30 en 31 Mei

Maandag 30 mei, 14.30 uur weer thuis!

Vannacht kort geslapen, maar wel mijn Tom verwend omdat hij nu echt 65 jaar is geworden.

De rit door de wolken was in het laatste anderhalf uur heftig, slecht weer, bliksem, heen en weer geschut, maar een geweldige zachte goede landing in Weze Duitsland. Een prima piloot aan de knuppel. Als er nog een knuppel in de cockpit bestaat, ik zou het niet weten. 90% Van de passagiers hadden heel veel moeite om wakker te blijven, ondanks het heen en weer geschut. Een ervaring apart.
De vlucht voor ons had minder mazzel, die was geraakt door de bliksem en moest uitwijken naar Keulen, is ons verteld.

Inderdaad klim ik morgen weer achter het stuur, en wij gaan nu bij komen.

DoegieDoegie!!


31 Mei. Mijn eerste werkdag na de vakantie. Met heel veel verschillende indrukken.

Na een stel ‘warme’ begroetingen, die mij erg goed deden, waren er twee gebeurtenissen die direct in ‘t oog sprongen.
Zoals zo vaak tegenstrijdige……

Een feestelijke, eentje van de M.P.V.-ers, hij was vandaag 25 jaar in dienst en deelde dat met ons met heerlijk gebak en koffie.

Het andere nieuws was een zeer verdrietige mededeling.
De vrouw van een collega, die vorig jaar met pensioen was gegaan, en vele plannen hadden om samen op reis te gaan, is plotseling overleden aan leverkanker. Wat collega’s mij vertelde was dat de prognose ongeveer 3 jaar was geweest dat zij kon ‘overleven’. De werkelijkheid is anders gebleken. Ik kan hem en zijn familie alleen maar heel veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd en in de komende jaren!!

Ik heb het van heel dichtbij mee moeten maken dat, als collega en als zeer goede vriend, de dood plotseling om de hoek kwam kijken en hem ‘meegenomen’ heeft. Hij was geen 20 of 30 jaar, hij was in de 50. Het blijft te jong en het is een zeer traumatische ervaring. Er zijn erg veel verschillen met de verwerking ervan, als jou partner plots overlijd. Voor niemand is ‘t hetzelfde. En soms erger ik mij er heel erg aan als mensen vragen en beslissen dat het rouwproces na een tijdje over moet zijn. Wie zijn zij die daarover beslissen.

Ik had vandaag eigenlijk mijn paspoort moeten meenemen, want ik moest naar Apeldoorn en Arnhem. Ons ‘buitengebied’, lol!
In Apeldoorn kwam tijdens de pauze ter spraken dat ik eind van het jaar zou stoppen. De aanwezige collega’s keken raar op en vroegen mij of ik al zoooo oud was. Nadat ik hen uitgelegd had dat ik vond, dat ik niet helemaal tevreden ben over mijn beleving, met name over het besturen van de bus en de omgang met de passagiers. En dat mijn man nu 65 is, en ik niet wil wachten tot mijn pensioen c.q. aow leeftijd, want dan is hij bijna 70. Dat mijn lichaam af en toe begint te protesteren, ofwel slijtage plekken begint te vertonen……, en ik niet afgetakeld de werkvloer wil verlaten!

Er werd in ene druk gediscussieerd, over dat het schandalig is om met dit beroep zolang door te moeten gaan werken. Terwijl er zat jongeren zijn die graag willen werken. Maar geen werk kunnen krijgen. Persoonlijk denk ik er net zo over, en ik denk zelfs dat dit hele gedoe om ‘de leeftijd’ van 65 naar 67 binnen 10 jaar word teruggedraaid.
Wat weegt zwaarder, uitkeringen voor werkeloze jeugd, vluchtelingen die maar blijven komen, herintreders, invalide mensen door toedoen van te lang werken, en/of arbeidsongeschikt raken, reorganisaties, faillisementen en zo kunnen we wel meer bedenken ……
Weegt dat op tegen de arbeiders die tot hun 67/68/69 misschien wel tot hun 70ste door moeten werken????……

Uit Arnhem vandaan kreeg ik een bijzondere mooie vrouw in mijn bus. En sommige van jullie zullen nu wel de wenkbrauwen omhoog trekken, dat mag….. lol!
Zij stapte mijn bus in op het Willemsplein richting Apeldoorn. En in de eerste instantie zag ik een mooie mouw van een zwart t-shirt…. dacht ik, ……. nou, mooi niet, het was een prachtig kunstwerk van een volle tatoe op de arm die overliep naar het zwarte t-shirt. We hebben heel gezellig met elkaar gepraat. Wat een vrouw, ze sport met haar zoon en is verder zeer ondernemend. Ik heb een foto van haar mogen nemen.
Zij heeft ook de negatieve kanten gevoeld van het vooroordeel wat mensen hebben als je tatoeage’s op je lijf heb laten plaatsen.
Een voorbeeld gaf ze mij toen zij op vakantie eerst met lange mouwen verscheen en andere vakantiegangers gewoon normaal tegen haar deden, pratend over koetjes en kalfjes. Later toen ze in het zwembad verscheen, en ze de tatoeage zagen ineens de andere kant op keken, en geen woord meer met haar wisselde.

Het blijkt dat als je er in het ‘ware leven’ niet uitziet zoals de burgerlijke doorsnee mens, je gelijk afgerekend wordt op je uiterlijk. Wat hoort bij het simpele huisje-boompje-beestje. Zodra je daar maar iets van afwijkt krijg je een stempel van afkeuring.
Terwijl ‘men’ je persoonlijk helemaal niet kent.

Ik heb ooit een proef gedaan op de bus met mijzelf.
De ene dag keurig netjes opgemaakt en in keurige kleding.
De passagiers waren vriendelijk, aardig, knikte je nog eens toe, in die tijd kreeg je nog fooitjes….., dus ik kreeg fooitjes…..
De andere dag, onverzorgd, wat wil zeggen, geen make-up, geen extra aandacht aan mijn haar, geen sieraden om en kauwgom of snoepje in de mond, en ze bekeken mij niet eens, terwijl ik echt dezelfde persoon was. En dezelfde rit reed als die dag daarvoor.
Mensen willen gewoon een standaard plaatje zien!
Ik vond het triest maar ook wel grappig.

Mijn dienst eindigde met een foutje van een collega, hij had mijn bus meegenomen. En met een twintigtal minuten vertraging kon ik pas vertrekken.
Toch, ondanks alles, een drukke maar heel leuke dag gehad deze eerste dienst na mijn vakantie.
DoegieDoegie……. Tot morgen!