Hoezo Oldtimer

Vanmorgen op ‘sollicitatie’ bezoek geweest, lol!
De vrouw van de uitbater wilde ons graag brengen naar de eigenaar van de Oldtimers die een chauffeur nodig had voor de bruiloft van a.s vrijdag. Het was een leuke spontane begroeting van haar en natuurlijk ging Tom mee. Aangekomen bij het bedrijf, dat mag je wel stellen, viel mijn mond open van verbazing. Het begon al met een portie humor. Toen wij vroegen naar de eigenaar deed de man net of hij het niet was, maar even later zei hij met een lachend gezicht, nou vooruit, ik ben degene die je zoekt. We stelde ons voor terwijl hij met de Bentley bezig was die het bruidspaar zou vervoeren a.s. vrijdag. Wat een verschrikkelijke mooie auto was dat zeg!! Deze eigenaar sleutelt zelf aan al zijn auto’s met nog een paar hobby monteurs.
Hij was nog even druk en zei toen tegen ons, ga maar de hal in en kijk maar wat rond, ik roep wel wanneer ik klaar ben.
Ik kreeg kippenvel van wat ik daar zag staan. En ik dacht bij mijzelf, wat ben ik toch een bofferd dat ik deze gigantische verzameling van oude auto’s zomaar kan/mag bekijken. Ik weet zeker dat er in mijn netwerk van vrienden een aantal jongens zijn die ik het ook gun om dit te kunnen bekijken. Ik ben weer teruggelopen naar de eigenaar en vroeg hem of ik er foto’s van mocht maken. Hij vond het prima.
Regelmatig stond ik echt perplex van wat ik daar zag staan. En heel veel auto’s glommen alsof zij elke dag gepoetst werden.

Brandweerauto’s, Fordjes, Eendjes, Volkswagens, Mustangs, Chrysler, Corvette’s, zeer oude vrachtwagens van diverse merken, militaire auto’s, nog uit de oorlog, Fiatjes 500, zelfs oude motoren en bromfietsen, zoals een Zundap, Puch, Kreidler en vele andere, en oude tractoren. We denken dat hij misschien wel 50 Oldtimers daar had staan, maar misschien wel meer. En natuurlijk drie oude bussen. Waarvan de ene was waar ik mee zou gaan moeten rijden. Het is Opel Blitz uit 1958. De andere bus was een Zweedse Scania, met het stuur aan de andere kant uit het jaar 1948. En een Bedford van het Cypriotische eiland, met mandjes erop, zoals het daar gebruikelijk is op het mooie eiland.

Op een gegeven moment, nog nauwelijks bekomen van alle indrukken, werd ‘de bus’ beklommen en ik werd geroepen of ik er ook maar even in wilde komen. Het was echt millimeterwerk om de bus tussen al de oude auto’s uit te rijden. Een klein vorkheftruckje trok hem er eerst tussen uit, waarna de eigenaar hem startte. Hij werd los gekoppeld en we reden de hal uit. Ondertussen kreeg ik al allerlei instructies hoe de bus behandeld moest worden. Richting aanwijzer, de gewone claxon en de hoorn, het contact (ook wel belangrijk, gniffel), en de choke….. We reden de dam af en in volle glorie reden we de openbare weg op. Ik kon duidelijk zien en horen hoe trots deze man en hoe zuinig hij op zijn bus was. We hadden nog geen 10 minuten gereden of hij zette hem aan de kant op een ander bedrijfsdam en zei dat ik hier wel ff kon oefenen.
Nou daar ging ik dan…..eerst de stoel een eind naar voren, de spiegels moesten bijgesteld worden. Toen ‘even voelen’ hoe de pook werkte. Het waren gewoon vier versnellingen en de achteruit, maar toch fff anders dan de normale bussen. Wat stroever, langere pook, zo’n 50 cm lang. Even zoeken hoe dat ging. Ik draaide een rondje en reed meteen de weg weer op. De opmerking van hem vond ik wel grappig, hij zei, ‘o ja, verkeer ben je wel gewend geweest. Kreeg instructies wat het beste voor de bus was als je een drempel naderde, of een kruising, (scheelde niks met de bussen van nu, gniffel), het enige verschil was dat ik voor de bus zelf even twee of driemaal moest remmen, anders gebruikte hij te veel remolie. Alles ging prima, daarna weer op weg naar de garagehal. Waar ik op de openbare weg de bus in z’n achteruit de dam op moest rijden. En tussen allerlei andere oude (vracht) auto’s helemaal naar achteren moest. Hij wilde dat ik hem ook in de garage binnen reed…… maar dat vertikte ik, zo eigenwijs als dat ik ben. Dat doe ik een volgende keer wel, als die er komt, eerst maar even ervaring opdoen.
Ik zei, ‘nee, dat doe ik niet, ik ken de situatie te slecht en het is uw bezit, daar hoor ik geen risico mee te nemen’.
Toen bedacht de eigenaar dat ik de bus moest laten lopen als hij aangeduwd werd. Want het kwam weleens voor dat hij niet op de normale manier wilde starte en dan moesten de passagiers hem aanduwen.
Zie je dat al voor je? Vrijdag met de trouwgasten in hun zondagse kloffie achter de bus aan, duwend om de bus aan de praat te krijgen? Het zullen ongetwijfeld leuke trouw foto’s worden, gniffel!!!
Na een paar maal dit geoefend te hebben ging het redelijk.
Pook in de twee, luisteren naar de motor, koppeling oplaten komen, gaspedaal indrukken, gelijk de koppeling naar beneden en weer opkomen, en rijden met die hap…….. hoop ik, grijnzzz.
Maaaaar….. Ik was geslaagd!!
Na even een kopie van mijn rijbewijs gemaakt te hebben voor de verzekering, hebben we gezellig een kop koffie gedronken met z’n allen. Zelfs de vrouw van de camperplaats uitbater zag ik glunderen, ook zij vond dit alles geweldig. Zij stelt zelfs een deel van haar kleding beschikbaar omdat ik niet bepaald ‘nette’ vervoers kleding bij me heb. Ik kan moeilijk in een vakantieoutfit tijdens een sjieke bruiloft achter het stuur zitten. Zou niet bepaald reclame zijn. Ook mijn man gaat mee als busportier èn om te genieten van deze rit.
Waar ik vrijdag moet zijn…… Joost mag het weten, ik heb mijn TomTom wel. Het is een kort ritje van een half uur. We bespreken dit nog wel hier bij de uitbater van de camperparkeerplaats. Ook dit komt wel goed.

Het is zeer indrukwekkend geweest, zomaar even met een zeer oude bus een proefrit maken. Ik vind het een hele eer. Iets heel bijzonders, vooral het aspect dat je de bus toevertrouwd krijgt en niet te vergeten dat je de verantwoording moet dragen van de gasten. Voor mij een wildvreemde omgeving die ik alleen maar ken via de TomTom. Voor de eigenaar van de oldtimer ben ik een onbekende chauffeur, waar hij op moet kunnen vertrouwen. Gasten weg moet brengen naar de kerk en het feest. Hopelijk is er genoeg ruimte voor de bus, anders zit je daar weer mee. Hij is vrij breed. En er zal veel bekijks zijn.
De mooie oude Bentley uit 1950 met het bruidspaar en dan de oude oldtimer met de gasten, en mij als gast-chauffeuse.
Als dit mijn vader en mijn oude leermeester Dirk Bos uit Aalsmeer toch eens hadden kunnen zien.
Misschien, kijken ze samen vanuit het hemelse mee….. en zijn ze trots op mij…..