We hebben in het stadje in een studenten cafe/restaurantje gegeten en daarna nog een andere grote Kathedraal bezocht.


En die was nog rijker versiert dan de vorige, nog meer barok, nog meer goud, koper, hele grote schilderijen en muurschilderingen. Ik vond dat er opvallend weinig houtsnijwerk was, wat je in deze regio toch zeer veel ziet.

Het was zelfs sobertjes te noemen, vond ik. Alle aandacht ging hier naar de prachtige plafonds met hun imposante beschilderingen en het koperwerk rondom in de barokstijl. We hebben nu wel weer genoeg van die Kathedralen en Basilieken gezien denk ik zo,…….. deze is dan ook voorlopig de laatste die we gaan bekijken. 

 

 

 

Op de terugweg hebben we in Nagymaros naar de hoogste waterstanden ooit gekeken van de Donau. Van de jaren 2013, 2010 en 2006. Op de foto’s kun je zien dat die mensen het hier best wel eng hebben gevonden en dat zij erg veel schade in en buiten de woningen gehad moeten hebben. De Donau vind ik nu al erg breed, wat zal dat toe helemaal breed geweest zijn. En wat zal dat water veel mee gesleurd hebben. De Donau stond toen gemiddeld zo’n 12 tot 15 meter hoger in vergelijking met vandaag, het was laag water nu. 

 

“Thuis” gekomen hebben we s’avonds nog even buiten gezeten bij zo’n 29/30 graden. En heerlijk van het zwembad van onze vrienden genoten……..
De twee dagen daarna hebben we lekker even genikst. Lilian had als het aan haar lag, ons nog veel meer cultuur willen laten opsnuiven. Maar als het aan ons ligt nu even geen cultuur of wereldse dingen meer, dat is ook wel even lekker. We hoorde dat het in Nederland aardig te keer is gegaan wat de regen betreft. We hebben hier ook twee dagen fors onweer en heftige regenbuien gehad, zelfs een stevige hagelbui met korrels zo groot als een knikker. Tom heeft tijdens zo’n heftige hagel/regenbui nog een heeeel koude douche genomen onder een lekke dakgoot, het was een mooie steenkoude waterval, wat heeft ie daarvan genoten!! Maar daar tussendoor was het steeds weer heel mooi weer, gemiddeld 26/27 en zelfs de 32 graden hebben we gemeten.

De jeugd spreekt hier maar anderhalf woordje Engels, de ouderen helemaal niets. Dus communiceren gaat hier niet voor ons. Wij vermaken ons hier prima, kunnen nu ook rustig even de camper nakijken of alles nog in orde is en of onze voorraad nog aangevuld moet worden. Zo heb ik ook nog wat ruitenvloeistof en olie onder de motorklep bijgevuld….. grijnzzzz! 

Met de detector zijn we ook nog de tuin ingegaan, maar geen bijzondere dingen gevonden. Niet eens een muntje. Daarnaast hebben we de put, die zo’n 10 meter diep was, met onze grote sterke magneet leeggevist wat metaal betreft. Daar kwamen een aantal oudere emaille bekers uit, een oude vleesvork en een oude lepel. Waarschijnlijk ligt er nog veel meer in, maar de bodem is bedekt met zand en waarschijnlijk hout van een vroegere putdeksel. Het liefst had ik er een lange ladder in laten zakken, het water eruit gehaald en zitten poeren in de bodem. Maar ja…… daar is nu geen tijd meer voor en ik denk dat Bert blij is en denkt…..,  toedeledokie…… grinnik! 

Onder tussen hebben we twee minder koelere dagen gehad en 

zeker na de heftige buien en de felle zon van afgelopen dagen, zijn de zonnebloemen in de grote velden hier nu zeker tot een mooie gele bladkleur ontsproten. En het blijft de komende dagen hier nog steeds rond de 30 graden. De laatste dagen hebben wij ook met hen gekeesd, was even wennen voor ze, maar al gauw wonnen zij bijna elke potje dat er gespeeld werd.

 

 

Vandaag, vrijdag, zijn we in het treintje gestapt in het plaatsje Nagybörzsöny, wat ons naar boven moest brengen. Het antieke treintje ging eerst een stukje vooruit tot halverwege een berg in een soort v-vorm, daar was het eind, en toen weer achteruit naar boven om de helling verder te nemen, om weer vaart te krijgen door via het andere spoor omhoog te kunnen klimmen. Een soort haarspeldbocht voor de trein. Het was volle bak in het treintje, hij zat vol. En het leek er eerst op dat we dik 2 uur later pas mee zouden kunnen met de volgende trein, omdat we dachten dat er geen plaats was. Gelukkig bleek, na overleg met het personeel, dat er toch nog een plekje vrij was, maar dan moesten we wel staan. Omdat er erg veel jeugd in het treintje zat, schoven ze allemaal een stukje op zodat de “2 oudere dames” toch nog konden zitten.

Ik zat helemaal achterin en trof het erg, want er zat een schoolklas in met een juf erbij die naast mij zat. De kinderen waren rond de leeftijd van 12/13 jaar denk ik. Deze kinderen konden allemaal wel een woordje Engels en zo hebben we veel kunnen praten. Ze kwamen uit Boedapest, waren hier voor 3 dagen. Hebben geleerd om met pijl en boog te schieten, ze hebben een plaatselijke jam gemaakt en deze ook geproefd. En nu gingen zij ook met z’n allen met het treintje, daarna zouden zij meteen weer teruggaan met een oude dieseltje dat boven op de berg klaarstond voor een retourtje, snakkend naar een gezellige lunch en dan weer naar huis, naar Boedapest, zo vertelde de juf. Ik had de juf beloofd om de foto’s die ik onderweg van hen gemaakt had naar haar toe te sturen en zij gaf haar e-mailadres. Net voor de laatste halte zei zij mij dat als wij in Boedapest zouden komen voor vakantie, want we hadden nu contact via internet, dan waren wij van harte welkom bij haar. Ik zei haar dat dit pas volgend jaar zou zijn, en dat ik dit heel erg op prijs stelde. Alle kinderen zeiden keurig netjes bij het uitstappen in het Engels mij gedag. Wat een schatjes.

Zaterdag, de dag dat wij weer zouden vertrekken naar ons volgende doel, Triëst in Italië, hebben we op uitnodiging van Lilian en Bert weer koffie en het heerlijkste plaatselijk gebak uit de streek genuttigd, van het beroemde Eszterhazy restaurant. De plaatsnaam zijn we ff kwijt, het was aan de Donau, grijnzzzzz!!!

Nu zijn we aangekomen op een camperplaats bij Mota in Slovenië, na een forse maar relaxte rit van iets meer dan 400 km. Heerlijk wild zwijn en een mixed grill gegeten. Een pot bier voor beide en daarna vermoeid maar voldaan onze camper ingedoken voor wat ontspanning en een goede nachtrust. Morgenvroeg een stevig ontbijt en daarna onderweg naar Triëst.