Italië, de bergen door

      

Nadat wij vertrokken waren vanaf een gratis overnachting op ‘n camper parkeerplaats te Monvalcone, midden in een deftige buurt, zijn we aangekomen bij een camper-camping te Jesolo Veñeto, vlak bij Venetië. De naam van deze camping vonden we wel grappig, dat was ‘Dei Dogi’. Lijkt een beetje op DoegieDoegie. Grijnzzzz.

 

 

Dinsdag 4 Juli. De wegen waren goed die we gehad hadden door tolwegen te vermijden. We zijn hierdoor langs vele wijngaarden gereden. Het is inmiddels 14 uur, en alles staat klaar, ons campertje staat netjes uitgepakt onder een wilgenboom, dus wat schaduw, een zacht briesje en helemaal happy. De plaatsen zijn niet groot, maar groot genoeg om een luifel uit te zetten. We zitten 25 meter bij het sanitair en wasmachines vandaan. Dat vonden we samen wel prettig. We staan tussen veel Italianen en naast een Tsjech. Het is hier nu 31 graden, ppffff.

Na een heerlijke douche en een welverdiend pilsje lopen we richting zee, die bleek maar 250 meter hier vandaan te liggen. Gewoon de weg oversteken en we stonden bijna op het strand. Aan het strand staan vele hotels en kleine studio’s. Het stikt van de ligbedden en een paar stukjes waar je geen ligbed hoeft te huren. Ik ben best wel moe en we blijven hier dan ook een paar dagen staan. Gewoon ff genieten ipv rijden, rijden…..

Liever nu lopen, lopen……, met de detector natuurlijk.

De zee was helder en lekker op temperatuur om in te zwemmen, het is hier al vrij druk met mensen op het strand en terrassen. Veel jeugd van rond de 16/17/18 huppelt lekker rond.  Maar het is ontzettend warm. We zijn echt blij dat de camper onder de boom staat, want het was vannacht echt te warm binnen en pas tegen een uur of twee was het te doen in onze villa. En we hebben dan ook alleen een dekbedhoes gebruikt. Het dekbed zelf kunnen we nu wel wegruimen achterin de camper. 

Vanmorgen was Tom in alle vroegte er al uit om de detector uit te laten en na drie uurtjes was hij er weer met een grote smile op zijn gezicht. Hij had geluk gehad, had vele euro’s gevonden, maar het werd nu te warm, en de terrasverzorgers waren er al weer en die stuurde hem weg, alle stranden tot 20 meter vanaf de waterlijk is namelijk privé terrein. Deze zijn trouwens keurig verzorgd en lopen tot bijna aan het water aan toe. Tom gniffelde, hij was er al lang geweest….

De woensdagmiddag zaten we samen even te kaarten (jokeren), de buurvrouw zag dat en zei dat zij dat ook leuk vond. Tom nodigde haar uit om mee te spelen, wat ze graag deed. En even later kwam ze ook. Zij heette Lilly en kwam uit Slowakije. Ze was gescheiden en stond hier met een paar vriendinnen die twee kinderen hadden. Ze was verpleegster, ging om twee weken werken in Oosterrijk, waar ze een oude  dame verzorgde en ging dan weer twee weken naar huis. Ze kenden een paar woorden Engels en goed Duits. Gelukkig kent Tom redelijk goed Duits, maar het praten ging voor mij wat moeilijker, gelukkig met wat handen en voetenwerk kwamen we er wel uit. Ze was verbaasd dat ik 30 jaar buschauffeuse was geweest. Ik liet wat foto’s zien die ze erg leuk vond. Haar zoon was ooit in Amsterdam geweest. 

 

Ze speelde het spelletje jokeren toch op een andere manier als wat wij gewend waren en het werd soms toch wel even vreemd voor ons alledrie. Na twee potjes moest zij weer terug, want de kinderen hadden geslapen (siësta) en moesten wakker gemaakt worden om mee te gaan doen met een spel buiten de camping. 

Een voorval van Tom met een type Mussolini van een strandbeheerder, wat de moeite waard is om te vermelden. Wij wisten dat je om en nabij 20 meter van de waterlijn tot de hoogste stand op het strand mocht zoeken. Maar die strandbeheerder was erg gestrest en fanatiek aan het vechten voor zijn stekkie. En stuurde ons weg. De eerste keer was het terecht, we waren op zijn terrein s’morgens om 5 uur al aan het zoeken geslagen. En ook best veel gevonden. Maar deze laatste ochtend was Tom ruim voldoende bij zijn terrein vandaan, juist omdat we de dag ervoor weggestuurd waren. De bevestiging dat we goed zaten hadden we van een andere jonge strandbeheerder, want die had ons juist nodig gehad omdat een gast zijn autosleutels verloren was in het zand. 

Terug naar Mussolini, wederom kwam hij s’morgens om 7 uur al zeer gestrest richting Tom, en zei dat hij weg moest gaan, het was zijn terrein!! Tom schudde zijn hoofd en de man werd kwaad en dreigde met de politie…. Daar schrok Tom dus helemaal niet van en zei, in het Engels’ oke, call the police, I wait’ ….., Tom werd alleen maar nijdiger van die stresskip!! Hij wist dat hij voldoende afstand had genomen. En inderdaad kwam na 10 minuten een jonge politieagent, op de fiets er aan.  Die sprak goed Engels, begroette Tom vriendelijk en vroeg wat er aan de hand was. De strandbeheerder stond triomfantelijk in het Italiaans zijn zegje te doen, Tom was uiterlijk heel rustig. Van binnen kookte hij, vertelde hij mij later. Nadat Tom de agent had verteld van de strandregels, kon de agent dit ook alleen maar bevestigen, maar ging wel even voor de ‘goede orde’ twintig stappen afmeten naar de hoogste waterstand van de zee. Wat Tom zelf al wist, hij stond er ver voor, op zo’n 16 meter afstand. De agent vertelde de “Musselini” dat hij fout was en de man vertrok mopperend in het Italiaans weg. Wat zal deze man kwaad geweest zijn over zijn afgang. Thuis gekomen heeft mijn mannetje ook even stoom afgeblazen en heeft alle stress door een lekkere hete douche van zich afgeschrobd. 

De dag erna zouden we toch al vertrekken richting Chioggio achter Venetië. En het kon Tom niet snel genoeg zijn, die had het wel gehad!

We hadden aardig wat euro’s gevonden, alleen de ringen bleven uit. Het slechte nieuws was dat we werden opgevreten door de muggen. Lange broeken waren s’avonds en s’morgens verplicht, en dat terwijl het nog 28 graden was tot in de late uurtjes.

We zijn aangekomen in Chioggia, Veneto. We hebben regelmatig ruzie met de Tomtom, of wij doen het niet goed, maar de plaatsen die we ingevoerd hadden klopte niet helemaal. En het is vaak navragen, zoeken en dat kost energie. Ik word er snibbig door en die man van mij blijft er gelukkig rustig onder. Maar uit eindelijk toch ons doel gevonden. Het word benoemd als een Arena, dus gewoon een mix parkeerplaats. Deze kostte ons op vrijdagmiddag tot 20.00 uur €3,50. Een hele dag kostte €7,00. Voor het weekend kostte het €9,00 euro. Er waren geen voorzieningen, maar op het strand wel. Daar konden we gewoon douchen. Het strand was amper 250 meter bij ons vandaan. 

Tom heeft daar een prachtige mooie ring gevonden en wat andere kleine sieraden en wat euro’s. Ook ik had een mooie dubbele stalen ring en kleingeld gevonden en waren ook een mede detectorist  tegen gekomen. Een gezellig praatje met elkaar gemaakt en samen opgelopen. Hij woonde daar en vertelde dat er drie mensen waren die ook vaak liepen. Dus we hebben gewoon mazzel gehad met hetgeen we gevonden hadden. 

Van zaterdag op zondagnacht hebben we een zandstorm meegemaakt. Het flitste behoorlijk, het begon vanaf windstil binnen 5 minuten enorm hard te waaien. We hebben daarom zelfs het dak neergehaald want het zand kwam door het ventilatie rooster naar binnen. Het werd compleet mistig door de zandstorm. Andere camperaars gingen direct de camper zo neerzetten dat zij de wind op de kop hadden en niet op de zijkant. Het is zelfs gaan regenen voor een half uurtje. We zagen heel veel mensen in filevorm van de boulevard wegrijden, auto’s en scooters. Politie en ambulances hoorde we af en aangaan. Het was weer even zeer heftig en spannend, net als onze vorige storm die we mee gemaakt hebben. 

Na 2.00 uur in de nacht werd het gelukkig weer wat rustig. 

  

We zijn weer vertrokken en maken onze tocht door de mooie imposante bergen heen, die weer prachtig waren en heerlijk met zeer veel haarspeldbochten richting Bologna, midden Italië.

  

We zijn een klein stukje verkeerd gereden, tot voor een een tolweg geweest en gelukkig net voor de tolpoortjes stuurde mijn “Tom”Tom ons er via een open stukje middenberm er weer van af, terug naar de rotonde. Even daarvoor hadden we een stop gemaakt, bij een Autogril. Een wegrestaurant. Meestal is de ervaring dat deze hartstikke duur zijn. Maar het viel ons reuze mee. Twee grande-grande (dubbele) cappuccino’s waren maar samen €3.60, en heet!! Twee croissants waren €2,40 samen, en lekker met pudding vulling. Ook de toiletten waren gratis en goed schoon!

Een vrachtwagen chauffeur die ook last van de warmte had liep in zijn zwembroek of onderbroek op de parking heen en weer te flaneren. 

 

 

 

 

Halverwege kwamen we door een dorp heen in de provincie Toscane en wilde wat gaan eten. We konden alleen maar een paar hotels vinden en zijn gewoon naar binnen gestapt in 1 van die hotels. En vroegen netjes of we een warme maaltijd konden krijgen.

Het was al ruim na 13 uur, maar het kon net. Dit was in Marradi, midden boven op een berg en we hebben heerlijk Italiaanse dikke platte Targatelli gegeten, lekker gebak na en een goede hete cappuccino.  De vrouwelijke manager van de keuken vroeg ons in het Engels waar we vandaan kwamen en waar we heen gingen. Nadat we vertelde  dat we richting Pisa gingen, zei ze ons , dat als we dit wilde, wij gratis gebruik konden maken van het zwembad, wat naast het hotel lag. Dat vonden we een leuke verrassing en hebben dat dan ook gedaan. Om vier uur zijn we weer vertrokken en het was best zwaar met al dat bochten werk. We besloten om in de buurt een camperplaats te zoeken.

 

 

 

Maar op weg er na toe, moesten we plotseling in een scherpe S bocht stoppen, er was een ongeluk gebeurt met een motorrijder die de bocht was uitgevlogen, een ambulance was er al ter plekke en er mee bezig. We waren de derde wachtende auto, het was dan ook net gebeurt.  Al gauw stonden er vele achter ons, vele gingen er ook kijken. We mochten er niet door. En vele liepen te mopperen in het Italiaans. We kwamen hier ook heel veel motorrijders tegen. Het zat erin dat we dit een keer zouden meemaken. Na een kwartier in de brandende zon gewacht te hebben mochten we weer verder. We hadden nu een prachtige bergtocht achter de rug, kleine dorpen doorkruist, heel veel echte haarspeldbochten gehad, smalle straatjes doorgereden, en prachtige vergezichten kunnen waarnemen.

Nu staan we aan de kust in een van de dorpen, Massa, voorbij Pisa aan de Middellandse Zee waar het internet heel slecht is. Het is inmiddels 11 juli, wat vliegt de tijd!! Vaak geen internet en hebben illegaal gebivakkeerd met de camper. Veel plonsen in de zee gemaakt en het ontzettend warm gehad. 

Een boulevard 10 keer zo groot en commerciëler dan in Nederland. De naam van dit dorp doet zijn naam eer aan! Zelfs de plaatselijke supermarkt is 30% duurder dan de vorige supers die we aandeden. En het was de enige super (Spar) in de omgeving, wat een dieven.

Ook hier zijn de uitbaters aan het strand van hetzelfde kaliber als in de buurt bij Venetië. Allemaal kleine bazige gestresste mannetjes. Die jonge mensen als strandwacht neerzetten. 

Maar we hebben wel een heel fijn gesprek gehad met zo’n jonge mooie Italiaanse strandwacht.

Hierover in het volgende verhaal. 

Reacties op verhalen

———————————————————————————————————————

Wordt vriendjes van mijn Facebookpagina
Zoek mij onder de naam van: Celian Doegie Doegie Vd Zaan
en je krijgt een bericht als er een nieuw verhaal geplaatst is.

Wil je mijn bericht delen op facebook, dit zorgt dat ik steeds meer volgers krijg.

Tot zo ver, DoegieDoegie.