Eens chauffeur altijd chauffeur

Maandag 31 augustus zijn we naar onze eigen huisarts geweest en die vertelde dat het helemaal geen parasiet was, maar een ernstige allergie. Hij vroeg uiteraard of we rare dingen hadden gegeten, of rare dingen gedaan hadden, in bossen met vele struiken hadden gelopen…….

Op al deze vragen moest ik een negatief antwoord geven. Hij vertelde dat hij wel een beter recept had om van die ellendige jeuk af te komen. We zitten nu dus aan de prednisolon, het zusje van de prednison. En het is avond en wij beiden hebben nu al baat bij het pilletje, we hebben na 6 uurtjes al een stuk minder jeuk!

Dus je begrijp het vast wel, we hebben vanmiddag na dit goede nieuws direct weer de kuierlatten genomen, opgelucht en heel blij. We staan in Poeldijk, op een oud en vertrouwd camperplaatsje, waar we al vaker gestaan hebben. Je moet wel zelfvoorzienend wezen, want na 20 uur gaat het hek dicht tot de volgende ochtend, 8 uur. Het is hier goedkoop staan, maar wel voorzien van stroom, water en toilet. Je kan hier ook een klein motorsloepje huren om via een speciaal gemaakte routes voor bootjes een aantal leuke ritjes te maken. Deze route is net als bij fietsen met de zo geheten knooppunten gemaakt. Dit is iets heel speciaals van Poeldijk en volgens de uitbater ook de enige in Nederland. Het komend weekend wordt er over dit water een bloemencorso gehouden, wat een heel spektakel is hier en vele toeschouwers uit het hele trekt.

Bij het binnenrijden op de camperplaats zagen we dat er maar 1 camper stond. We hadden van te voren gebeld om te vragen of we naast de loods mochten staan. Dat was geen enkel probleem en we konden dan ook onze villa daar keurig plaatsen. Nadat wij ons aangemeld hadden en onszelf op een ijsje hadden getrakteerd, hoorde we eigenlijk een triest bericht. Hoogst waarschijnlijk zou na komende december deze camperplek worden opgeheven door diverse privé omstandigheden. Dat was nou echt jammer, want je bent op de fiets in een kwartier op het strand! S’avond kwam de uitbater nog even een bakkie koffie bij ons drinken en kreeg toevallig een telefoontje van een vriend, waardoor wij uiteraard voor een deel het gesprek konden volgen. Er was een probleem a.s. vrijdag voor een auto met chauffeur voor het vervoer van familie van een bruidspaar. Er was gèèn chauffeur! Tja …….., en Elly zei spontaan, ‘ach, ik ben buschauffeuse en net sinds januari met vervroegd pensioen. Ik wil wel rijden hoor! Ik heb toch vakantie, heb wel in meerdere oudere auto’s gereden, bijvoorbeeld een oude Amerikaanse schoolbus. Zeg dat maar tegen hem, ik doe het voor nop.’

En ik pakte mijn rijbewijs om dit te laten zien. De uitbater belde gelijk zijn vriend weer en vertelde hem dit. Ik vertelde dat ik op de kop af 30 jaar mijn vak heb uit geoefend. Er was wel een klein probleem, het was een zeer oude auto, eentje die nog met een 6 volt accu reed. Helaas ben ik de naam van de auto kwijt, maar dat komt morgen wel. De eigenaar van de auto was een verzamelaar van oude auto’s. Hij had zelfs een musea met meerdere auto’s. En er werd een afspraak gemaakt! Ik ga morgen ochtend na elf uur kennis maken en kijken of ik de auto aan kan voelen. Omdat het rijden met een dergelijke auto van dat kaliber niet alleen rijervaring vereist, maar ik moet er ook nog mee om kunnen gaan. Daarnaast vertelde ik de uitbater dat ik geen colbertje bij mij had, hij zei dat dan wel geregeld kon worden. Je moet er natuurlijk wel netjes uitzien, ook al vervoer je niet het bruidspaar! Hij keek mij aan en antwoordde, nou ik denk dat mijn vrouw wel een beetje jouw postuur heeft, en die zal vast wel wat hebben. Nou vraag ik je toch……….

Wat een verrassingen kan het leven om je heen je toch zo maar kado doen! En uiteraard vertelde ik hem ook over mijn site. Hij was heel geïnteresseerd en wilde graag kijken op mijn site. Tot zover… morgen horen we of het doorgaat of niet.