Heftige Ontmoeting

Een ontspannen en leuke reis, door heuvels en dalen, veilig aangekomen in Mora, Slovenië, na 400 km, vonden we makkelijk de uitgekozen camperplaats. Het was buiten het dorp zelf. Een restaurant, een bar, een gezellig terras met daarnaast twee grote visvijvers. Waar het hele weekend viswedstrijden gehouden werden. Er was 1 groot nadeel, er was een hele slechte voorziening, de douche’s waren smerig en er was alleen koud water. Maar voor de rest perfect. Een goede en vriendelijke gastheer en vrouw. Heerlijk gegeten, waar we na zo’n rit wel aan toe waren.

Onderweg waren we langszij de Donau gereden en in verhouding tot andere wegen kwamen we hier meerdere campers en caravans tegen. En waarachtig 1 Nederlander. Het landschap was hier ook mooi, huizen keurig verzorgd en de meeste wegen goed te berijden. Er zaten slechts enkele zeer slechte stukken tussen. Bijna op het eind kwamen we opvallend veel motorrijders tegen en wat bleek,…. er was in Srednja Bistrica een bijeenkomst van al die bikers. We konden geen foto maken, maar ik schat dat er zo’n 500 of meer bikers aanwezig waren, een prachtig en imposant gezicht.

Zoals ik al schreef, op de camperplaats was het goed eten en ook beregezellig. Wat later op de avond wilde we nog even een borreltje halen voor het slapen, maar om 21.00 uur was helaas alles gesloten. En al pikdonker trouwens. Er zaten enkele Slovenen, drie koppels met twee vrienden, die hun vrouw thuis hadden moeten laten wegens omstandigheden. Zij waren met drie campers en hier vaak 1 weekend per maand te gast. Zij spraken redelijk goed Engels en we werden nadat ze zagen dat we teleurgesteld het terras weer wilde verlaten, spontaan uitgenodigd om met hen een “snaps” te drinken. Het werd heel gezellig, foto’s over en weer van elkaar gemaakt, en heel veel gelachen. Zij vonden ook dat in Nederland de ramen zo mooi groot waren. Een vriend van hun had in Zwolle gewoond en gewerkt, en had hen dat verteld.

Er zaten twee journalisten bij,  de man, Primoz Kalisnik, schreef in de jaren 90, tijdens de Balkanoorlog, de harde waarheid over zijn land en ‘zij’, de toenmalige regering, hadden tot twee maal toe geprobeerd hem om te brengen. De laatste keer 4 jaar geleden, door aan zijn auto te knoeien, zodat hij hopelijk zou verongelukken. Hij schreef over de cultuur van het toenmalige communisme, over hoe “de regering” gestolen had en dat er door hen veel geld met drugs en casino’s verdient werd. En dat zij dat zelf opstreken, zelfverrijking dus. De man heeft na 25 jaar toch een soort erkenning gekregen, zodat hij niet meer bang hoeft te zijn voor een aanslag, hij is ook in België geweest, en vertelde dat België hem gerehabiliteerd had. Hij had vroeger een eigen blad/redactie en plotseling was al zijn personeel verdwenen. De emotie was op zijn gezicht af te lezen. Hij was ooit begonnen met sportverslagen, daarna ging hij de politiek in, dat heeft hem dus bijna zijn leven gekost. Nu doet hij weer sportverslagen. Zijn vrouw is ook journaliste, dit bij de landelijke TV.

 

(Ik zou steno moeten leren, grinnik, want soms krijg ik zoveel informatie, dat ik het niet meer bij kan houden.)

Toch vertelde hij ook dat nu nog steeds veel mensen bang zijn, want niemand durft eigenlijk te vertellen hoe de geschiedenis werkelijk was en is. Kenmerkend zei hij, ‘de hoge heren rijden keurig met hun dure volkswagen door het land om te laten zien hoe hun status is, maar als zij 10 meter over de grens van Slovenië gaan zijn ze niets meer. 

Het waren in mijn ogen zeer vriendelijke mensen en wat later op de avond kwam zelfs het eten op tafel, kaas, worst en brood. En we hebben tot in de late/vroege uurtjes nog gezellig bij elkaar gezeten en allerlei dagelijkse onderwerpen ter spraken gebracht.

De volgende morgen na een goed ontbijt, wat ons trouwens het ‘gigantische’ bedrag kostte van €3,50 pp, zijn we weer fris en uitgerust vertrokken richting Triëst, een rit van ruim 300 km.

We hebben deze rit genoten van de prachtige vergezichten tussen de bergen die we zeer regelmatig te zien kregen. We hebben enkele regenbuitjes gehad en kunnen zien dat er een gigantische wolk bleef ‘uitrusten’ op de top van een berg, het leek net een vulkaan. We zijn dorpen tegen gekomen die bestonden uit 10 woningen maar ook enorme grote steden, waar we meestal door de TomTom het industriegebied of de langs de ringwegen geleid werden. Ik heb nu echte haarspeld bochten moeten nemen en ik ga steeds meer houden van het rijden in de bergen. Ik ben ook zo blij dat ons campertje zich overal zo goed doorheen slaat, het blijft tenslotte gewoon een motor. We zijn trouwens zo door de bergen veel motoren tegen gekomen, ook voor die gasten zijn de bergen natuurlijk een gigantische mooie uitdaging. Sommige stunters zag je plat door de bochten komen en gaan.

Aangekomen in Triëst

De stad Triëst is een grote stad aan de kust, een mooie stad, een drukke stad. Heel veel haventjes, dus zeer veel dure boten. Heel veel auto’s en ontzettend veel motoren en scooters, dit terwijl het zondag is. Je kan het vergelijke met Scheveningen, alleen tig keren groter.

 

 

 

We hebben echt Italiaans gegeten, gewoon spaghetti en Piza en genoten van een cover-band die nummers van Crosby Stills Nash & Young speelde en naar mijn mening zeer goed!! De kuststrook hier bestaat uit rotsen en keien. En ook hier een prachtig groot kasteel op het hoogste puntje van een rots als je Triëst uit rijd richting Venetië.

Het bleek dat daar vlak in de buurt het enige naturistisch keien-strandstukje was van de wijde omgeving. Bij toeval hadden we daar boven op de berg een stop om te kijken of er een zandstrand was,….. niet dus. Dat werd ons bovenaan door een Sloveens koppel verteld wat er net vandaan kwam, en uit stonden te puffen van een tocht langs een moeilijk pad naar boven, dit duurde naar beneden maar vijf minuten en omgekeerd een kwartier, zo steil was de klim naar boven. Wij zijn maar niet naar beneden gegaan en we hebben maar een camping opgezocht. Zodat we eindelijk onder een fatsoenlijke en warme douche konden staan, daar waren we echt aan toe.

 

 

 

wordt vervolgt……………….

———————————————————————————————————————

Wordt vriendjes van mijn Facebookpagina
Zoek mij onder de naam van: Celian Doegie Doegie Vd Zaan
en je krijgt een bericht als er een nieuw verhaal geplaatst is.

Wil je mijn bericht delen op facebook, dit zorgt dat ik steeds meer volgers krijg.

Tot zo ver, DoegieDoegie.