Mooie jonge strandwacht

….. Ik heb belooft jullie iets te vertellen over een jonge mooie aardige strandwacht. Zijn naam is Stefano. Ik hoop dat ik zijn naam goed geschreven heb. Zoals vele Italianen zat ook hij van top tot teen onder de tatoes. Hij was rustig onder zijn parasol de badgasten te observeren of gewoon lekker te ontspannen op het moment dat wij langs liepen, door het heerlijke warme zeewater.

Op het strand waar we nu liepen sloeg de schrik ons om het hart. We zagen echt de stoelen bijna letterlijk op de zeerand staan. Je kon zelfs op sommige plekken niet op het zand lopen, je moest door het water. Nou, zei ik tegen Tom, we kunnen het wel vergeten hoor om hier te lopen met de detector, dit wordt alleen lekker zwemmen en zonnen. En voor mij alleen in het water zoeken. We snapte er niets van, hoe kan je in vredesnaam iedereen verplichten om een parasol en stoelen te laten huren. Zijn wij nu calvinistisch of zo simpel van geest?

Ik zei tegen Tom, ‘ik kijk of er een strandwacht is die mij bevalt en die dan hopelijk Engels kent, ik kan het niet echt meer volgen hoor’. Tom moest grinniken en zei ‘succes moppie’

 

Als we 25/30 meter gehad hadden begon er een andere kleur parasol met een andere strandwacht. Na een aantal gepasseerd te zijn, zag ik deze Stefano.

Ik liep op hem af en begroette hem met ‘Bongorno’! En vroeg of hij de Engelse taal sprak. Dat deed hij, ik blij dus! 

Ik schoot hem de vragen toe; waarom al deze verplichtingen, is er een vrij strand, is er een stukje naakt strand, waarom zo ver tot de zee rand. 

Er bleek wel degelijk een stukje ‘free beach’ te zijn. Overal waar het zand ophield en de golfbrekers begonnen met een metertje ernaast was vrij strand! Verder ongeveer 7 km verder een mix strand en een stukje naaktstrand. Hij was er zelf nog nooit geweest. En soms tussen al die betaalde strandjes was er een enkel plekje strand over van wel 3 meter breed waar je met eigen parasol en stoel of handdoek mocht zitten. 

Hij vertelde dat de uitbaters het alleen om het geld ging, niet echt om de mensen. We wisselden onze ervaring uit van het vorige strand waar Tom de aanvaring had gehad met “Musolini” en Stefano zei triest, ‘this is Italië, welkom, I am so sorry’.

We bleven nog even praten want ik wilde weten hoe het kwam dat ik zoveel, vooral jonge mensen, met zo verschrikkelijk veel tatoes zag. Of dit een hype was, of een gewoonte van Italianen? Veel meer dan dat dit in  Nederland was. 

Hij vertelde mij dat het voor hem een persoonlijk weergave (uiting) van zijn leven was. En dat het goede momenten waren en/of minder goede, hij wilde ze op deze manier niet meer vergeten. En vele andere mensen zouden die reden ook kunnen hebben. Hij vertelde dat zijn hele lijf er mee vol zat. Tot aan zijn knie, daar was hij nog mee bezig en daarop vroeg hij mij, of eigenlijk zei hij, ‘je wilt dat zeker ook zien?’. Waarop ik zei, ‘natuurlijk’! Ik vroeg of hij het leuk vond dat ik er een foto van zou maken. Trots zei hij dat dat prima was. tegelijkere tijd vertelde ik hem van DoegieDoegie, hij noteerde het en zei dat hij zeker ging kijken.

Vandaar de foto van deze prachtige man!

Niet alleen van buiten. Want tijdens ons gesprek werden we ook persoonlijk. Hij had vier jaar in Australië gewerkt, was daar een manager of zelfstandige, (dat weet ik niet meer), maar hij moest aan 50 man personeel leiding geven. Dat deed hij op zijn eigen manier. Respect hebben voor je eigen werknemers en zorgen dat zij een goed gevoel over het werk krijgen maar vooral over zichzelf over wat zij deden. Hij had dan ook zeer goed functionerende werknemers gehad, vertelde hij. 

En terugkomend op de uitbaters hier aan de kust……

Hier had hij geprobeerd hen dit ook duidelijk te maken, want als jouw personeel met plezier werkt, werken ze veel harder. Maar deze mensen vonden het bullshit. Er moest geld komen, en zoveel mogelijk. Nu probeerde Stefano zijn eigen wereld rondom zich heen gewoon vriendelijker te maken. En hij wist dat hij in z’n eentje de wereld echt niet kon verbeteren. 

Hij was terug gekomen voor zijn familie en vrienden en ging zeker weer op termijn terug naar Australië. Hij vond Italië niet meer wat het geweest was en was erg teleur gesteld.  

Na een warme gemeende knuffel en al het beste voor hem gewenst, zijn wij weer gegaan. Helemaal beduusd door zo’n openheid van deze jonge mooie Italiaan.

Reacties op verhalen

———————————————————————————————————————

Wordt vriendjes van mijn Facebookpagina
Zoek mij onder de naam van: Celian Doegie Doegie Vd Zaan
en je krijgt een bericht als er een nieuw verhaal geplaatst is.

Wil je mijn bericht delen op facebook, dit zorgt dat ik steeds meer volgers krijg.

Tot zo ver, DoegieDoegie.