Een grote miskleun

Nog even een tussen verslag vanaf de camping in Bolnuevo.

We staan hier nu bijna een dikke maand met veel plezier. Er zijn leuke bezigheden hier en voor ons is het zoeken met de metaaldetector op het strand een welkome afwisseling. Soms hebben we spierpijn van het vele bukken en graven gehad en soms hadden we een zeer teleurstellende dag waar we heel weinig gevonden hebben. Maar het belangrijkste was het mooie weer, de mensen om ons heen, de omgeving waar we gewandeld hebben en gefietst, de kennismaking met vele passanten en met de Spaanse locals die gelukkig Engels spraken.

—————————————————————————————————————————

Je mag in mijn gastenboek reageren……..

KLIK OP

http://doegiedoegiede.nl/gastenboek/

—————————————————————————————————————————

Zo sprak ik met een inwoner van Bolnuevo. Vele in het dorp zijn niet echt blij dat er nu zoveel toeristen komen in vergelijking met jaren voor de crises. De rede is dat alle prijzen in winkels, ook de gewone supermarkten, hard gestegen zijn. Terwijl hun salaris niet omhoog is gegaan. Hij vertelde dat zelfs deze camping, waar wij op staan, zijn prijs verhoogd heeft. Hij vertelde dat je nu beter een appartement kan huren voor een maand, dan een maand op de camping te gaan staan. Wij hadden dat inderdaad ook al te horen gekregen van een vrouw die hier al jaren op deze camping gestaan heeft en nu heerlijk in een appartement, tegenover de camping zit, met ruimte in overvloed en goede verwarming, plus een balkon aan de zonzijde en voor maar €300,00 per maand. Wij gaan hier ook eens over nadenken, want onze kleine villa kunnen we dan mooi gebruiken om te gaan toeren en wat verder te rijden dan wat we met de fiets doen. Het is ook erg druk in Spanje met campers, je ziet elke 15 minuten er wel eentje voorbij rijden en soms meerdere. Vele durven nu niet meer naar Marokko of Turkije te gaan, dus wordt de keus klein en kiest men voor de Spaanse warmte. 

Ook heb ik een hele lieve ontmoeting gehad met mijn buurvrouw aan de linkerkant van onze staanplaats. Een Spaanse dame, ik  wil er graag over vertellen, hoe iets wat voor mij gewoon is, kan uitlopen op een emotioneel afscheid, terwijl wij echt niet zoveel contact hadden. Zij spraken geen woord Engels of Duits. We konden bijna niet communiceren met elkaar, alleen met met het vertaal progamma op mijn tablet. Ik loop altijd in korte broek zodra de zon schijnt. Dat is blijkbaar voor de Spaanse mensen niet om ‘aan te zien’, want die vinden het gewoon te koud! Zij lopen nu ook echt met winterjassen aan. Vaak riep de buurvrouw dan ook zoiets van; ‘friso, friso’!!!

Dan schudde ik mijn hoofd en zei met mijn armen omhoog gestoken, richting de zon, ‘ het is prachtig weer, de zon schijnt’!

Dan lachte ze en hoofdschuddend liep ze haar caravan in. Ook vond zij het erg lastig om korte zinnen via het vertaal progamma in te spreken. En vaak na een minuut of 10 vond ik het wel welletjes. Het zeker is zeker leuk, maar zeer vermoeiend. Toen zij weggingen had ik snel op een papiertje geschreven in het Spaans dat ik het leuk had gevonden kennis met ze te maken, en het jammer vond dat ik geen Spaans sprak. Ik wenste haar en haar familie een goede Kersttijd toe.

Tot mijn verbazing kreeg ik een half uur later een officiële Kerstkaart (in het Spaans) van haar terug met de beste wensen en vriendelijke groeten en wat ik nog het meest bijzondere vond, was het kadootje. In de vorm van een schaaltje met koekjes erin. Zo lief van haar! Op het moment van vertrek kreeg ik een heel emotioneel Spaanse riedeltje over me heen, waar ik geen klap van verstond uiteraard, maar zij stond met dikke tranen afscheid van ons te nemen. Ik was er helemaal door overrompeld.

Dit was iets heel moois, maar we hier hebben ook slechte ervaringen. 

We zouden met een tourbus-arrangement meegaan naar Murcia. Eèn van de 10 grootste steden van Spanje. Toen wij op het moment van vertrek naar de receptie liepen, vroegen we waar de bus stond voor dit arrangement, toen bleek de bus al vertrokken te zijn, al een en half uur geleden! Ik snapte er niets van!!! Bleek dat wij een verkeerde tijd door hadden gekregen van een personeelslid die zijn Engels niet goed beheerste. Ik had die man toen al twee keer gevraagd of het echt ‘half pas ten’ was, die beaamde dat dit zo was. Dit is dus half elf. 

Miskleun

Het was dus half tien dat de bus vertrok. Ik vroeg of de reisleider dan de lijst niet controleerde…… ik was zichtbaar boos en zeer teleurgesteld. Moet je zelf buschauffeur geweest zijn……… krijg je dit…………

Als  compensatie kreeg ik netjes mijn geld terug……. ook de mensen van de receptie  zaten duidelijk met een probleem, dat kon ik duidelijk zien.

Later hoorde ik van kennissen, waar we mee afgesproken hadden, dat zij het aangegeven hadden dat wij er niet waren. Maar de reisleider deed er niks mee……… tja….. een zeer slechte zaak vind ik. En het tweede nare geval is dat mijn Tom zijn mooie sportjack gewoon uit zijn fietstas is gestolen, terwijl wij op het strand er vlak bij waren……..

Dit zijn beslist geen leuke ervaringen, wat je wel een domper geeft en boos maakt. 

Het is gelukkig maar even voor ons, want we richten ons meer op de positieve leuke dingen.

  

Ook hebben we met mensen die we ontmoet hadden op een gezamenlijke Internationale eetavond, daarna een week later met ons vijven gegeten. Zij vonden Tom zijn curry zo verschrikkelijk lekker op die gezamenlijke eetavond, dat Tom zich erg gevlijd voelde en hen toen aanbood om dat weer een keer voor ze te maken. En dat stond gelijk voor opnieuw een avondje gezellig lekker eten. Het was ook een Internationaal gezelschap, ook al waren we maar met ons vijven. Een ieder maakte hun lekkerste gerecht. Een Engelse vrouw, waarvan haar man helaas niet mee kon komen omdat hij ziek in de camper lag, die een heerlijke pudding (Trifel) had gemaakt, een Duits koppel die Spaanse tapas had gemaakt en wij met onze curry van Tom. Het was wederom een gezellige avond met heerlijk eten.  

We boffen met de buurtjes, leuke en lieve mensen. Sommige zelfs zéér extreem rustig. Onze buurman achter ons zien we ‘s morgens even naar het sanitairgebouw lopen met zijn toilettas in zijn handen en zijn was hangt keurig elke maandag met hetzelfde wasgoed heerlijk te wapperen aan de waslijn. Maar de man zit verder de hele dag in zijn caravan. Net een kluizenaar op de camping. Je ziet hem zelfs niet in de voortent zitten…..

  

We wandelen elke week op dinsdag met een Nederlandse groep. Keurig verzorgd, mooie routes en vriendelijke medewandelaars. Voor nieuwelingen zoals wij, is het als vaste groep die hier al vele jaren staan, ook aftasten naar elkaar. Het is logisch dat je soms wat aan de kant staat, maar nu we bijna weer vertrekken hebben we leuke ontmoetingen en gesprekken gehad, en gedanst met elkaar. En natuurlijk al samen menig borreltje gedronken. 

Ook had een koppel hier een grote gedroogde Spaanse ham gewonnen met de bingoloterij. En er werd gelijk een feestje gepland voor de Nederlandse groep. Je eigen bord, bestek, glas en drank en een klein hapje meenemen en het feestmaal was compleet. Hierdoor hebben we weer andere Nederlandse mensen ontmoet, en het was een hele fijne gezellige middag.  

Tom en ik hebben weer een nieuw kaartspel geleerd. We hebben leuke buren (een Nederlands/Duits koppel) op de plaats van de Spaanse gekregen en die vroegen of wij het kaartspel Canasta kenden. Nee dus,…… en nu dus wel, wat een leuk spannend kaartspel is dat!

 

 

De Kerstsfeer zit er nu drie dagen voor Kerst er goed in. Vanmorgen werden zelfs alle 700 campinggasten op hun staanplaats verrast met een heus kerstpakket. Dit had ik nog nooit mee gemaakt!

Nu reizen we ook nog niet zo lang, maar wij vinden dit heel bijzonder. Door navraag hierover hoorde we dat deze camping dit al heel lang deed voor zijn gasten. De hele camping staat er al gekleurd bij met Kerstversieringen. En wij hadden niks bij ons vanwege ruimtegebrek, maar we hebben ons lekker aangepast door ook lichtjes en kaarsjes te laten branden. Een leuk idee misschien voor diegene die dit nog niet doen, ….

Verder enkele mooie foto’s van Kerstversieringen hier op de camping, ik kan er wel 100 maken, maar plaats er maar een paar.

    

Als je je grote 5 liter waterfles niet weggooit maar de bodem met zand of steentjes vult en daar een waxine lichtje opzet en een smal gedeelte in het midden van de fles er uit snijd heb je een leuke buiten versiering met een kaars erin. Niet brand gevaarlijk, wel een leuke decoratie op je plekje. Daarvan staan er hier vele van. Sommige hebben er hele kunstwerken van gemaakt. 

Eerste Kerstdag gaan we met andere gasten van de camping gezamenlijk naar de sociale ruimte om met je eigen drank en hapjes gezellig bij elkaar te zitten. Misschien een spelletje te spelen, we zullen het mee maken. 

De Tweede Kerstdag is voor Europa, dus ook Spanje niet van toepassing. Dit is specifiek iets voor het westen, Nederland…… Wij gaan dan met, als ik het goed onthouden heb, met zo’n dertigtal Nederlanders in een hotel eten, zeer uitgebreid met live muziek.

Er is gelegenheid om na het Kerst-diner in de kelder van het hotel nog te gaan dansen. Dat schijnt ook heel gezellig te zijn. Wij verheugen ons er erg op.

Wij gaan na Oud en Nieuw weer verder trekken. Daarna zal er in de loop van de eerste week in 2018 weer een verslag komen. 

Verder rest mij om u te vertellen dat er op Kerstavond een Kerstverhaal geplaatst zal worden op DoegieDoegie.  Ik heb het niet zelf bedacht, maar vond het zò’n een mooi verhaal. Het is al heel oud en toch nog steeds voor vandaag de dag zeer toepasbaar. 

Allemaal een hele fijne Kerst, ben je alleen en wil je dat ook, dan is dat ok. Vind je het erg, zoek gezelschap op, er zijn vele mensen alleen…..

En èèntje moet nu eenmaal die stap zette. Maak er iets leuks van, al is het met een stamppotje, of heel uitgebreid, als je er maar van kan genieten!  

Een ieder een gezellig, mooi Oud en Nieuw gewenst. En de allerbeste wensen voor 2018.

DoegieDoegie…………..