Verrassende thuiskomst

Zaterdag 5 augustus zijn we vanuit Poeldijk om een uur of 11 in de ochtend vertrokken naar huis. Ik had het gehad, ook omdat er slecht weer werd verwacht. De boten bloemencorso hoefde voor ons niet persè, want na 15 jaar gewoond te hebben in Aalsmeer en omstreken weet je wel hoe het er uit ziet. In Poeldijk werden s’morgens al driftig de stoelen en bankjes langs het water geplaatst om op die manier verzekerd te zijn van een plekje vooraan en goed zicht op de boten. Diverse dranktentjes werden opgebouwd en de muziektenten werden natuurlijk niet vergeten. Het zal plaatselijk ook enorm gezellig zijn. Helaas zou er s’middags regen vallen, goed voor de bloemen, niet voor de kostuums en aanverwanten artikelen die niet nat mogen worden.  

Ik hoop dat het tijdens de rondvaarten droog is!

      VERRASSING BIJ THUISKOMST

Thuis gekomen bleek het in het dorp van ons het erg gezellig te zijn. We hoorde vanaf onze parkeerplaats een mannenkoor zingen, dus gauw de wasmachine aan en hop naar de gezelligheid. En ja hoor, er bleek een korenfestival te zijn. Jammer genoeg maar 6 koren die verdeeld waren over vier plekken om hun zangkunsten te vertonen. Wat een verschil met wat wij in Duitsland hebben mee gemaakt. Alleen al omdat het hier allemaal ‘grijze’ koppies waren, 60+ dus. Op een paar geverfde kapsels van het vrouwenkoor na, lol! 

De kleding bestond grotendeels uit matrozen pakkie’s. Strepen en nog eens strepen. Met niet te vergeten de muts of baret. Wel een eenheid op deze manier, maar weinig creativiteit. Zingen konden ze wel degelijk. Van vele landen werden de vissersliederen gezongen. Er werd vaak mee gezongen door het talrijke ‘oudere publiek’ en mee geklapt als het melodie bekend in de oren klonk. 

Een uitstervend ras bedacht ik ter plekken, geen jeugd te bekennen, die we wel in het buitenland hadden gezien. Toevallig liep ik langs een grote ruit van een kroeg en zag mijn eigen spiegelbeeld, …..grinnik…… bedacht ik, ook grijs!

We hebben een vriendin die ook de zestig gepasseerd is, niet grijs maar wit is, gniffel, die zingt ook in een koor. Tom zei tegen mij, dat het jammer was dat zij er nu niet was, en dat het jammer was dat ‘haar koor’ hier niet aan het zingen was. Had wel leuk geweest. Hij maakte een filmpje om dit door te sturen naar haar via de telefoon, maar deze mislukte. Maar het toeval wilde…..

Nog geen 5 minuten later kwamen wij ze tegen in ons dorp!!!  We liepen elkaar bijna omver in de drukte hier. 

Toeval bestaat toch niet………. of toch?

 

De verrassing was compleet. Zoals zij al zeiden, als je dit zou afspreken, loop je elkaar te zoeken. Na een lekker pilsje op het  zonnige terras, tussen de koorleden in, hebben we natuurlijk bij gepraat over het ‘oude bussie’ en de rit van gisteren. 

Dit was leuk thuis komen, gezellig! Volgende week gaan we weer op stap bij mooi weer. Richting Limburg, en richting vrienden die op een camping staan in de buurt van Gennep.

 

    

DoegieDoegie